Ωρα να σταματήσουν τα φαινόμενα βίας στα ΑΕΙ

Η φωτογραφία με τον Πρύτανη μεγάλου, ιστορικού κεντρικού Πανεπιστημίου που δημοσιεύθηκε πριν από μερικούς μήνες, στην οποία ο Πρύτανης εμφανώς καταβεβλημένος και ταλαιπωρημένος έδειχνε ως αιχμάλωτος πολιτών των οποίων τα πρόσωπα ήταν καλυμμένα με κουκούλες ήταν ανατριχιαστική, ήταν σοκαριστική!! Εκτός από το ότι παρέπεμπε σε άλλες εποχές, άλλες κουλτούρες και νοοτροπίες, άλλες καθεστωτικές αντιλήψεις, οι οποίες καμιά σχέση δεν έχουν με την ελληνική δημοκρατία, με την έννοια της ελευθερίας, με το ακαδημαϊκό περιβάλλον και γενικά με τίποτε σχετικό με τον πολιτισμό μας, προκαλούσε σε κάθε ελεύθερο και δημοκρατικό πολίτη συναισθήματα πρωτόγνωρα για την εποχή μας και την κουλτούρα μας. Και δυστυχώς το γεγονός αυτό, το γνωρίζουμε όλοι, δεν είναι μοναδικό, δεν είναι η εξαίρεση. Είναι ένα από τα πολλά. Πολλοί καθηγητές έχουν βρεθεί θύματα τέτοιων καταστάσεων πολλές φορές ακόμη χειρότερων, να χρήζουν ιατρικής περίθαλψης.

Είναι η ώρα να σταματήσουν όλα αυτά τα φαινόμενα βίας και ανομίας στα Πανεπιστήμια; Αν δεν είναι τώρα η ώρα, δεν θα είναι ποτέ φοβάμαι. Αν τώρα δεν καταφέρουμε να σταματήσουμε όλη αυτή τη νοσηρή κατάσταση δεν θα το καταφέρουμε ποτέ! Τουλάχιστον η δική μου γενιά. Δεν μπορεί να ανεχόμαστε τέτοια φαινόμενα. Δεν μπορεί να τα συζητάμε καν. Δεν μπορεί να υπάρχουν.

Υπάρχουν αρκετοί μέσα στα Πανεπιστήμια, οι οποίοι θεωρούν ότι οι ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε διαδικασία συζήτησης στη Βουλή για το θέμα της ασφάλειας είναι ακατάλληλες και δεν θα λύσουν το πρόβλημα. Υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι είμαι βέβαιος ότι επιθυμούν τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης και τη διαιώνιση της αναρχίας και της διασφάλισης της ανομίας. Είναι σαφώς η μειοψηφία μέσα στα Πανεπιστήμια. Και βέβαια, υπάρχει η μεγάλη πλειοψηφία (που συνήθως είναι και σιωπηλή), τόσο στο ακαδημαϊκό ανθρώπινο δυναμικό, αλλά και σε όλες τις άλλες κατηγορίες του προσωπικού, αλλά και στους φοιτητές μας, οι οποίοι θέλουν να σταματήσουν αυτά τα φαινόμενα. Θέλουν να ζουν, να εργάζονται, να σπουδάζουν, να λειτουργούν, να κυκλοφορούν, να σκέφτονται και να εκφράζονται ελεύθερα μέσα στο Πανεπιστήμιο, χωρίς φόβο, χωρίς προπηλακισμούς, χωρίς παρεμβάσεις, ελεύθερα.

Πώς θα σταματήσουμε αυτά τα φαινόμενα;

Υπάρχουν οι ρυθμίσεις που προβλέπει το νομοσχέδιο αυτό. Οι περισσότερες από τις ρυθμίσεις στο θέμα της βελτίωσης της ασφάλειας στα Πανεπιστήμια είναι ώριμες να περάσουν και να εφαρμοστούν και ήδη έχουν γίνει αποδεκτές από το σύνολο σχεδόν της πανεπιστημιακής κοινότητας, χωρίς να εκφράζονται ουσιαστικές αντιρρήσεις. Τέτοιες ρυθμίσεις είναι η καθιέρωση διαδικασιών και η εγκατάσταση εξοπλισμού που θα συμβάλει στην ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας στα ιδρύματά μας, ώστε να υπάρχει ελεγχόμενη πρόσβαση στους πανεπιστημιακούς χώρους, καλύτερη εποπτεία των χώρων κ.λπ. Υπάρχουν και αντιρρήσεις αλλά και άλλες προτάσεις για μερικές από τις ρυθμίσεις. Οι περισσότερες από τις αντιρρήσεις εστιάζονται στο ειδικό σώμα της αστυνομίας που θα λειτουργεί μέσα στους χώρους των Πανεπιστημίων που παρουσιάζονται τα περισσότερα από τα προβλήματα. Εδώ θα πρέπει να εξετάσουμε το ερώτημα, τι αντιπροτείνεται από τους περισσότερους που συμφωνούν με την αναγκαιότητα της φύλαξης; Η φύλαξη και το όποιο σώμα αναλάβει τον ρόλο αυτό, να ανήκει στο Πανεπιστήμιο και να είναι υπό την ευθύνη και την αρμοδιότητα του Πρύτανη (ή γενικότερα των πανεπιστημιακών οργάνων). Πραγματικά θα ήταν μια πρόταση στην οποία θα έπρεπε να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή και προτεραιότητα, αν δεν είχε ήδη αποτύχει. Γιατί το μοντέλο αυτό είναι που εφαρμόζεται τόσα χρόνια στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Αλλά δυστυχώς αποτύχαμε. Είναι καιρός να δοκιμάσουμε κάτι άλλο.

Ο Στάθης Ευσταθόπουλος είναι καθηγητής Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ