Τα λένε μόνοι τους{CR}

Εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να πείσει ότι δεν υποστηρίζει τον εκβιασμό Κουφοντίνα λόγω ιδεολογικής συγγένειας, αλλά επειδή υπερασπίζεται την αξία της ανθρώπινης ζωής, ήλθε ο Θοδωρής Δρίτσας του ΣΥΡΙΖΑ (τέως υπουργός και πάντα σύζυγος της αλησμόνητης κυρίας Τασίας) να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: «Κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί», υποστήριξε, «από τη δράση της 17 Νοέμβρη. Αντίθετα, ο ελληνικός λαός έχει τρομοκρατηθεί από πάρα πολλές άλλες πολιτικές». Οταν ρωτήθηκε αν εννοούσε το αδιανόητο που είχε μόλις πει, απάντησε: «Ναι, βεβαίως, το έχω βιώσει» – μιλούσε μάλλον ως προσωποποίηση του ελληνικού λαού.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Θ. Δρίτσας εξήγησε ότι η «17Ν» σκότωνε μόνο δεξιούς: «Για κάποιους λόγους τους οποίους ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει όπως θέλει, τα περισσότερα θύματα της δράσης της 17 Νοέμβρη, είτε εκδότες είτε πολιτικά πρόσωπα είτε οτιδήποτε άλλο – αν και ο Μπακογιάννης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί δεξιός -, ανήκαν σε αυτή την πολιτική παράταξη». Καταλαβαίνει, λοιπόν, «έναν θυμό, μια αγανάκτηση» στη Δεξιά και αυτό εξηγεί τη στάση της κυβέρνησης στο θέμα Κουφοντίνα, που εκείνος θεωρεί εκδικητικότητα.

Δεν ξέρω τι σοκάρει περισσότερο στην απρόσμενη ειλικρίνεια του Θ. Δρίτσα: η απλοϊκότητα της πεποίθησης που εκθέτει (η τρομοκρατία ήταν απειλή για τη Δεξιά όχι για τον λαό) ή μήπως η αφέλεια με την οποία το παραδέχεται;

Σε κάθε περίπτωση, ενδεχομένως χωρίς να το καταλαβαίνει, ο Θ. Δρίτσας μάς αναλύει με τον τρόπο του την ιδεολογική συγγένεια της δικής του Αριστεράς με την Αριστερά της «17Ν»: Η απειλή της τρομοκρατίας για τους δημοκρατικούς θεσμούς δεν συνιστά απειλή για τον λαό, διότι το συμφέρον  του λαού δεν εκφράζεται μέσω του συστήματος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά από κάποιες επαναστατικές ελίτ που ξέρουν καλύτερα. Αυτή η αντίληψη είναι κοινή στην «17Ν» και στην Αριστερά του Θ. Δρίτσα.

Επομένως, ας μας σοκάρει η ειλικρίνεια του συζύγου της κυρίας Τασίας, όχι όμως και η εμμονική υποστήριξη του κόμματός του στον Κουφοντίνα. Τι να προσθέσουμε εμείς; Τα είπε όλα μόνος του ο σοφός γέρων του ΣΥΡΙΖΑ…

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Επιστρέφω στο θέμα της στήλης του περασμένου Σαββάτου, διότι χθες είχα την τύχη (και την απόλαυση) να ξεκινήσω τη μέρα μου με τη φωνούλα του Θ. Τσούχλου, προέδρου της ΟΛΜΕ, να εξηγεί από το ραδιόφωνο γιατί οι καθηγητές της Μέσης Εκπαίδευσης δεν θέλουν την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων.

Η βασική αντίρρησή του είναι ότι σε καμία περίπτωση ο Θ. Τσούχλος δεν θέλει το αποτέλεσμα της αξιολόγησης να γίνεται δημόσιο κτήμα. Γιατί αυτό, εξηγεί, θα αυξήσει τη ζήτηση για τα καλά σχολεία, ενώ τα λιγότερα καλά σχολεία θα μείνουν χωρίς μαθητές. Αν τώρα η αποτίμηση οδηγεί στην καλύτερη αξιοποίηση των δημοσίων πόρων που επενδύονται στην εκπαίδευση, αυτό είναι κάτι που δεν απασχολεί τον κ. πρόεδρο της ΟΛΜΕ.

Εν ολίγοις, ο πρόεδρος κ. Τσούχλος φοβάται τον ανταγωνισμό. Φοβάται, συγκεκριμένα, την αναγκαία αναπροσαρμογή στο σύστημα, που θα προκαλέσει η αποτίμηση της απόδοσής του. Φοβάται, επιπλέον, τη δημοκρατική νομιμοποίηση, που αποκτά η αξιολόγηση, εφόσον τα αποτελέσματά της τίθενται στην κρίση των φορολογουμένων, που χρηματοδοτούν τη Δημόσια Παιδεία. Θέτει το συμφέρον του κλάδου, με την πιο στενόμυαλη  έννοια του όρου, υπεράνω του σκοπού της Δημόσιας Παιδείας. Αναρωτιέσαι αν πρόκειται για αναισθησία ή ανοησία…

Παρ’ όλα αυτά, αναγνωρίζω ότι ο Θ. Τσούχλος παραμένει δάσκαλος πάνω απ’ όλα, ακόμη και ως συνδικαλιστής. Μας διδάσκει ότι την κατάντια της ιδιοποίησης του κράτους από ιδιώτες, την οποία ουσιαστικά υπερασπίζεται, την οφείλουμε στον συνδικαλισμό που αυτός εκπροσωπεί. Δικό τους έργο είναι το κράτος εκείνο, που σκοπό ύπαρξης έχει να υπηρετεί τους υπαλλήλους του και την ευημερία τους, μέχρι του σημείου να αναιρείται πλήρως ο ρόλος του δημοσίου λειτουργού. Το ότι ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ συμβαίνει να είναι (κατά τους τύπους) νεοδημοκράτης, απλώς τονίζει τη δύναμη του μαθήματος που μας διδάσκει…