Τζαζ και κλασικός

Οταν ο πατέρας σου στο διπλανό δωμάτιο κάνει πρόβες στην τρομπέτα κι εσύ μελετάς στο πιάνο Μπαχ, Μπετόβεν και Μότσαρτ, ενώ παράλληλα στο σπίτι σου ακούγονται οι Γκιλέσπι, Τσάρλι Πάρκερ, Σάρα Βον, τότε κάτι καλό θα προκύψει. Και προέκυψε. Για εμάς, επειδή η παραπάνω ιστορία αφορά τον αμερικανό τζαζίστα, πιανίστα, συνθέτη και πρωτοπόρο της fusion Τσικ Κορία. Από τα φωτεινά μυαλά της γενιάς του, θρύλος εν ζωή, θρύλος και μετά τον θάνατό του στις 9 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 79 ετών, από μια σπάνια μορφή καρκίνου.

Ο Κορία είχε στο μυαλό του δύο (μουσικούς) δρόμους. Αυτόν της κλασικής – λόγω των σπουδών του – και εκείνον της τζαζ – λόγω των ακροάσεων του πατέρα του. Με έναν μοναδικό τρόπο κατόρθωσε να ανακατέψει και τους δύο στη δική του λεωφόρο. Το μυαλό του φαίνεται ότι λειτουργούσε μέσα σε μια συνεχή συνθήκη αλληλοδιαδοχής των ειδών που λόγω του ταλέντου του κατάφερε να ενοποιήσει.

Θα ήταν αρκετές οι συνθέσεις «Spain», «500 Miles High», «La Fiesta», «Armando’s Rhumba» και «Windows», που θεωρούνται τζαζ πρότυπα, για να μείνει στην Ιστορία. Αλλά φυσικά δεν σταμάτησε εκεί. Ως μέλος του συγκροτήματος του Μάιλς Ντέιβις στα τέλη της δεκαετίας του 1960, συμμετείχε στη γέννηση της jazz fusion. Η συνεργασία αυτή άλλαξε τα πάντα. Το 1968 ο ήχος του Μάιλς γίνεται περισσότερο ηλεκτρικός και ο Κορία βάζει στην πρίζα το πιάνο του.

Μεταξύ άλλων δημιουργεί παράλληλα τους  Circle για να παίξει ακουστικά και αφηρημένα. Στη δεκαετία του 1970 δημιούργησε το τζαζ ροκ σχήμα Return to Forever. Κλασικές και ροκ συνθέσεις συναντώνται με το βιμπράφωνο του Γκάρι Μπάρτον. Δημιουργεί την Elektric Band και, ως αντίδοτο, το Akoustic Trio. Το 1996-1997 επιστρέφει με ένα all star κουιντέτο που περιλαμβάνει τον Kenny Garrett και τον Wallace Roney για να παίξουν κλασικές συνθέσεις του Bud Powell και του Thelonious Monk, μόνο που οι εκτελέσεις είναι μοντέρνες.

Οι ηχογραφήσεις του, προσωπικές ή μη, δεν έχουν τέλος. Κοντά στα 52 χρόνια ηχογραφούσε. Κέρδισε 23 Γκράμι και προτάθηκε πάνω από 60 φορές. Ενδεχομένως να κερδίσει ακόμη ένα, καθώς είναι υποψήφιος για το καλύτερο αυτοσχεδιαστικό σόλο («All Blues)» και το καλύτερο jazz instrumental album, το «Trilogy 2».

Στην Ελλάδα. Αγαπημένος τόπος του αποδείχθηκε η Ελλάδα, την οποία είχε επισκεφθεί για συναυλίες, για συνεργασίες ή απλώς ινκόγκνιτο. Πρώτη φορά έπαιξε live στη χώρα μας το καλοκαίρι του 1967, μέλος τότε της μπάντας του σαξοφωνίστα Stan Getz – με τον οποίο συνεργαζόταν και στη δισκογραφία. Μας επισκέφθηκε και πάλι το 1982 για δύο συναυλίες στον Ορφέα, μαζί με τους γονείς του και τα παιδιά του, ενώ πριν από τις εμφανίσεις του στο ιστορικό κινηματοθέατρο είχε τζαμάρει στο τζαζ κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου στην Πλάκα. Παρών ήταν και στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας το 1987, ενώ εννέα χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με την Αλέξια στο άλμπουμ της «In a Jazz Mood» (RCA / BMG). Φυσικά υπάρχουν πολλές άλλες συναυλίες του στην Ελλάδα. Για παράδειγμα αυτή με τους Elektric Band τον Ιούλιο του 2003 ή αυτή στο Παλλάς πέντε χρόνια αργότερα με τον John McLaughlin και τους Five Peace Band ή αυτή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 2012 με τον Gary Burton.