700 εκατ. έως 1 δισ. την ημέρα το κόστος από ένα μπλακάουτ σε όλη την Ελλάδα

Η υπογειοποίηση του δικτύου διανομής ηλεκτρικής ενέργειας είναι πανάκεια για την αντιμετώπιση των βλαβών και την ασφαλέστερη παροχή ρεύματος σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις; «ΤΑ ΝΕΑ» απευθύνθηκαν σε πρώην στελέχη του ΔΕΔΔΗΕ και της ΔΕΗ ζητώντας τις απόψεις τους για το θέμα.

Ο πρώην γενικός διευθυντής Διανομής της ΔΕΗ κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου 2005 – Ιουνίου 2011 Δημήτρης Λαθούρης τάσσεται υπέρ του υπόγειου δικτύου: «Το εναέριο δίκτυο της μέσης τάσης με γυμνούς αγωγούς πρέπει σταδιακά να απομακρυνθεί από τα περιαστικά άλση, τις περιοχές μεικτού χαρακτήρα (οικιστικού και δασικού) και τα δάση της πατρίδας μας, αρχίζοντας από τα πιο ευαίσθητα και κρίσιμα σημεία. Μπορεί να αντικαθίσταται από υπόγειο δίκτυο ή να μελετηθούν εναλλακτικές οδεύσεις. Ενα κονδύλι λιγότερο από 1 δισ. ευρώ φαίνεται επαρκές για σταδιακή αντικατάσταση του εναερίου Δικτύου στις ως άνω περιοχές τα επόμενα 10 χρόνια. Το όφελος για τη ζωή και την περιουσία των πολιτών, αλλά και της δημόσιας περιουσίας και του ίδιου του ΔΕΔΔΗΕ, θα είναι προφανές και τεράστιο. Στο μεταξύ, και μέχρι να ολοκληρωθεί ένα τέτοιο πρότζεκτ, το πρόγραμμα συντήρησης αυτού του εναέριου δικτύου και κλάδευσης των δένδρων που γειτνιάζουν σε αυτό πρέπει να είναι αυστηρότατο, έγκαιρο και σχολαστικό, και να εκτελείται ολοκληρωμένα από τον ΔΕΔΔΗΕ, σύμφωνα με τους νόμους και τους κανονισμούς».

Τα εμπόδια. Από την πλευρά του ο πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΔΕΔΔΗΕ την περίοδο 2015-2019 Νίκος Χατζηαργυρίου με δηλώσεις του στα «ΝΕΑ» σημειώνει ότι «το κόστος του υπόγειου δικτύου είναι τρεις με τέσσερις φορές υψηλότερο από το υπέργειο» και για να υπογειοποιηθεί σε όλη τη χώρα «θα απαιτηθούν 20 δισ. ευρώ και τριπλάσιοι λογαριασμοί ρεύματος για να καλύψουν το κόστος». Επιπλέον υποστηρίζει πως «μπορεί με αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίζονται προβλήματα από χιονοπτώσεις και θυελλώδεις ανέμους, ωστόσο η υπογειοποίηση δυσκολεύει την αποκατάσταση άλλων πιο συχνών προβλημάτων που οφείλονται σε φυσικές καταστροφές, όπως οι πλημμύρες, αλλά και οι σεισμοί». Ο ίδιος φέρνει ως παράδειγμα τις πλημμύρες της Καρδίτσας με προβλήματα στους υπόγειους υποσταθμούς και τις πολύωρες διακοπές ρεύματος. Αντιτείνει «έξυπνες» λύσεις που προσαρμόζονται στις εκάστοτε συνθήκες. Οι «έξυπνες» λύσεις εκμεταλλεύονται εναλλακτικούς τρόπους λειτουργίας του δικτύου με χρήση τοπικών μονάδων παραγωγής και αποθήκευσης, κινητών μονάδων και υποσταθμών, αυτοματοποιημένης νησιδοποίησης των δικτύων κ.λπ.».

Στο θέμα της ανθεκτικότητας των δικτύων ηλεκτροδότησης ο πρώην διοικητής της ΔΕΗ την περίοδο 1979-1981 Ραφαήλ Μωυσής προσθέτει μία παράμετρο την οποία προτρέπει τους αρμόδιους να εξετάσουν. Ποιο είναι το κόστος ενός μπλακάουτ στην ηλεκτροδότηση. Η ζημιά δηλαδή που υφίσταται η οικονομία και το γενικό σύνολο από μία εκτεταμένη διακοπή. Οπως εξηγεί στα «ΝΕΑ», «η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Μ. Βρετανίας, η εκεί Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, είχε ήδη από το 1990 προσδιορίσει το κόστος ενός γενικού μπλακάουτ. Αναθεωρημένο σε τιμές 2021, αυτό ανέρχεται σε 5,3 ευρώ ανά μη παρεχόμενη κιλοβατώρα. Αναφέρεται επίσης ότι το οικονομικό κόστος του μεγάλου μπλακάουτ στην πολιτεία της Ν. Υόρκης τον Αύγουστο του 2003 είχε  υπολογιστεί σε συνολικά ποσά μεταξύ των δέκα και των δεκατεσσάρων δισεκατομμυρίων σημερινών δολαρίων. Για την Ελλάδα, ο άλλοτε πρόεδρος της ΡΑΕ καθηγητής Μιχάλης Καραμανής το είχε υπολογίσει γύρω στα 7 ευρώ ανά κιλοβατώρα, ενώ εγώ ο ίδιος με πρόχειρους υπολογισμούς το τοποθετούσα σε όχι λιγότερο των 5 ευρώ ανά χαμένη κιλοβατώρα».

Και ποιο είναι το κόστος από ένα μπλακάουτ σε όλη την Ελλάδα; Ο Ραφαήλ Μωυσής υπολογίζει: «Βάζοντας τους παραπάνω αριθμούς στα σημερινά ελληνικά μεγέθη κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος, προκύπτει ότι αν είχαμε ένα ολοκληρωτικό μπλακάουτ σε ολόκληρη την Ελλάδα – κάτι που ευτυχώς δεν συνέβη – θα στοίχιζε, πάντοτε σε τάξη μεγέθους, ένα ποσό μεταξύ επτακοσίων εκατομμυρίων και ενός δισεκατομμυρίου ευρώ την ημέρα». Και αναφορικά με τις πρόσφατες διακοπές που προκάλεσε η «Μήδεια» ο πρώην διοικητής της ΔΕΗ σημειώνει: «Για να υπολογίσει κανείς το πραγματικό κόστος των όσων συνέβησαν πρόσφατα, πρέπει να γνωρίζει πόσες ώρες διήρκεσε η διακοπή σε κάθε περιοχή και ποια είναι η αντίστοιχη κανονική κατανάλωση στην καθεμία. Οι αριθμοί θα δείξουν π.χ. ότι μιας ώρας διακοπή στα Οινόφυτα, με τη συγκεντρωμένη εκεί επιχειρηματική δραστηριότητα, έχει μεγαλύτερη επίπτωση στο ΑΕΠ από μιας ώρας διακοπή στην οικιστική Εκάλη. Στη δεύτερη περίπτωση βέβαια, είναι μεγαλύτερη η ταλαιπωρία και η αγανάκτηση των κατοίκων».