Ενα λαϊκό παιδί με αξίες

Με τον Αντώνη γνωριστήκαμε πολύ νέοι κι από την αρχή γίναμε στενοί φίλοι.

Ηταν καλός και σοβαρός τραγουδιστής, αυστηρός στις επιλογές και τις συνεργασίες του.

Το 1966 είχε την τύχη να τον ανακαλύψει ο Θεοδωράκης και το 1967 την ατυχία, όπως όλοι μας, να έρθει η χούντα. Εφυγε αμέσως στο εξωτερικό και, παρ’ όλο που δεν ήταν εύκολα χρόνια, γύρισε όλο τον κόσμο υπηρετώντας το ελληνικό πολιτικό τραγούδι και τον αγώνα κατά των συνταγματαρχών. Υπηρέτησε το ελληνικό τραγούδι σε όλες του τις εκφράσεις. Το πολιτικό, το λαϊκό, το ερωτικό τραγούδι.

Για μένα ήταν, κυρίως, ένας σπουδαίος ερωτικός τραγουδιστής. Είχε αυτή τη βαθιά φωνή, τη γεμάτη αισθαντικότητα. Τον θαύμασα στο Πνευματικό Εμβατήριο του Θεοδωράκη στην ποίηση του Σικελιανού, αλλά τον θαύμασα και στα ερωτικά τραγούδια που γράφτηκαν για τη φωνή του. Θυμηθείτε πόσο ανεπανάληπτα είπε το «Ανοιξε το παράθυρο» του Χατζηνάσιου και του Θαλασσινού, ή τα ερωτικά του Τόκα.

Ηταν γνήσιο λαϊκό παιδί, με αξίες. Γεννήθηκε στην Καισαριανή το 1940, κι αυτό νόμιζες πως τον είχε καθορίσει. Μπεσαλής, καλοπροαίρετος, πάντα μ’ έναν καλό λόγο για όλους. Χαιρόσουν όχι μόνο να συνεργάζεσαι μαζί του, αλλά και να τον έχεις φίλο.

Το 1971, που μπόρεσε να έρθει για δύο μέρες στην Ελλάδα, πέρασε από το Ζουμ, στην Πλάκα, να μ’ ακούσει. Ετσι γνωριστήκαμε. Ξανασυναντηθήκαμε το 1973, που πήγαμε μαζί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Επειτα, δουλέψαμε μαζί στις μπουάτ της Πλάκας. Σε άλλη μπουάτ ήταν ο Ξυλούρης. Αλλος γνήσιος Ελληνας και θεός του τραγουδιού. Οταν σχολάγαμε, πηγαίναμε κι οι τρεις στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στη «Σόνια», για να φάμε και να κουβεντιάσουμε. Από τα σχόλια για την κάθε βραδιά μέχρι τα καινούργια σχέδια για τα τραγούδια του ο καθένας.

Δεν φοβόμασταν μην κλέψει ο ένας τις ιδέες του άλλου. Κάναμε καλή παρέα.

Αλλες φορές, μετά το σχόλασμα, πηγαίναμε στα κέντρα που τραγουδούσαν δημοτικά τραγούδια. Θυμάμαι μια φορά πήγαμε στην Πλατεία Βάθη, ν’ ακούσουμε τον Σκαφίδα, μεγάλο τραγουδιστή του δημοτικού. Ημασταν οι τρεις μας, όπως πάντα, αλλά κι ο Βασιλικός, ο συγγραφέας. Μείναμε ως το πρωί και διασκεδάσαμε τόσο πολύ, που, όταν φύγαμε, αρχίσαμε να χορεύουμε έξω στον δρόμο. Περνούσε ο κόσμος για να πάει στις δουλειές του, και μας κοίταζαν όλοι ξαφνιασμένοι και γελούσαν και φώναζαν: «Κοίτα τον Ξυλούρη που χορεύει! Κοίτα τον Καλογιάννη! Κοίτα τον Μητσιά! Μπράβο, παιδιά, χορέψτε!». Χαμός έγινε.

Με τον Αντώνη συνεργαστήκαμε σε πολλές συναυλίες τα καλοκαίρια, συναυλίες του Θεοδωράκη, κυρίως, του Ξαρχάκου, του Τόκα. Τις χειμερινές σεζόν συνεργαστήκαμε σε μπουάτ και σε διάφορα κέντρα. Για δύο χρονιές, το ’79-’80, ήμασταν στα Δειλινά, με την Τσανακλίδου, τον Μητροπάνο, τον Χάρρυ Κλυνν, και τραγουδούσαμε ένα πολύ επαναστατικό πρόγραμμα. Δεν είχαμε ποτέ την παραμικρή κόντρα, την παραμικρή αντιζηλία στη ζωή ή στη σκηνή. Ημασταν και παραμείναμε φίλοι.