Ωριμες μεταρρυθμίσεις Vs «ελίτ των απροθύμων»

^«Δεν βαριέσαι, στην Ελλάδα τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει…». Η συγκεκριμένη φράση, διατυπωμένη από πολλούς και πολύ συχνά τις τελευταίες δεκαετίες, εκφράζει με εμφατικό τρόπο τις χαμηλές προσδοκίες που έχουν οι πολίτες από το πολιτικό προσωπικό της χώρας σχετικά με την ικανότητά του να προχωρήσει τις αναγκαίες αλλαγές. Αναδεικνύει ταυτόχρονα και μια σχεδόν εδραιωμένη πεποίθηση ότι όλοι εκείνοι που βολεύονται από τη διατήρηση του status quo έχουν τον τρόπο να πνίγουν εν τη γενέσει τους μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Ακόμα κι αν κάποιες από αυτές θεσμοθετηθούν, τότε υπονομεύουν την εφαρμογή τους. Μπορεί αυτό το μοτίβο να συνεχίζεται στο διηνεκές;

Στα πανεπιστήμια, στον συνδικαλισμό, στην κρατική γραφειοκρατία, στη διανόηση υπάρχουν και σήμερα ομάδες που τοκίζουν πάνω στον φόβο που προκαλεί κάθε τι καινούργιο. Ετσι προασπίζονται τα «κεκτημένα» τους. Μία ελίτ απροθύμων σε κάθε αλλαγή και σε κάθε νεωτερισμό. Με διαχρονικό της σύμμαχο τα κόμματα της Αριστεράς. Σε σχέση όμως με το πρόσφατο παρελθόν έχει μεσολαβήσει: α. η πλήρης απομυθοποίηση της κυβερνώσας Αριστεράς λόγω των φτωχών πεπραγμένων της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου και β. η εκλογή Μητσοτάκη ως Πρωθυπουργού της χώρας.

Κι αν το πρώτο συνέβη γιατί η εξουσία λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός που τονίζει τις αδυναμίες και τις ελλείψεις ενός κόμματος που απέχει πολύ από την πολιτική του ενηλικίωση, το δεύτερο γεγονός ενσάρκωσε την ανάγκη ενός ολόκληρου λαού να περάσει από τη φενάκη, που χαρακτήρισε τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, στον ρεαλισμό. Η τήρηση των προεκλογικών υποσχέσεων και η διαχειριστική επάρκεια που επιδεικνύει σε μεγάλο βαθμό η κυβέρνηση συνιστούν πραγματική ανατροπή για το πολιτικό μας σύστημα.

Εξέλιξη που έχει φέρει πιο κοντά στη Νέα Δημοκρατία κοινωνικές ομάδες που παραδοσιακά στέκονταν με επιφύλαξη απέναντί της. Σε αντίθεση μάλιστα με τη στερεοτυπική αντίληψη ότι η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων καταναλώνει πολιτικό κεφάλαιο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του αξιοποιούν την ευρεία αποδοχή ως καταλύτη αλλαγών σε χώρους, όπως για παράδειγμα τα πανεπιστήμια, που μέχρι πρότινος κάποιοι τους θεωρούσαν προπύργια του «αμετάβλητου». Με πολιτικό επιχείρημα, συζήτηση και μετριοπάθεια η επιδίωξή μας είναι να εξηγήσουμε και να πείσουμε όχι μόνο για την αναγκαιότητα αλλά κυρίως για τα οφέλη, συλλογικά και ατομικά, που θα προκύψουν από την επιτυχή εφαρμογή των κυβερνητικών πρωτοβουλιών.

Ο Γιώργος Στεργίου είναι γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας