Η στρεβλή συζήτηση {LF}για τα δικαιώματα {LF}του κ. Κουφοντίνα

Οσο βαριά, όσο ειδεχθή κι είναι τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάζεται κάποιος, η ποινή που του επιβάλλει ο φυσικός του δικαστής είναι η μόνη τιμωρία και η έκτισή της η μόνη του οφειλή. Φυσικά μπορεί να νιώθουμε ηθική αποστροφή για τον εγκληματία, να μην τον συγχωρούμε ποτέ, να τον μισούμε. Αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Και, κυρίως, δεν μπορούμε να του στερήσουμε κανένα άλλο δικαίωμα, πέρα από αυτά που η απόφαση του δικαστηρίου του στερεί. Οταν, λοιπόν, τίθεται ζήτημα δικαιωμάτων ενός κρατουμένου που εκτίει ποινή, η απάντηση «ποια δικαιώματα έδωσες εσύ στα θύματά σου;», μπορεί να ικανοποιεί το θυμικό κάποιων, αλλά είναι βλακώδης. Ο νόμος ορίζει και το τίμημα για τις πράξεις του και τα δικαιώματά του.

Ομως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι αυτά τα δικαιώματα. Τα δικαιώματα καθορίζονται από το Σύνταγμα, τις διεθνείς συμβάσεις και τον νόμο και προβλέπουν τους όρους με τους οποίους εκτίεται η ποινή. Και οι νόμοι μπορούν να αλλάζουν εντός των ορίων του Συντάγματος και των διεθνών συμβάσεων. Κανένα θεμελιώδες δικαίωμα να εκτίει την ποινή του ο κ. Κουφοντίνας σε αγροτικές φυλακές δεν υπάρχει. Πριν, ο νόμος όριζε – κακώς, κατά την γνώμη μου – ότι μπορεί να την εκτίει υπό πιο χαλαρές συνθήκες, να παίρνει άδειες, να κάνει βόλτες. Η νέα ρύθμιση του νόμου, ότι για τα αδικήματά του η ποινή δεν μπορεί να εκτιθεί σε αγροτικές φυλακές, δεν παραβιάζει κανένα δικαίωμά του. Μετά τη θέση της σε ισχύ, όσοι εκτίουν ποινή για αδικήματα τρομοκρατίας και είχαν μεταχθεί σε αγροτικές φυλακές, μετάγονται εκ νέου στο προηγούμενο σωφρονιστικό κατάστημα. Οποιαδήποτε ερμηνεία αυτής της διάταξης ως δικαίωμα του κρατουμένου να εκτίσει την ποινή του στο ίδιο ακριβώς κατάστημα που την εξέτιε πριν από τις αγροτικές φυλακές, είναι απολύτως εσφαλμένη. Υπάρχει μια κακοτεχνία στη διατύπωση της διάταξης, αλλά η έννοιά της είναι εντελώς προφανής. Η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών μπορεί να διατάξει τη μεταγωγή ενός κρατουμένου από το κατάστημα του Κορυδαλλού στο κατάστημα του Δομοκού, για λόγους που προβλέπει ο Σωφρονιστικός Κώδικας. Είναι, λοιπόν, ανόητο να ισχυριστεί κάποιος ότι η ΚΕΜ όφειλε να διατάξει τη μεταγωγή του στον Κορυδαλλό, απ’ όπου μπορούσε αμέσως να διατάξει τη μεταγωγή του στον Δομοκό, αλλά παραβίασε τα δικαιώματά του επειδή το έκανε με μια απόφαση. Η μεταγωγή του κ. Κουφοντίνα στο κατάστημα Δομοκού δεν παραβιάζει κανένα απολύτως δικαίωμά του. Η ξεκάθαρη έννοια της διάταξης είναι ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να κρατείται σε αγροτικές φυλακές, αλλά σε φυλακές του τύπου που ο νόμος ορίζει για την περίπτωσή του.

Επομένως, όλη αυτή η συζήτηση των τελευταίων ημερών είναι εντελώς στρεβλή κι από τις δύο πλευρές. Ναι, τάσσομαι απολύτως με το δικαίωμα οποιουδήποτε να ενδιαφέρεται για τα δικαιώματα του κ. Κουφοντίνα και τάσσομαι απολύτως υπέρ της ευλαβικής τήρησής τους. Αλλά εδώ δεν παραβιάστηκε κανένα δικαίωμα. Και ναι, κι εγώ φρίττω μπροστά στα εγκλήματά του, αλλά θεωρώ εντελώς λάθος η φρίκη αυτή να χρησιμοποιείται ως λόγος αδιαφορίας για τα δικαιώματά του. Αυτοί που καταγγέλλουν την απόφαση μεταγωγής του στον Δομοκό, οφείλουν να υποδείξουν το δικαίωμα που παραβιάστηκε και όχι να κινούνται από τόσο φανερή συμπάθεια προς τον εγκληματία – και τα εγκλήματά του. Κι αυτοί που συμφωνούν με τη μεταγωγή οφείλουν να υποστηρίξουν τη νομιμότητά της και όχι να επικαλούνται το βάρος των εγκλημάτων του. Το βάρος αυτό το ζύγισε αμετάκλητα η Δικαιοσύνη. Ούτε αυτοί που πιστεύουν ότι όταν δολοφονούσε είχε καλό σκοπό και επίκεντρο τον άνθρωπο, ούτε εμείς που τον απεχθανόμαστε για τα φρικτά του εγκλήματα έχουμε δικαίωμα να το ξαναζυγίσουμε.

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι δικηγόρος