Λέσχη θυμωμένων τηλεκριτικών

Υποθέτω από καθαρό ενδιαφέρον αναβάθμισης της δημόσιας τηλεόρασης, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε μια πρόταση «συναινετικού» διορισμού της διοίκησης της ΕΡΤ.

Η ιδέα από μόνη της δεν είναι κακή.

Υπάρχει φυσικά ένα ερώτημα. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την υλοποίησε τα τέσσερα και πλέον χρόνια που ήταν στην κυβέρνηση;

Αλλά και μια απάντηση. Δεν το είχε σκεφτεί – ένα μυαλό είναι αυτό.

Ετσι αναγκαζόταν να εμπιστεύεται τη δημόσια τηλεόραση σε κομματικούς συνδικαλιστές, κομματικά στελέχη και κομματικούς δημοσιογράφους. Καταλαβαίνω τον πόνο τής τότε κυβέρνησης που κινήθηκε τόσο μακριά από τις εκ των υστέρων πεποιθήσεις της αλλά αναγκάστηκε να το αντέξει.

Τώρα λοιπόν που τους κατέβηκε η καλή ιδέα γιατί να μην την προτείνουν;

Καμία αντίρρηση. Απλώς δεν έχω καταλάβει αν η ιδέα προκύπτει από απλή κι αγνή ευαισθησία για το τηλεοπτικό προϊόν ή από την εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τον καναλάρχη και να ανακατεύεται στα κανάλια. Οπου συνήθως ουδείς τον σπέρνει.

Το έχει κάνει παλαιότερα με το Mega, με την τότε ΕΡΤ, με τον ΣΚΑΪ, με όλα τα κανάλια τη στιγμή του δημοψηφίσματος, τώρα πάλι με την ΕΡΤ. Στο ενδιάμεσο την έπεσε στον ΔΟΛ, τσακώθηκε με τον Alpha όταν προσπάθησε να τον πουλήσει σε άτομο της εμπιστοσύνης του και τα έβαλε με τα μέσα ιδιοκτησίας Μαρινάκη.

Πρόσφατα επέπληξε τον Star επειδή ένα ρεπορτάζ για τον Λιγνάδη δεν του άρεσε.

Αφού βεβαίως προσπάθησε να φτιάξει κανάλι ή/και εφημερίδα με τον Καλογρίτσα, αλλά και μερικούς άλλους – η σχετική δικογραφία έφτασε στη Βουλή. Κι αφού πάσχισε να στείλει κάποιους φυλακή με τον Παπαγγελόπουλο.

Φαίνεται ότι τραβάει μεγάλο ζόρι.

Σε σημείο που αν δεν ήταν πολιτικό κόμμα, θα αναρωτιόμασταν μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι σαν λέσχη θυμωμένων τηλεκριτικών ή ένωση αποτυχημένων δημοσιογράφων.

Ευτυχώς όμως είναι κόμμα. Απλώς με μερικές εμμονές περί τα τηλεοπτικά και τα δημοσιογραφικά.

Τις οποίες, για να είμαστε ειλικρινείς, συμμερίζονται και άλλοι. Από την «Αυγή» (που στο κάτω-κάτω είναι κομματικό μαγαζί) και την «Εφημερίδα των Συντακτών» (της οποίας είναι μάλλον άλλης φύσεως το πρόβλημα) έως ομόφρονες ακαδημαϊκούς (Χριστόπουλος, Δρόσος, Πλειός, Σωτηρέλης κ.ά.) που γενικώς δεν γουστάρουν τα μέσα ενημέρωσης.

Με άλλα λόγια το ζόρι μπορεί να μην το συμμερίζεται (τουλάχιστον σε αυτόν τον βαθμό…) κανένα άλλο κόμμα στην Ευρώπη, κανείς σοβαρός ευρωπαίος πολιτικός, αλλά τουλάχιστον είναι κάπως ευρύτερο.

Αλλά θεωρητικά ακατανόητο. Να θυμίσω ότι η τελευταία επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΡΤ δεν είχε να κάνει με τη μεταχείριση του ΣΥΡΙΖΑ ή του Αλ. Τσίπρα από τη δημόσια τηλεόραση, κάτι που θα ήταν ίσως εύλογο και θεμιτό. Αλλά αφορούσε τη μεταχείριση του… Μητσοτάκη, η οποία δεν ήταν της αρεσκείας του ΣΥΡΙΖΑ!

Ο εκπρόσωπος του κόμματος έστελνε sms στη Γενική Διεύθυνση Ενημέρωσης της ΕΡΤ με οδηγίες πώς και ποια θέματα να παίξουν στα δελτία ειδήσεων.

Και ανήμερα της «Μήδειας» ο αρχηγός της αντιπολίτευσης κατηγορούσε «τα κανάλια» ότι δεν καταγγέλλουν επαρκώς «το επιτελικό κράτος που βούλιαξε στα χιόνια» (16/2).

Πράγμα που σημαίνει πως δεν ενδιαφέρονται μόνο να κάνουν τους δημοσιογράφους. Θέλουν να αναλάβουν και αρχισυντάκτες.

Εν τω μεταξύ στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης δραστηριοποιούνται να βρουν χρηματοδότηση για μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση η οποία θα λειτουργεί ως «παρατηρητήριο ελέγχου των ΜΜΕ» στην Ελλάδα. Τέτοια «παρατηρητήρια» συνήθως αδιαφανούς χρηματοδότησης και εμφανούς σκοπιμότητας κυκλοφορούν φυσικά κι αλλού. Τουλάχιστον όμως στην Ελλάδα θα ξέρουμε ότι το χρηματοδοτούν «φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ».

Συναφής είναι η ιδέα που αποδίδεται στον ευρωβουλευτή ΣΥΡΙΖΑ (και πρώην ΕΡΤ) Κ. Αρβανίτη, ο οποίος πρότεινε να κυκλοφορεί η «Αυγή» μεταφρασμένη στα αγγλικά, τα ισπανικά και τα γερμανικά.

Μακάρι. Απλώς παραμένει ακατανόητο για ποιον λόγο μια ελληνική εφημερίδα την οποία διαβάζουν ελάχιστοι Ελληνες θα αποκτήσει ευρύ ακροατήριο μόλις μεταφραστεί για ξένους.

Φυσικά όλα αυτά ίσως έβγαζαν νόημα αν συγκροτούσαν μια απάντηση. Αλλά ποιο είναι το ερώτημα;

Τι ακριβώς δηλαδή ρωτάει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η λύση είναι να λάβουν μέρος στη διοίκηση της ΕΡΤ και (ει δυνατόν) στον έλεγχο όλων των μέσων ή των τηλεοπτικών σταθμών;

Η ερώτηση δεν έχει ποτέ διατυπωθεί ανοιχτά. Διαισθάνομαι ότι ακόμη και οι πρωταγωνιστές διστάζουν να ομολογήσουν ότι το ζητούμενο γι’ αυτούς είναι «να βάλουν πόδι» εκεί που δεν έχουν.

Δυσκολεύονται να (απο)δεχτούν ότι υπάρχει ένας δημόσιος χώρος, ο οποίος δεν (απο)δέχεται υποχρεωτικά τα κριτήρια, τις επιδιώξεις και τις επιλογές ενός πολιτικού σχηματισμού. Κάτι δηλαδή το οποίο θα έπρεπε να θεωρείται απόδειξη υγείας για τη δημοκρατία και την ελευθεροτυπία, αποτελεί για αυτούς ενόχληση.

Πολύ φοβούμαι λοιπόν ότι το ζητούμενο δεν είναι μια ευρείας αποδοχής επαγγελματική και ανεξάρτητη διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης (κάτι το οποίο προσωπικά θα χειροκροτούσα…), αλλά μια διοίκηση που θα αναγνωρίζει, θα υπηρετεί και θα διαχειρίζεται τις σκοπιμότητες και τις ισορροπίες των κομμάτων που την επέλεξαν.

Ολα αυτά θα τελείωναν κάπου εδώ και ενδεχομένως θα μπορούσαν να γίνουν και καλύτερα.

Τι τα εμποδίζει όμως; Η καχυποψία απέναντι στην εμμονική προσπάθεια ενός κομματικού χώρου, των φίλων και των συνοδοιπόρων του, να διαμορφώσουν ένα σύστημα ενημέρωσης κατά τη βούλησή τους, σύμφωνα με τις ιδέες τους και υπό τον έλεγχό τους.

Αφιέρωσαν πολλά χρόνια, κόπο και τρόπους για να το πετύχουν. Με περιορισμένα αποτελέσματα. Δεν βλέπω λοιπόν γιατί τώρα άλλαξαν μυαλά, μεθόδους και στόχους.

Τους αδικώ; Δεν ξέρω. Αλλά κι εκείνοι δεν έχουν κάνει έως τώρα την παραμικρή προσπάθεια να μας πείσουν ότι τους αδικούμε.