Η πανεύκολη ατιμώρητη δυσφήμηση

Θέλω να πω κάτι για τις αγωγές του Αλέξη Τσίπρα σε δημοσιογράφους αποφεύγοντας το προφανές που είναι ότι όλα αυτά τελικά του κάνουν κακό γιατί δείχνουν απλά την αλλεργία του στην κριτική.

Για να είμαστε δίκαιοι με την πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο πρώτος πολιτικός, ο οποίος κάνει αγωγή σε δημοσιογράφο για δημοσιεύματα, τα οποία ο ίδιος κρίνει ότι τον αδικούν. Εχω βαρεθεί να διαβάζω κάθε τόσο για διάφορες «νίκες» στα δικαστήρια που έχουν πετύχει πολιτικοί και δημοσιογράφοι στις μεταξύ τους αναμετρήσεις. Νομίζω ότι και ο Αδωνις Γεωργιάδης αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς έχουν καταθέσει κατά καιρούς αγωγές για συκοφαντικές δυσφημήσεις. Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε καν ο πρώτος αρχηγός κόμματος ο οποίος έχει κάνει αγωγή σε δημοσιογράφο: σ’ αυτό τον έχει προλάβει σίγουρα ο παλιός του πολιτικός συνέταιρος Πάνος Καμμένος. Πιστεύω επίσης πως και εντός του ΣΥΡΙΖΑ άλλοι έχουν τα πρωτεία – ο Παύλος Πολάκης π.χ. έχει πιο πολλές δικαστικές διενέξεις. Αν κι ο Τσίπρας, όπως και άλλοι πολλοί, καταφεύγει στη μέθοδο των αγωγών το κάνει για τρεις λόγους. Ο πρώτος γιατί πιστεύει πως με αυτό τον τρόπο ο δημοσιογράφος θα σταματήσει την κριτική που του ασκεί και θα αρχίσει με κάποιον τρόπο να αυτολογοκρίνεται. Ο δεύτερος λόγος γιατί και ο Τσίπρας και οι άλλοι αισθάνονται ότι κάπως έτσι τιμωρούν όποιον τους ασκεί κριτική: τον αναγκάζουν να πληρώνει δικηγόρους, να χάνει χρόνο για να τρέχει στα δικαστήρια, να αγχώνεται και να ανησυχεί μήπως στην έδρα βρεθεί ένας σκληρός δικαστής που μισεί τους δημοσιογράφους. Κυρίως όμως οι πολιτικοί τραβολογούν τους δημοσιογράφους γιατί ο νόμος το επιτρέπει.

Ο νόμος που ισχύει δεν έχει καμία σχέση με τη δικαιοσύνη. Αν θυμάμαι καλά είναι δημιούργημα του Ευάγγελου Βενιζέλου – αν όχι του ζητώ συγγνώμη για την υποψία. Οπως και να ‘χει ο νομοθέτης δίνει το δικαίωμα του κυνηγητού των απόψεων των δημοσιογράφων σε όποιον έχει όρεξη να το κάνει: είναι τραγικά αντιδημοκρατικό, αλλά επιτρέπεται. Αυτό κάνει ο Τσίπρας π.χ. Δεν λέει ότι δεν έχει εξοχικό: ισχυρίζεται ότι τον διασύρουν γράφοντας ότι το ενοίκιο που πληρώνει είναι μικρό. Δηλαδή τη γνώμη τους!

Ο δημοσιογράφος είναι υποχρεωμένος συνήθως παρουσιάζοντας μια είδηση να εκφέρει γνώμη. Αν η είδηση αυτή είναι ένα τερατώδες ψέμα, όποιος θίγεται έχει κάθε δικαίωμα να κυνηγήσει δικαστικά αυτόν που τη διακινεί και τον προσβάλλει. Ωστόσο – και αυτό είναι το τερατώδεις στην ιστορία – ο εν ισχύ νόμος, ψηφισμένος από βουλευτές, που κατά τ’ άλλα έχουν το δικαίωμα της ασυλίας και μπορούν να μιλάνε για βοθροκάναλα κ.λπ., επιτρέπει στον καθένα να δημιουργεί πρόβλημα σε έναν επαγγελματία δημοσιογράφο, απλά γιατί λέει τη γνώμη του. Με βάση τον νόμο ένας δημοσιογράφος για να μη μπλέκει με αγωγές θα ‘πρεπε να είναι ένας καλός χειροκροτητής. Και τίποτα άλλο.

Αν σκεφτεί κανείς ότι ζούμε την εποχή των social media, το ότι δημοσιογράφοι μηνύονται για τις απόψεις τους είναι εντελώς γελοίο. Σήμερα, αν ο Κουρτάκης και ο Παπαχρήστος ήθελαν να «λασπώσουν» τον Χ Τσίπρα, θα μπορούσαν με ένα ψεύτικο προφίλ να κάνουν μια ανάρτηση για το εξοχικό του και το ενοίκιο που αυτός πληρώνει κι αυτή να κοινοποιηθεί σε χιλιάδες αναγνώστες με τρόπους πανεύκολους. Οι δυο χρησιμοποίησαν τις εφημερίδες τους και τις υπογραφές τους γιατί αυτή είναι η δουλειά τους. Και η δουλειά τους – αν είναι δυνατόν – επιτρέπει στον Τσίπρα να τους στέλνει στα δικαστήρια, ενώ αν οι δυο τον σπίλωναν με ψεύτικα προφίλ στο Διαδίκτυο δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα! Ενώ τώρα έχει και απαιτήσεις παράλογες. Εκτός αν χρειάζεται το εκατομμύριο ευρώ που ζητάει για να αγοράσει εξοχικό. ‘Η έστω σκάφος.

Αν η ΕΣΗΕΑ ήταν πραγματικό συνδικαλιστικό όργανο, με δύναμη και παρεμβατικότητα, θα ζητούσε καιρό τώρα την αλλαγή αυτού του άθλιου νόμου. Θα απαιτούσε όλες αυτές οι αγωγές και οι μηνήσεις να κρίνονται από έναν αρμόδιο ανακριτή, πριν καταλήξουν στα δικαστήρια. Και δεν νομίζω πως θα υπήρχε ανακριτής, που θα έστελνε στο δικαστήριο επαγγελματίες για τις κρίσεις τους. Οσο αντιπαθητικοί κι αν είναι οι δημοσιογράφοι, η κρίση είναι η δουλειά τους…