NON PAPER

Ουμπέρτο, εσύ έφυγες νωρίς

Σαν προχθές, πριν από πέντε χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Ουμπέρτο Εκο, μία από τις πιο επιδραστικές φυσιογνωμίες της εποχής μας. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι ενώ τα μυθιστορήματά του («Το όνομα του ρόδου», «Το εκκρεμές του Φουκώ», «Το μοναστήρι της Πάρμας», «Μπαουντολίνο» κ.ά.) είναι στην πρώτη σειρά των μπεστ σέλερ, το Διαδίκτυο (άρα και εμείς) προτιμά να τον αναφέρει ως σημειολόγο. Αλλωστε είναι αυτός που έβαλε τον όρο «σημειολογία» στο καθημερινό μας λεξιλόγιο – έστω και αν τον έχουμε ξεφτιλίσει και παραχαράξει λόγω λανθασμένης χρήσης. Αλλά, τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Φεύγοντας, ο «θείος Ουμπέρτο», μας άφησε το «κουτί» με τα αποφθέγματά του που και αυτά έχουν περάσει στις κουβέντες της καθημερινότητάς μας. Σε λίγα χρόνια μάλιστα, θεωρώ, ότι θα τα επαναλαμβάνουμε ως περίπου λαϊκές ρήσεις, άνευ «πνευματικής πατρότητας». Σε αυτόν χρωστάμε τη βεβαιότητα ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις (έχουμε δει ωστόσο να σκάνε ειδησάρες τους τελευταίους Αύγουστους) και την πεποίθηση ότι, σήμερα, είναι ηλίθιος αυτός που θέλει να επιβάλει δικτατορία με τα τανκς από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση. Και πολλά άλλα.

Ο Εκο έχει βέβαια μιλήσει και για τα σόσιαλ μίντια: «Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα να μιλάνε σε λεγεώνες ηλιθίων που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα. Τους αναγκάζαμε αμέσως να σωπάσουν, αλλά σήμερα έχουν το ίδιο δικαίωμα λόγου με ένα βραβείο Νομπέλ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων».

Μη μιλάς, μη γελάς, θα σ’ ακούσει η μαινάς
Εντάξει, ο «θείος Ουμπέρτο» ήταν πάντα κάπως απόλυτος. Εχουν και τα καλά τους τα σόσιαλ μίντια. Και τα τελευταία χρόνια έχουν καταγράψει, φιλοξενήσει και αναδείξει δράσεις και «κινήματα» που, διαφορετικά, θα περνούσαν στο ντούκου. Αν μη τι άλλο, με τα χρόνια, μάθαμε και οι χρήστες να ξεχωρίζουμε τα «Νομπέλ» από τους «μεθυσμένους» (ενίοτε και χωρίς εισαγωγικά) του  πληκτρολογίου. Διότι ως τι είδους Νομπέλ να αντιμετωπίσεις κάποιους που το διαδικτυακό όνομά τους είναι «Μάγια Μελάγια» ή «Alan Dalon»;

Δεν ήταν, βέβαια, η επέτειος του θανάτου του η μοναδική αφορμή να θυμηθώ τον Εκο. Είναι και το κλίμα των ημερών. Ενώ στην «κεντρική αίθουσα» υπάρχει ένας κατηγορούμενος για ειδεχθή κακουργήματα, στο προαύλιο αλαλάζει το αμέρικαν μπαρ (και χωρίς τη γραφικότητα που είχε η φράση όταν την έλεγε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος). Το οποίο τελευταίο διήμερο στοχοποιεί και κακοποιεί τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Η αιτία; Επειδή είναι απόφοιτος του Κολεγίου όπως και ο Κυριάκος. Η αφορμή; Επειδή σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Πάμε Δανάη» για την καινούργια του ταινία, αναφέρθηκε στα σκάνδαλα στον χώρο του θεάτρου. Αν και βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις όπως αυτή της ανακοίνωσης του ΣΕΗ, δεν υπάρχει ούτε καν η τυπική διαχωριστική γραμμή μεταξύ αφορμής και αιτίας αφού ο ηθοποιός και σκηνοθέτης αποκαλείται «συμμαθητής». Του Πρωθυπουργού.

Ο Μαρκουλάκης έκανε ένα έγκλημα – εκτός από το ότι αποφοίτησε από το Κολλέγιο το οποίο στη συνείδηση κάποιων ισοδυναμεί με ανθρωποκτονία από πρόθεση και εσχάτη προδοσία συγχρόνως. Δεν ακολούθησε το «σενάριο». Δεν ζήτησε κρεμάλες ούτε την αποπομπή της Μενδώνη. Η φωνή του ράγισε μόνο όταν αναφέρθηκε στις «κατάρες για καρκίνο» που δέχεται. Ε πώς να μην τα πάρει και ο Μπουρδούμης που δίνει αυτές τις μέρες την περφόρμανς της ζωής του (θα περίμενα περισσότερο σεβασμό στη σύζυγό του που είναι θύμα κακοποίησης); Και Μπουρδούμη παρόντος πάσα αρχή παυσάτω. Ποιος είναι ο Μαρκουλάκης που θα συνεχίσει να μιλάει όταν ένας Μπουρδούμης του αφαιρεί τον λόγο; (Και να σκεφτείτε ότι δεν έχει πάρει ακόμη θέση η Μουτίδου).