Ζαχαροπλαστείον «Το Παράπονο»

Βγήκα για τον καθημερινό περίπατο. Βρέθηκα πάλι να γυρνάω σαν την άδικη κατάρα τετράγωνο το τετράγωνο, βλέποντας και δεν βλέποντας, περπατώντας κι όμως σαν ακίνητος. Κόντρα στον ήλιο κι αφημένος σε σκέψεις τυχαίες, ό,τι να ‘ναι, βλέπω να έρχεται μια γυναίκα που ήτανε δύο. Πρέπει μάλλον να κοιτάξω τον αστιγματισμό μου αλλιώς δεν εξηγείται. Κι όσο πλησίαζαν τόσο πιο δυο γίνονταν, μέχρι που φτάνοντας σε απόσταση covid ασφαλείας δέησα να καταλάβω. Είχαν ντυθεί αδελφές. Ετσι λέγαμε στα χρόνια μου στη Σαλαμίνα. «Τις είδες η Φούλα και η Ορσαλία σήμερα ντυθήκαν αδερφές». Ητανε πολύ της μόδας τότε, δυο φίλες να ντύνονταν με τα ίδια φορέματα, ίδια τσάντα παπούτσι ασορτί και πέρα δώθε την Κυριακή στην παραλία. Μια παραλία ατέλειωτη με σειρά τα καφενεία, τραπεζάκια μέχρι το κύμα, καθένα με το φωνογράφο του.

Περπατούσες κι άκουγες το ένα τραγούδι να μπλέκεται με το άλλο και πολλές φορές να παίζουν όλα σχεδόν την ίδια επιτυχία του καλοκαιριού έτσι που στη βόλτα σου άκουγες τον πρώτο στίχο να μπλέκεται με το ρεφρέν. Θυμάμαι ήταν η εποχή του «Γαρύφαλλο στ’ αυτί», του Χατζιδάκι με τον Μπιθικώτση και ήταν σαν να σε τύλιγε από παντού η φωνή να μπερδεύεται με την εισαγωγή και το μπουζούκι με τη λατέρνα.

Αρχιζες τον περίπατο και σε ακολουθούσαν ανάκατα τα λόγια «Γαρύφαλλο στ’ αυτίιιιι… στο μάτι … άδεια πάντοτε …η τσέπη … χτύπα τα πόδια τσίφτισσα… σφιχτή γροθιά … και στο λαιμό … τουρκογύφτισσα…».

Ετσι σε κύκλωνε το τραγούδι σαν ένα μουσικό δίχτυ, σ’ έπιανε στα βρόχια του και σ’ έκανε κατάδικό του. Πώς με μεθούσε όλο αυτό. Κι όταν καθόμαστε κι ερχόταν ιδρωμένο το ποτήρι με τη βανίλια, τότε πια νόμιζα, να έλεγα αυτό είναι που λένε Ευτυχία. Δεν ήταν πάντα έτσι. Θυμάμαι ένα βράδυ καλοκαίρι να έχει μια ζέστη κι ένα φεγγάρι γεμάτο γεμάτο να κάνει τη νύχτα μέρα.

Αδύνατον να κοιμηθώ και ξαφνικά άρχισε από μακριά ένα τραγούδι που όλο και πλησίαζε. Βγήκα στο μπαλκόνι. Ηταν δυο τρία αγόρια που με την άγουρη ακόμα φωνή τραγούδαγαν έναν Θεοδωράκη.

«Τι θέλεις απ’ τα νιάτα μου

Που είναι πικραμένα…»

Το έλεγαν με έναν τέτοιο τρόπο σαν να το βίδωναν στη νύχτα.

Μ’ έπιασε ένα παράπονο (μετά έμαθα ότι αυτός ήταν και ο τίτλος του τραγουδιού. «Το παράπονο») μια θλίψη ένας κόμπος στο λαιμό, κι είδα στο πανσέληνο φως τα νιάτα μου πολύ, μα πολύ πικραμένα. Τι να τα πίκρανε άραγε; Τότε, όχι, δεν ήξερα. Αλλά σάμπως και τώρα ξέρω; Οπως προχθές το βράδυ αναίτια, χωρίς να την καλέσω ήρθε και πάλι η πίκρα, δηλητήριο.

Ξύπνησα αγριεμένος. Και να πεις είχα δει κανένα μαύρο όνειρο. Τουναντίον όλο γλυκά έβλεπα στον ύπνο μου. Πάστες. Πολλές πάστες. Σοκολατίνες, αμυγδάλου, σεράνο και ένα πες-μελμπά. Μπορεί να είχα πάθει καμία υπογλυκαιμία, ξέρω και γω τι να πω. Πρέπει να κοιτάξω το ζάχαρό μου δεν πάει άλλο. Α, και θα το ξέχναγα. Σε μια γωνιά του ονείρου μου είδα και κάτι σε Καριωτακικό ομοιοκατάληκτο. Είδα δίπλες σ’ ένα κουτί απ’ του Μαλάμου. Και δίπλα σ’ αυτές τη μαμά μου.

Καλημέρα σας.