Μια προσευχή

«Yπάρχει ένα εκκλησάκι στο Κάνσας, ακριβώς στο κέντρο των Ηνωμένων Πολιτειών, που δεν κλείνει ποτέ. Κι όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να έρθουν. Μόνο που το κέντρο έχει γίνει τελευταία ένας πολύ δύσκολος τόπος για να πάει κανείς. Ανάμεσα στο μπλε και το κόκκινο. Ανάμεσα στον υπηρέτη και τον πολίτη. Ανάμεσα στην ελευθερία και τον φόβο. Ο φόβος, τώρα, δεν ήταν ποτέ η καλύτερή μας, κι όσο για την ελευθερία, δεν ανήκει στους λίγους τυχερούς, ανήκει σε όλους μας, όποιοι κι αν είμαστε, απ’ όπου κι αν ερχόμαστε. Αυτό μας συνδέει και τον χρειαζόμαστε αυτόν τον σύνδεσμο. Χρειαζόμαστε το κέντρο».

Δέκα χρόνια αντιστεκόταν ο Μπρους Σπρίνγκστιν στις πιέσεις της Jeep να γυρίσει ένα διαφημιστικό. Κι έπρεπε να φτάσει 71 ετών, και να δει επιτέλους τον Τραμπ να φεύγει, για να δεχθεί να κάνει κάτι που δεν είναι ακριβώς διαφημιστικό, δεν είναι ακριβώς μήνυμα, είναι μια έκκληση, ένας ύμνος, μια προσευχή. Και δεν αφορά μόνο την Αμερική, που έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα χωρίς καμιά επικοινωνία μεταξύ τους, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη. Τη νιώθουμε και στην Ελλάδα αυτή την ανάγκη να βρούμε το κέντρο, που δεν έχει σχέση με την ψήφιση κάποιου πολιτικού κόμματος, αλλά με τη γεφύρωση διαφορών, με την επίτευξη συμβιβασμών, με την κατάκτηση της σοφίας του πλήθους, με το νοιάξιμο των καθημερινών ανθρώπων σαν αυτούς που πρωταγωνιστούν στο υπέροχο καινούργιο σποτάκι με τη Μάρω Κοντού και τον Γιώργο Κωνσταντίνου.

Μα δεν είναι αντιφατικό να μιλάει ένας θρύλος της ροκ για τους καθημερινούς ανθρώπους με τη χρηματοδότηση ενός κατασκευαστή ακριβών αυτοκινήτων; Ισως, αλλά είναι για καλό σκοπό. Αλλωστε δεν πρόκειται για τη μοναδική αντίφαση ενός ανθρώπου που «γεννήθηκε για να τρέχει» και κατέληξε να μένει δέκα λεπτά από τη γενέτειρά του. Που σημαδεύτηκε από τη δύσκολη σχέση με τον πατέρα του κι έφτασε να γράψει αναρίθμητα τραγούδια ως φόρο τιμής στον πατέρα του. Που δεν έχει μπει ποτέ σε εργοστάσιο, αλλά όλο για εργοστάσια γράφει.

Ολοι προϊόντα των αντιφάσεών μας δεν είμαστε άλλωστε; Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα ήταν βαρετή η ζωή;

Ναι, έτσι είναι θεωρητικά. Η πραγματικότητα όμως είναι ωμή. Η «προσευχή» του Boss για την ανάκτηση του χαμένου κέντρου, που έπαιξε στο Super Bowl και την είδαν 100 εκατομμύρια άνθρωποι στο Διαδίκτυο, δεν υπάρχει πια στο YouTube. Την κατέβασε η Jeep όταν αποκαλύφθηκε ότι ο τραγουδιστής συνελήφθη τον περασμένο Νοέμβριο στο Νιου Τζέρσεϊ επειδή οδηγούσε πιωμένος. «Το μήνυμα της συναίνεσης και της ενότητας είναι πιο επίκαιρο από ποτέ», ανακοίνωσε η εταιρεία, «όπως και το μήνυμα ότι το αλκοόλ και η οδήγηση δεν συμβιβάζονται».

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Πάμε τώρα να ακούσουμε το Thunder Road.