Η Αυστραλία δείχνει {LF}τον δρόμο για {LF}τις εταιρείες τεχνολογίας

Το πρόβλημα με τη διαμάχη μεταξύ της αυστραλιανής κυβέρνησης και των δύο γιγάντων της τεχνολογίας, των Google και Facebook, είναι ότι πρόκειται για ένα άθλιο επιχείρημα μεταξύ των αντιμαχομένων για ένα πραγματικά σημαντικό ερώτημα – την επιβίωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Το αυστραλιανό κοινοβούλιο βρίσκεται στη διαδικασία έκδοσης νόμου – που ονομάζεται News Media and Digital Platforms Mandatory Bargaining Code – ο οποίος θα αναγκάσει το Facebook και την Google να πληρώσουν εκδότες μέσων ενημέρωσης εάν φιλοξενούν το περιεχόμενό τους. Ο νόμος αποτελεί απάντηση σε παράπονα από τα αυστραλιανά ΜΜΕ σχετικά με τον ρόλο που έχουν διαδραματίσει οι δύο εταιρείες τεχνολογίας στην παρακμή της δημοσιογραφίας και στην καταστροφή του επιχειρηματικού μοντέλου τους.

Οι δύο εταιρείες έχουν ανταποκριθεί με διαφορετικούς τρόπους: η Google κάνει συμφωνίες με αυστραλιανούς εκδότες ειδήσεων – συμπεριλαμβανομένης της Guardian Australia, μέρος του GNM, καθώς και τους εκδότες του Observer. Το Facebook τα κόβει όλα τελείως. Αποτρέπει τους εκδότες και τους χρήστες του Facebook στην Αυστραλία να μοιράζονται ή να βλέπουν οποιοδήποτε περιεχόμενο ειδήσεων. Οπως συνηθίζει η εταιρεία εφάρμοσε αυτήν την απαγόρευση αμέσως και χωρίς προειδοποίηση, με αποτέλεσμα πολλές σημαντικές δημόσιες και άλλες υπηρεσίες (συμπεριλαμβανομένης, για παράδειγμα, της πυροσβεστικής υπηρεσίας) να πιαστούν στο δίχτυ λογοκρισίας.

Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε μια εξαγριωμένη απάντηση από τον πρωθυπουργό της Αυστραλίας, Σκοτ Μόρισον – που δημοσιεύτηκε (και δεν αστειεύομαι) σε μια σελίδα στο Facebook. «Οι ενέργειες του Facebook για να αφαιρέσει από τους φίλους την Αυστραλία, διακόπτοντας τις βασικές υπηρεσίες πληροφοριών για υπηρεσίες υγείας και έκτακτης ανάγκης, ήταν τόσο αλαζονικές όσο ήταν απογοητευτικές», έγραψε.

Οι τελευταίες τρεις δεκαετίες έχουν καταγράψει την άνοδο πέντε τεράστιων παγκόσμιων εταιρειών – Alphabet (ο ιδιοκτήτης Google και YouTube), Amazon, Apple, Facebook και Microsoft – καθεμία από τις οποίες ασκεί μονοπωλιακή δύναμη στους δικούς της τομείς. Αυτές οι εταιρείες έχουν αναπτυχθεί σε ένα ευρέως απαλλαγμένο από τον νόμο περιβάλλον – με την έννοια ότι λειτουργούσαν σε τομείς όπου υπήρχε είτε μερικώς εφαρμοζόμενος νόμος, ή όπου δεν υπήρχε κρατικό ενδιαφέρον για την εφαρμογή του υφιστάμενου νόμου.

Από το 2016 υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι πρέπει να αμφισβητηθούν κάποια πράγματα. Το ερώτημα τώρα δεν είναι πώς μπορούν οι δημοκρατίες να μετριάσουν τις ζημίες που προκαλούν οι εταιρείες τεχνολογίας στην κοινωνία, αλλά τι θα επιτρέψουν οι δημοκρατίες – και, το πιο σημαντικό, τι θα απαγορεύσουν – να κάνουν οι εταιρείες τεχνολογίας. Ποια επιχειρηματικά μοντέλα θα θεωρούμε αποδεκτά και ποια θα απαγορεύσουμε; Τι, με άλλα λόγια, θέλει η δημοκρατία από την τεχνολογία και όχι το αντίστροφο.

Η κυριαρχία των πέντε τεχνολογικών γιγάντων αντιπροσωπεύει υπαρξιακή απειλή για τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Είναι καιρός να απαντήσουμε στην μπλόφα του τεχνολογικού κλάδου.