Ακόμη και στην ήττα του

Είκοσι τελικές προσπάθειες σε εκτός έδρας ντέρμπι! Κατοχή μπάλας επιπέδου 68%. Πλήρης έλεγχος του ρυθμού από το 15΄ και ως το 90΄+8΄ που ακούστηκε το σφύριγμα της λήξης. Αν δεν έχεις δει; Τότε μάλλον φαντάζει απίθανο να σκεφτείς ότι ο Ολυμπιακός δεν επικράτησε σε αυτό το ντέρμπι. Πολλώ δε μάλλον ότι τελικά το έχασε κιόλας. Και όμως οι Ερυθρόλευκοι έφυγαν από τη Λεωφόρο με το κεφάλι σκυμμένο.

Το «γιατί» είναι αναμφίβολα μια ολόκληρη ποδοσφαιρική συζήτηση. Εν πολλοίς: ο αιφνιδιασμός της αφετηρίας, ο MVP Σανκαρέ στο ματς της ζωής του, το λάθος του Σα στο 2-0, η αστοχία των επιθετικών του σε τέσσερις – πέντε σπουδαίες φάσεις, οι επεμβάσεις του Διούδη, οι δύο περιπτώσεις πέναλτι που το VAR δεν ασχολήθηκε καν.

Το διά ταύτα όμως είναι συγκεκριμένο: ακόμη και αυτή η πρώτη ήττα σε κανονική διάρκεια Σούπερ Λίγκας από τον Φλεβάρη του ΄19 ήρθε με τέτοιο τρόπο για να επιβεβαιώσει πως οι νταμπλούχοι έχουν διαφορά επιπέδου από τον εγχώριο ανταγωνισμό.

Ο Παναθηναϊκός το ματς θέλησε εξαρχής να το… αρπάξει. Οχι να το νικήσει. Και τα κατάφερε. Με ηρωικό ποδόσφαιρο και μπόλικη τύχη που επιβάλλεται σε τέτοιες απόπειρες. Δεν κοίταξε τον Ολυμπιακό στα μάτια. Εχτισε ένα σενάριο «απόδρασης» μέσα από τη Λεωφόρο. Κύλησε για εκείνον ιδανικά. Δεν συμβαίνει συχνά. Αν συνέβαινε, οι Ερυθρόλευκοι δεν θα ήταν στο +14 από τους διώκτες τους ακόμη και έπειτα από αυτή την ήττα. Δεν θα έχαναν μία φορά κάθε δύο χρόνια. Δεν θα είχαν αναγκάσει τους πάντες από τον Γενάρη κιόλας να συζητούν στη Σούπερ Λίγκα όχι για τον 1ο, αλλά για τον 2ο.

ΥΓ: Την Πέμπτη υπάρχει ένα σπουδαίο ματς στο Γ. Καραϊσκάκης. Ας γίνει μάθημα το χθεσινό. Και κίνητρο απέναντι στην Αϊντχόφεν. Νταμπλ και το «παραπάνω» στην Ευρώπη είναι ο στόχος εξαρχής…