Σεβασμός στο ΠΑΣΟΚ σημαίνει επιμονή στο Κίνημα Αλλαγής

Στις σημερινές συνθήκες, ένα κόμμα που φιλοδοξεί να ηγεμονεύσει με βάση τη λογική και τη συνέπεια έχει αναλάβει μια δύσκολη εξίσωση. Οταν ο πολιτικός ανταγωνισμός κυριαρχείται από το ένστικτο εξόντωσης της αντίπαλης παράταξης, τη νύφη πληρώνει η αντιπολίτευση της ευθύνης. Πολύ περισσότερο όταν έχει μεσολαβήσει μια μακρά περίοδος πολυδιάστατης κοινωνικής κρίσης. Το δημοψήφισμα του 2015, η κωλοτούμπα που ακολούθησε, σε συνδυασμό με το εν γένει ήθος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ τραυμάτισαν βαθιά τη δημοκρατική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας. Επληξαν τη σχέση εμπιστοσύνης που την συνδέει με τη πολιτική τάξη.  Ποιος λοιπόν σήμερα, και μάλιστα μέσα στην πανδημία, έχει το κουράγιο και την υπομονή να ακούσει τη φωνή της κοινής λογικής;

Και όμως, η φωνή αυτή υπάρχει και παραδόξως ακούγεται. Παρά τις αντίθετες προβλέψεις και τους ευσεβείς πόθους, το Κίνημα Αλλαγής είναι παρόν και παράγει πολιτική. Δεν πλειοδοτεί στη δημαγωγία που μετέρχονται η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε όμως στέργει να συντριβεί από τις μυλόπετρες του πολωμένου δικομματισμού. Εχει επιλέξει τον μοναχικό δρόμο της σκληρής, δημιουργικής αντιπολίτευσης. Τελευταίο παράδειγμα: η πρόταση νόμου που κατέθεσε ως αντιπρόταση στο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ, μόνο αυτό από όλη την αντιπολίτευση, ώστε να ξεπεραστεί το αδιέξοδο χωρίς περιττές συγκρούσεις.

Το Κίνημα Αλλαγής επενδύει σε αυτήν την πολιτική, γιατί πορεύεται ενάντια στο ρεύμα. Ασκηση ωριμότητας, με την οποία σε προικίζει μια μακρά πρωταγωνιστική παρουσία. Το Κίνημα Αλλαγής έχει βαθιές ρίζες, καθώς αρδεύεται από την παράδοση του ΠΑΣΟΚ. Σε σχέση με τα δύο μεγαλύτερα κόμματα έχει δυσανάλογα υψηλό ποσοστό ικανών στελεχών, τα οποία διαρκώς διεκδικούνται. Κάθε μία από τις διακριτές περιόδους της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ αποτελεί οδηγό για πολλά από τα ζητήματα που διαχειριζόμαστε στη Βουλή. Η πρόσφατη πρόταση νόμου για τα ΑΕΙ αλλά και οι βασικοί άξονες της αντιπολίτευσης που ασκήσαμε εμπνέονται από τον νόμο 4009/2011 της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, με εισηγήτρια υπουργό την Αννα Διαμαντοπούλου. Η μεταρρυθμιστική επίδραση του ΠΑΣΟΚ στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ελλάδας είναι καταλυτική.

Αλλά το Κίνημα Αλλαγής δεν αντλεί μόνον από τις θετικές όψεις της παράδοσης του ΠΑΣΟΚ. Αντέχει στις σημερινές συνθήκες πόλωσης, γιατί διερμηνεύει την εντολή των 212.000 ανθρώπων που ψήφισαν στις εσωκομματικές εκλογές το 2017. Η εντυπωσιακή και αναπάντεχη μαζική συμμετοχή οφείλεται και στο μήνυμα αλλαγής και συστράτευσης που εξέπεμψαν άλλες, ετερογενείς, πολιτικές δυνάμεις της Κεντροαριστεράς· υποδήλωνε τον πόθο για ένα νέο συλλογικό ξεκίνημα.

Ποια χρησιμότητα λοιπόν μπορεί να έχει η συζήτηση για μια επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ; Τι χάσαμε στον δρόμο που θα μας το φέρει αυτή η επιστροφή;  Ποιο είναι το νόημα μιας αλλαγής ονόματος και συμβόλων όταν δεν διερμηνεύει συγκεκριμένες ιδεολογικές και πολιτικές προτεραιότητες; Οποιαδήποτε πολιτική διαφωνία οφείλει να εκφράζεται στη βάση πολιτικών θέσεων και όχι στην απλή αναπαραγωγή συμβόλων. Κατά τα λοιπά, η νοσταλγία προδίδει πολιτική οκνηρία: σαν όλα τα προβλήματα και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο πολιτικός μας χώρος να λύνονταν ως διά μαγείας με την επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ. Κάτι δηλαδή σαν rebranding διά του vintage. Αλλά σήμερα το πολιτικό μάρκετινγκ δεν αρκεί.

Είναι αυτονόητο πως δεν υπάρχει Κίνημα Αλλαγής χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Ο πολιτικός χώρος που επί χρόνια το ΠΑΣΟΚ εκπροσωπούσε αποκλειστικά, χώρος πολύμορφος, διανοητικά ανήσυχος, εξωστρεφής και καινοτόμος, επέλεξε το 2017 να αλλάξει, αναλαμβάνοντας ένα δύσκολο στοίχημα, όχι επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο. Ας σεβαστούμε αυτήν την επιλογή, δουλεύοντας για την επιτυχία του Κινήματος Αλλαγής.

Ο Γιώργος Καμίνης είναι πρώην δήμαρχος Αθηναίων και βουλευτής Επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής