Ρόλος

Στο ίδιο έργο θεατές. Εδώ και πέντε χρόνια η στρατηγική του Μητσοτάκη δεν έχει αλλάξει: κάθε φορά σπρώχνει τον Τσίπρα στα αριστερά.

Στήνει μια πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση. Ο ίδιος καταλαμβάνει έναν κεντρώο πλειοψηφικό χώρο. Ο Τσίπρας τσιμπάει στον καβγά, νομίζω από νοοτροπία. Στη συνέχεια μπατάρει αριστερά, όπου τον τραβάνε και διάφοροι ανεγκέφαλοι. Το κέντρο είναι ούτως ή άλλως κατειλημμένο. Και χάνει.

Γιατί λοιπόν να αλλάξει στρατηγική ο Μητσοτάκης;

Επί κυβέρνησης ΝΔ μάλιστα το κόλπο είναι ευκολότερο, διότι ελέγχει και την ατζέντα.

Το έκανε με το άσυλο, με τις καταλήψεις κτιρίων, με τα Εξάρχεια, με τον Εβρο, με τις απαγορευμένες διαδηλώσεις, με το άνοιγμα των σχολείων, τώρα με τα πανεπιστήμια.

Φυσικά το κάνει εκ του ασφαλούς, διότι η πλειοψηφική θέση είναι εκ των προτέρων η δική του.

Στη δεκαετία του 2000, ο Κώστας Καραμανλής έλεγε ότι η Ελλάδα είναι βασικά μια κεντροαριστερή χώρα και ότι δεν μπορείς να κυβερνάς συγκρουόμενος συνεχώς με τους πολλούς.

Στη δεκαετία του 2020, το αξίωμα δεν ισχύει. Ο ιδεολογικός άξονας της ελληνικής κοινωνίας έχει μετακινηθεί καθαρά προς τα δεξιά και το κέντρο. Συνεπώς η σύγκρουση τίθεται με εντελώς διαφορετικούς όρους.

Και άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην αιωνόβιο ιστορία της η Αριστερά υπήρξε μόνο δύο φορές «εθνική δύναμη», και για λίγο. Το 1943-1946 και το 2014-2019.

Ολον τον υπόλοιπο αιώνα ήταν μια περιφερειακή ή περιθωριακή παράταξη. Πολιτευόταν μόνο με κάποιες νησίδες επιρροής, όπως η παιδεία και ο πολιτισμός.

Υποθετικής επιρροής. Μπορεί να μπερδεύουν τον Ελύτη με τους «Λαμπράκηδες» και το «Αξιον εστί» με το «Βροντάει ο Ολυμπος», αλλά την πέφτουν στη Μενδώνη λες και τους πήρε το μαγαζί.

Βεβαίως στη στρατηγική του Μητσοτάκη υπάρχει ένας αντίλογος. Οτι δεν μπορείς να εκτροχιάζεις διαρκώς την αντιπολίτευση, να την απωθείς στα άκρα και να τη βγάζεις εκτός παιχνιδιού, διότι η αντιπολίτευση έχει κι έναν ρόλο πολιτικής εφεδρείας. Δεν τους αφήνεις περιθώρια να τον ασκήσουν.

Καμία αντίρρηση. Αλλά από όσα ξέρουμε ο ρόλος της αντιπολίτευσης δεν είναι δουλειά του Μητσοτάκη.

Είναι δουλειά της αντιπολίτευσης. Αν, πόσο και πώς τον καταλαβαίνει είναι δική της υπόθεση.

Αν τον αντιλαμβάνεται σαν έναν ρόλο συμμετοχής στο ευρύτερο πλαίσιο λειτουργίας μιας σύγχρονης δημοκρατίας (και όχι φυσικά της δημοκρατίας που έχει στο μυαλό της…), ας το επιδιώξει.

Κερδισμένη θα βγει.

Αν τον αντιλαμβάνεται σαν έναν ρόλο δημόσιου καβγατζή και τηλεκριτικού της δημόσιας και της ιδιωτικής τηλεόρασης, κανένα πρόβλημα.

Κακό του κεφαλιού της.