Να ακούσουμε

Eλαβα χθες ένα μέιλ. Η κοινωνία είναι όμηρος των γκέι, υποστηρίζει ο επιστολογράφος. «Εξουσιάζουν (δεν διοικούν) μέσω της πολιτικής και των μίντια. Ξεκινούν την καριέρα τους με παιδεραστία (εύκολα θύματα). Είναι ψυχικά άρρωστοι (όπως σε κάθε χρόνια πάθηση). Γι’ αυτό και ο Σόλων απαγόρευε την ανάληψη εξουσίας. Ευτυχώς όμως η επιστήμη σύντομα θα λύσει το θέμα αυτό, ίσως με παρέμβαση στο DNA».

Υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι από την πορεία που έχει πάρει το κίνημα #MeToo. Ο ένας είναι να εκφυλιστεί ένα κίνημα σοβαρών καταγγελιών και αποκαλύψεων σε έναν πόλεμο γαργαλιστικών κουτσομπολιών που τροφοδοτεί τα κίτρινα έντυπα και τα σκανδαλοθηρικά πρωινάδικα. Ο άλλος είναι να κομματικοποιηθεί η συζήτηση και αντί να δώσουμε έμφαση στο σπάσιμο των αποστημάτων στον χώρο του αθλητισμού, του πολιτισμού, της τηλεόρασης ή των πανεπιστημίων, να χωριστούμε στα δύο για το αν πρέπει να παραιτηθεί η Μενδώνη.

Και οι δύο αυτές τάσεις βρίσκονται ήδη ανάμεσά μας και επιδιώκουν με βίαιο τρόπο την άλωση της επικαιρότητας. Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος κίνδυνος, λιγότερο προφανής, πιο ύπουλος, άρα και πιο επικίνδυνος. Δεν είναι καινούργιος, εμφανίζεται κάθε τόσο σε κοινωνίες βαθιά συντηρητικές και πεισματικά σεξιστικές όπως είναι η ελληνική. Είναι η απολύτως αντιεπιστημονική, μεσαιωνική και εν τέλει γελοία προσπάθεια να συνδεθεί η ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία. Οχι μόνο από επιστολογράφους με τρικυμία εν κρανίω, αλλά και από ανθρώπους που μοιάζουν μοντέρνοι, πολιτισμένοι, «φυσιολογικοί». Ανθρώπους της διπλανής πόρτας, δηλαδή, που χρησιμοποιούν τα παιδιά για να μεταμφιέσουν την ομοφοβία τους.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει κάνει σημαντικά βήματα για την καταπολέμηση πολλών ταμπού και προκαταλήψεων που εξακολουθούν να βασανίζουν αυτή τη χώρα. Τα βήματα αυτά δεν είναι ποτέ αρκετά: θα ήταν χρήσιμη, για παράδειγμα, η ανοιχτή αποδοκιμασία δηλώσεων όπως εκείνου του βουλευτή που θεώρησε εξίσου εγκληματικό το να είσαι «κίναιδος» (τι λέξη!) και «παιδεραστής». Αναρωτιούνται πολλοί μερικές φορές σε τι χρησιμεύει, και γιατί εν τέλει μας ενδιαφέρει, να δηλώνει ένας ομοφυλόφιλος σύμβουλος του Πρωθυπουργού ότι με τον σύζυγό του ήταν «έρωτας με την πρώτη ματιά». Μας ενδιαφέρει όσο θα μας ενδιέφερε να δηλώσει το ίδιο ένας ετεροφυλόφιλος σύμβουλος για τη δική του σύζυγο. Και για έναν λόγο παραπάνω: για να πάψουν να θεωρούνται αυτά τα πράγματα περίεργα, εξωτικά, «μη φυσιολογικά».

Μοιάζει συμβολικό, είναι όμως ουσιαστικό, να πρωταγωνιστεί ο «πρώτος ανοικτά ομοφυλόφιλος άνδρας σε κυβερνητικό σχήμα στην Ελλάδα» όχι μόνο στην καταπολέμηση των νοσηρών φαινομένων στον χώρο του πολιτισμού, αλλά και στον εξανθρωπισμό της συζήτησης. «Οταν τα θύματα κάθε μορφής βίας, κατάχρησης εξουσίας, διάκρισης και παρενόχλησης μιλούν», έγραφε σε ανύποπτο χρόνο ο υφυπουργός Πολιτισμού Νικόλας Γιατρομανωλάκης, «είναι χρέος μας να ακούσουμε (όχι να μιλήσουμε), να δώσουμε δύναμη στη φωνή τους (όχι στη δική μας) και να σταθούμε δίπλα τους (όχι απέναντί τους)». Nα το θυμόμαστε.