Μουσική συνείδηση και αισθητική

Η αναγγελία του θανάτου του πριν από λίγες μέρες προκάλεσε θλίψη όχι μόνο στους οικείους του και σε όσους τον γνώριζαν στον χώρο της ελληνικής δισκογραφίας, αλλά και σε όσους αγαπούν τον ήχο της μουσικής άνοιξης, κυρίως από τη δεκαετία του 1960. Στο πρόσωπο του Τάκη Λαμπρόπουλου αναγνώριζαν την υψηλή αισθητική και την τόλμη που επέδειξε στον χώρο της δισκογραφίας αφήνοντας έργα με ισχυρό το αποτύπωμά του. Σε κανέναν δεν διαφεύγει ότι η συμβολή τους στον ρου της μουσικής βιομηχανίας της χώρας άνοιξε παράθυρα με θέα, δημιούργησε δίσκους που κλείνουν ένα κομμάτι της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, με όλους τους πολιτικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς κραδασμούς. Ο Τάκης Λαμπρόπουλος ήταν η ψυχή και η υπόσταση της Columbia, ο ενορχηστρωτής, παραγωγός και κύριος χρηματοδότης, ο άνθρωπος που στην ουσία ανέδειξε και παρήγαγε αυτό που λέμε έντεχνο τραγούδι, αναδεικνύοντας πλήθος καλλιτεχνών που διέπρεψαν. Συνεργάστηκε με τους Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Τσιτσάνη, Κηλαηδόνη, Μούτση, Ζαμπέτα, ενώ προσκάλεσε να ηχογραφήσουν τα έργα τους οι Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Αναγνωστάκης, Γκάτσος.  Ο Σταύρος Ξαρχάκος συνδέθηκε με την Columbia στην αρχή της δισκογραφικής του πορείας ηχογραφώντας εκεί άλμπουμ όπως «Τα κόκκινα φανάρια» (1963), «Ενα μεσημέρι» (1966), «Μάρκος, ο δάσκαλός μας» (1968), «Διόνυσε, καλοκαίρι μας» (1972), «Θεμιστοκλέους 43» (1974), «Το μεγάλο μας τσίρκο» (1974), «Νυν και αεί» (1974) κ.ά. Ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης αποχαιρετά τον Τάκη Λαμπρόπουλο μέσα από τις σελίδες των «ΝΕΩΝ».

«Μπορεί σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα να αλλάξει το ηχητικό τοπίο μιας χώρας; Ναι, μπορεί. Μπορεί σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα ένα μεγάλο μέρος του λαού μετά χαράς να τρέχει για να αγοράσει και να διαβάσει ποιητές; Ναι, μπορεί. Και αυτά τα κατόρθωσε ένας άνθρωπος που όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Μανώλης Μητσιάς “100 υπουργοί πολιτισμού δεν θα τα είχαν καταφέρει”. Αυτός ήταν ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος».

Ενα πολύ εμπεριστατωμένο κείμενο για το έργο του έγραψε και ο Νίκος Γροσδάνης: «Με τον Τάκη. Β. Λαμπρόπουλο είμαστε συνδεδεμένοι φιλικά, αλλά υπήρξε και  κουμπάρος μου στον πρώτο μου γάμο με τη Μαργαρίτα Μπακοπούλου. Θυμάμαι ένα περιστατικό την ημέρα του γάμου. Είμαστε στο προαύλιο της εκκλησίας περιμένοντας τη νύφη η οποία αργοπορούσε. Καπνίζαμε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο όταν μας πλησίασε ο Ζαμπέτας και με ύφος καθησυχαστικό μάς είπε το αμίμητο: “Τι ανησυχείτε; Πάμε να τελέσουμε τον γάμο και θα κάνουμε τη νύφη play back”. Πεθάναμε στα γέλια με τον Τάκη Β. Λαμπρόπουλο. Ενας άνθρωπος στον οποίο είχε ιδιαίτερη εκτίμηση, σεβασμό και αγάπη ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος ήταν ο Νίκος Γκάτσος. Θυμάμαι μια περίοδο που ο Νίκος Γκάτσος δεν έβγαινε από το σπίτι του και πηγαίναμε κάθε βράδυ στην οδό Σπετσών να του κάνουμε παρέα με ένα κουτί σοκολατάκια τα οποία ο Νίκος Γκάτσος λάτρευε.

Ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος με την αισθητική και τις επιλογές του διαμόρφωσε το μουσικό τοπίο της χώρας μας. Αλλαξε την αισθητική των εξωφύλλων με έργα ελλήνων ζωγράφων (μάταια ψάχνω χρόνια να βρω ποιος έχει το πρωτότυπο έργο του Γιάννη Τσαρούχη για τον δίσκο «Θεμιστοκλέους 43» ο οποίος απεικονίζει το σπίτι που γεννήθηκε η γιαγιά μου, η μητέρα μου κι εγώ). Στα εξώφυλλα των δίσκων υπήρχαν έργα τέχνης και όχι τα πρόσωπα των τραγουδιστών.

Ο άνθρωπος αυτός έδωσε βήμα στους δημιουργούς οι οποίοι μπορούσαν να κάνουν ολοκληρωμένα έργα. Οχι απλώς να εξυπηρετήσουν την ανάδειξη μιας ωραίας φωνής. Είχε όραμα, κάτι το οποίο λείπει από τη στιγμή που εκείνος σταμάτησε να ασχολείται με τη δισκογραφία. Ο Τάκης. Β. Λαμπρόπουλος πίστευε στο συνθετικό έργο και έτσι η ελληνική δισκογραφία απέκτησε αυτό το ανεπανάληπτο έργο που άφησε. Η διαφορά που είχε ο Τάκης . Β. Λαμπρόπουλος από τις άλλες δισκογραφικές εταιρείες – για να κάνω και μια παρομοίωση – είναι η διαφορά που έχει ο σοσιαλισμός από τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός παράγει αυτοκίνητα ενώ ο σοσιαλισμός προσπαθεί να παράξει ανθρώπους με κοινωνική συνείδηση. Αυτό έκανε ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος. Παρήγαγε δίσκους με μουσική συνείδηση και αισθητική. Και όχι απλώς δίσκους».