Ενας ξεχωριστός άνθρωπος και δικαστής

Στις τόσο δύσκολες για όλους μας αυτές ημέρες, κάποιες απώλειες βαραίνουν ακόμα πιο πολύ τις ψυχές μας. Το Σάββατο 20.2.2021 έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Μαζαράκης, ένας ξεχωριστός άνθρωπος και ένας μεγάλος δικαστής. Και ήταν μεγάλος γιατί στην υπερτριακονταετή θητεία του υπηρέτησε σεμνά και αθόρυβα τη Δικαιοσύνη, αγωνιζόμενος σκληρά για τους πολίτες και για τη δημοκρατική λειτουργία του θεσμού.

Ο Δημήτρης Μαζαράκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νίκαια, παιδί μιας εργατικής οικογένειας και κομμάτι ενός σκληρά εργαζόμενου κόσμου, ο οποίος πάλευε για το μεροκάματο, αλλά και για ένα καλύτερο μέλλον, μέσα στις αντίξοες συνθήκες της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής Ελλάδας. Κόσμησε για πάνω από 30 χρόνια το δικαστικό σώμα. Υπήρξε ζωντανό παράδειγμα ήθους και προσήλωσης στο καθήκον. Ασκησε τα καθήκοντά του με απέραντο σεβασμό για τον πολίτη και τον απλό λαϊκό άνθρωπο, που διψά για δικαιοσύνη, για τους συναδέλφους του, για τους δικηγόρους και για τους δικαστικούς υπαλλήλους. Είχε ενστερνιστεί την άποψη ότι καθήκον κάθε ανθρώπου είναι να προσφέρει στον κόσμο για να τον κάνει καλύτερο, για να προσφέρει στα παιδιά ένα καλύτερο μέλλον. Συνδικαλίσθηκε από τα πρώτα χρόνια της υπηρεσιακής του ζωής στην Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, την οποία υπηρέτησε με αυταπάρνηση ακόμα και με χωρίς προσωπικό κόστος. Μέλος της συνδικαλιστικής ομάδα του Παναγιώτη Κωστάκου και μαζί με τους δικαστές Αγγελο Ρέμπη, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Δανιήλ Δανιήλ, Γεωργία Λαλούση, Αργυρώ Βογιατζάκη, Μαρία Κουβαρά και Ελένη Μορφοπούλου, πάλεψε – από κοινού με όλους αυτούς τους μεγάλους και πρωτοπόρους δικαστές – για την αναγέννηση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και συνετέλεσε ουσιαστικά στο να ανοίξει μια καινούρια σελίδα στον δικαστικό συνδικαλισμό και τον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό του δικαστικού σώματος. Συνέχισε τον αγώνα αυτόν και αφού η ομάδα αυτή είχε διαλυθεί, συμμετέχοντας ακόμα και μόνος του στις εκλογές της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει πολλούς συναδέλφους του, που είδαν σε αυτόν ένα φωτεινό παράδειγμα ανιδιοτελούς συνδικαλισμού και μίας έντιμης πολιτικής συμπεριφοράς.

Ο Δημήτρης Μαζαράκης ήταν ένας άνθρωπος πνευματικός, που συνδύαζε το μεγαλείο ψυχής και την ταπεινότητα του σοφού ανθρώπου. Ρούφηξε όλη τη γνώση και την ομορφιά του κόσμου μέσα από τα άπειρα βιβλία που αγάπησε, την ποίηση, τη λογοτεχνία, τις μουσικές. Στον ελάχιστο χρόνο που περίσσευε από την κοπιώδη διακονία του δικαιοδοτικού του έργου, συνήθιζε να απολαμβάνει τις εκπομπές του ραδιοφώνου, που τον συντρόφευε από τα παιδικά του σχεδόν χρόνια. Αλλά η ξεχωριστή πνευματική αγάπη του ήταν πάντα ο κινηματογράφος. Από τότε που είδε το πρώτο γουέστερν σε κάποιο συνοικιακό σινεμά, όντας παιδί ακόμα, μέχρι την τελευταία του στιγμή, δεν έπαψε να αγαπά, να παρακολουθεί στενά και να εντρυφά στον μαγικό κόσμο του κινηματογράφου. Οι γνώσεις του για τον κόσμο της 7^ης τέχνης, από για τις δεκαετίες του ’20, του ’30 και ’40, μέχρι τον πιο σύγχρονο, ήταν για όλους όσους είχαμε την τιμή να τον συναντήσουμε και να τον συναναστραφούμε, ένας θησαυρός από όπου μαθαίναμε για κρυμμένα «διαμαντάκια», που μετά τα αναζητούσαμε σε καταστήματα που (ακόμα) πωλούσαν dvd για να τα δούμε και να μιλήσουμε για αυτά στην επόμενη συνάντησή μας. Μεγάλωσε κατά τη διάρκεια μίας εποχής, όπου ο Τύπος με τα ρεπορτάζ, τα χρονογραφήματα, τις επιφυλλίδες, τους κριτικούς και τους σχολιαστές, κοινωνούσε τον πολιτισμό, μεταλαμπάδευε ιδέες και βοηθούσε ουσιαστικά ώστε το σκληρό κοινωνικό περιβάλλον εκείνης της εποχής να γίνει πιο γόνιμο, πιο ελπιδοφόρο, πιο προοδευτικό. Για τον λόγο αυτό ο Δημήτρης Μαζαράκης ήταν ένας άνθρωπος που είχε σεβασμό για τον Τύπο και την αποστολή του, ενώ απολάμβανε την καθημερινή του συνήθεια να αγοράζει το φύλλο από το ψιλικατζίδικό «του» (άλλωστε είχε το βιβλιοπωλείο «του», το καφέ «του» κ.λπ.). Διάβαζε καθημερινά εφημερίδες, στις οποίες οπωσδήποτε περιλαμβανόταν «ΤΑ ΝΕΑ». Μια ιστορία που του άρεσε να διηγείται συχνά ήταν η εξής: όταν ήταν μαθητής ακόμα, παρακολουθούσε μαθήματα Αγγλικών σε φροντιστήριο στον Πειραιά, από όπου επέστρεφε στο σπίτι με τα πόδια και κρατούσε τα χρήματα που του έδινε η μητέρα του να πληρώσει το κόμιστρο του λεωφορείου, προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα για να αγοράσει την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ».

Οταν συζητούσε για πολιτική, για τον κινηματογράφο, για τη λογοτεχνία, τη μουσική, τη φιλοσοφία και ο συνομιλητής του διαφωνούσε ο Δημήτρης συνήθιζε να λέει «δεν προσπαθώ να πείσω κανένα, επιχειρηματολογώ». Την ίδια φιλοσοφία, της μη επιβολής της οποιασδήποτε γνώμης και της ανάγκης για ισότιμη συζήτηση την εφάρμοζε σε κάθε σκοπιά της ζωής του. Δεν μιλούσε για τα «καλύτερα» βιβλία ή τις «καλύτερες» ταινίες, αλλά για τις «αγαπημένες» του. Αλλά οι πραγματικά αγαπημένοι του ήταν η Σόνια του, ο Γιάννης του, ο Νικόλας του, τα εγγόνια του. Τα μάτια του έλαμπαν όταν μιλούσε για όσα αγαπούσε, ενώ το αστείρευτο χιούμορ του, το γεμάτο έξυπνες ατάκες, περιείχε όλη τη σοφία του και την αγάπη του για τον κόσμο. Ισως για αυτό διάλεξε να φύγει Σάββατο, την ημέρα που συναντούσε τους φίλους του στο καφέ στο κέντρο. Ως ένα «αστείο». Δυστυχώς το πρώτο – και τελευταίο – πικρό του «αστείο».

Ο Κώστας Σαργιώτης είναι εφέτης Αθηνών