Ενισχύσεις

H πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου έγινε το περασμένο Σάββατο και διήρκεσε 40 λεπτά. Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός αρνήθηκε να χτυπήσει το παραδοσιακό καμπανάκι – δεν ήθελε φολκλόρ. Ζήτησε από τους υπουργούς του να μη μιλούν υπερβολικά στα μέσα ενημέρωσης. «Καθίστε καλά», τους είπε. Στη συνέχεια, το επιτελείο του ενημέρωσε τα μέσα ότι δεν θα γίνονται ανακοινώσεις όταν δεν υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο. Ηταν η πρώτη μεγάλη αλλαγή σε μια χώρα συνηθισμένη στον πολιτικό θόρυβο.

Αυτά συμβαίνουν στην Ιταλία του Ντράγκι. Εδώ γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Υπάρχουν υπουργοί με μόνιμο καθημερινό ραντεβού σε κάποιον ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό (όπου συνήθως προαναγγέλλουν αυτό που θα ανακοινωθεί σε λίγες ώρες). Οσο για τις ανακοινώσεις, γίνονται περί παντός επιστητού (και συνήθως για το πόσο χειρότερα τα έκαναν οι προηγούμενοι).

Ας φανταστούμε ένα άλλο σενάριο. Εκτός από τη διαχείριση των τρεχόντων προβλημάτων, με μεγαλύτερο φυσικά τις συνέπειες της πανδημίας, η κυβέρνηση θέτει τρεις μεγάλους στόχους για τους επόμενους μήνες ή χρόνια. Συγκεκριμένους, όχι αόριστους. Στρατηγικού, όχι μικροκομματικού χαρακτήρα. Με γνώμονα το συμφέρον της χώρας, όχι τη διαφορά στις δημοσκοπήσεις. Αναθέτει την εκπλήρωση αυτών των στόχων σε συγκεκριμένους ανθρώπους, που μπορεί να ανήκουν στο κόμμα, μπορεί και όχι. Θέτει σαφείς προθεσμίες. Αν θέλει, βγάζει και μια ανακοίνωση. Και δεσμεύεται ότι την επόμενη θα τη βγάλει μόνο όταν θα υπάρχει έργο.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου στόχου είναι η υπογειοποίηση των καλωδίων. Με αφορμή φυσικά την ασύλληπτη για σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα εικόνα των πολυήμερων διακοπών ρεύματος στην Αττική λόγω των χιονοπτώσεων (για την οποία πάντως πολύ μεγάλη ευθύνη φέρουν και οι δήμοι). Αλλά κι επειδή είναι ένα έργο που έχει καθυστερήσει εδώ και δεκαετίες. Θα μπορούσε μάλιστα να επιστρατευθεί και ο αιώνιος έφηβος που ονομάζεται Στέφανος Μάνος: έχει πλούσια εμπειρία (ένα ανάλογο έργο, σε πολύ μικρότερη κλίμακα φυσικά, έγινε στην Πλάκα), είναι πρακτικός άνθρωπος (ξέρει να θέτει προτεραιότητες), έχει αιρετικές ιδέες (και απολαυστικό χιούμορ), δεν χαρίζει κάστανα (και τι δεν έσουρε αυτές τις μέρες στην κυβέρνηση), κάνει κέφι τη δουλειά και, το κυριότερο, δεν κυνηγάει ψήφους.

Δεν είναι πολύπλοκα πράγματα αυτά. Πολύ περισσότερο που η σημερινή κυβέρνηση πάσχει από μια τραγική μοναξιά. Και μόνο να δει κανείς τη χθεσινή κοινοβουλευτική εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έμπλεξε το θάψιμο του επιτελικού κράτους στο χιόνι, τα δώρα στους καναλάρχες, τις αμοιβές των golden boys και την επαναστατική του πρόταση για εκλογή του προέδρου της ΕΡΤ από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, προτού ανακοινώσει την αποχώρηση του κόμματός του από τη Βουλή καταγγέλλοντας τον Λιβάνιο και τον Μητσοτάκη, για να καταλάβει ότι αντιπολίτευση στη χώρα αυτή δεν υπάρχει.

Ο πήχης είναι χαμηλά. Αλλά και πάλι, πάντα μπορείς να περάσεις από κάτω.