«Οι καιροί αλλάζουν»

Γεννήθηκε πριν από 80 χρόνια στο Γουάκο του Τέξας, πολιτεία που παραδοσιακά ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικανούς. Στις πρόσφατες εκλογές, για παράδειγμα, ο Ντόναλντ Τραμπ απέσπασε το 52,7% και ο Τζο Μπάιντεν το 46,42%. Είναι μία από τις μεγάλες αντιφάσεις στη ζωή ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες και εικαστικούς της εποχής μας.

Μεγαλωμένος σε συντηρητικό περιβάλλον, όπως θα εξομολογηθεί αρκετές φορές σε συνεντεύξεις του, θα ανακαλύψει το καλλιτεχνικό του ιδίωμα στην αμερικανική δεκαετία του 1960, μέσα από τις συνεργασίες με τους χορογράφους Ζορζ Μπαλανσίν, Μερς Κάνιγκχαμ και Μάρθα Γκράχαμ, και τον πρωτοπόρο της μουσικής Τζον Κέιτζ. Αργότερα θα μπει στη ζωή του και ο Φίλιπ Γκλας («Ο Αϊνστάιν στην παραλία», 1976), ενώ ο ίδιος ο Γουίλσον θα αφήσει το αποτύπωμά του στην πρωτοποριακή σκηνή με το «Deafman glance» (1970): μια σιωπηλή όπερα στην οποία πρωταγωνιστούσε ο κωφάλαλος Ρέιμοντ Αντριους, τον οποίο ο σκηνοθέτης είχε υιοθετήσει.

Στις επόμενες δεκαετίες ο Γουίλσον επέλεξε την Ευρώπη για να δημιουργήσει τα έργα με την εξπρεσιονιστική αισθητική – υπογραφή, την πειραματική διάσταση, τις πολιτικοκοινωνικές αναφορές (χωρίς πάντως να τις δείχνει με το δάχτυλο). Από τον διάσημο σκηνοθέτη ζητήσαμε ένα κείμενο για την «Αμερική που θα ήθελε να ξεχνάει» και την «Αμερική που θέλει να θυμάται». Αντί κειμένου, ο Μπομπ Γουίλσον σχεδίασε ειδικά για τα «Πρόσωπα» ένα σκίτσο, το βράδυ κατά το οποίο ο Τζο Μπάιντεν ορκιζόταν 46ος πρόεδρος των ΗΠΑ. Κυριαρχούν οι λέξεις «Αμήν» και τα μηνύματα «Αυτό είναι αλήθεια», «Μπορούμε να γυρίσουμε σελίδα», «Οι καιροί αλλάζουν».