Ολα του «γάμου» δύσκολα. Αλλά και του «διαζυγίου»

Δεν μιλάμε βέβαια για διαζύγια εκτός εισαγωγικών. Διαβάσαμε στα «ΝΕΑ» άρθρο – «Η χρονιά των διαζυγίων» – στο οποίο διαπιστώνεται ότι η χρονιά της υγειονομικής κρίσης απογείωσε τα διαζύγια. Ο εγκλεισμός ήταν η αιτία αύξησης των εντάσεων στις ήδη διαταραγμένες σχέσεις ζευγαριών, τα οποία οδηγήθηκαν τελικά σε χωρισμό.

Ούτε για γάμους, οι οποίοι φαίνεται να αυξήθηκαν παρά τους περιορισμούς, όπου σε κάποιες περιπτώσεις τηρήθηκε το έθιμο του γλεντιού, αλλά υπήρξε εστία υπερμολύνσεων. Ευτυχώς τα νυμφευμένα ζεύγη ήταν νεαρά σε ηλικία και δεν χρειάστηκε να νοσηλευθούν διασωληνωμένοι, αλλά κάποιοι  υπερήλικοι βρέθηκαν στα νοσοκομεία. Μιλάμε για το «διαζύγιο» της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου και τον «γάμο» ΕΕ – Κίνας. Με το που είπαμε όλοι… «ουφ».  Mόλις τελείωσαν στο παρά ένα οι διαπραγματεύσεις των «27» και της Μ. Βρετανίας της μεταβατικής περιόδου που ακολούθησε την έξοδό της από το Club, άρχισαν τα όργανα. Ούτε μήνας δεν πέρασε και ζούνε τα δύο μέρη το χάος που προκάλεσαν και στις δύο πλευρές η ατελείωτη σειρά των νομικών προνοιών που καταγράφονται στις χιλιάδες σελίδες της Συμφωνίας, οι ουρές στα τελωνεία και η δυσαρέσκεια σε ομάδες επιχειρήσεων  παραγωγών που άλλα είδαν στα χαρτιά και άλλα στην πραγματικότητα. Ας δούμε μερικά από αυτά και σίγουρα πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Πρώτοι και καλύτεροι οι ψαράδες. Ηταν το τελευταίο εμπόδιο για να ολοκληρωθεί η Συμφωνία. Και οι Γάλλοι μεν ικανοποιήθηκαν, αλλά οι Εγγλέζοι και οι Ιρλανδοί ξεσηκώθηκαν.

Οι Βρετανοί υπήρξαν ο ισχυρός βραχίων του Brexit. Τώρα ξεσηκώθηκαν και με διαμαρτυρίες κατηγορούν τον Τζόνσον ότι τους πρόδωσε. Βλέπουν τη γραφειοκρατική δουλειά που συνεπάγεται η εξαγωγή φρέσκων ψαριών στην Ενωση και την αδυναμία τους να εξάγουν φρέσκα ψάρια, που έχουν καλύτερη τιμή, και υπολογίζουν μεγάλη χασούρα. Ας πρόσεχαν. Οι Ιρλανδοί με τη σειρά τους ζητούν έκτακτη επιδότηση από την Ενωση γιατί τα ψάρια που αλιεύουν οι Βρετανοί γεννάνε στα ύδατά τους.

Για να μην πολυλογούμε, η κατάσταση που διαμορφώθηκε είναι χαοτική. Τρόφιμα σαπίζουν στους συνοριακούς ελέγχους, βιομηχανικές διαμάχες. Το Σίτι ανάστατο γιατί ΘΑ υπογραφεί νέα διμερής Συμφωνία με τους Ευρωπαίους και μέχρι τότε όλο και περισσότερες χρηματοοικονομικές εταιρείες ανοίγουν παραρτήματα στην Ενωση. Ο άλλος γάμος, με την Κίνα για τις επενδύσεις, έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στο εσωτερικό της Ενωσης. Ο διάλογος για τη Συμφωνία αυτή άρχισε προ επταετίας και είναι βέβαιο ότι έχει τη σύμφωνη γνώμη κάποιων Μεγάλων κ.λπ. Αλλά και ο χρόνος μέχρις ότου επισημοποιηθεί θα είναι μακρύς. Παρ’ όλα αυτά τίθεται ένα θεμελιώδες ερώτημα: Μπορεί η Ενωση, εγγυητής και πρωτοπόρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να θυσιάσει τις αρχές της στον βωμό των διευκολύνσεων και των κερδών των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που επένδυσαν και επενδύουν στην Κίνα;  Αυτό θα το δούμε στο μέλλον, αλλά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπάρχουν αντιρρήσεις. Ο γνωστός μας φιλελεύθερος  Γκι Φερχόφσταντ τουίταρε ότι «Η Συμφωνία δεν αξίζει ούτε την αξία του χαρτιού που γράφτηκε».

Ωστόσο οι αντιδράσεις των ΗΠΑ υπήρξαν διακομματικές. Η Κίνα είναι εχθρική και αναξιόπιστη δύναμη όχι μόνο στα εμπορικά αλλά και για ζητήματα ασφαλείας.

Προεκλογικά η σύμβουλος Ασφαλείας του Μπάιντεν και μετά την ορκωμοσία του ο νέος υπουργός Εξωτερικών χαρακτήρισαν εχθρική την πρόθεση της Ενωσης τη στιγμή που οι σχέσεις ΕΕ – ΗΠΑ ξεπαγώνουν. Η διαμάχες που περιγράψαμε μπορούν να αποδοθούν στη γενικότερη αποσταθεροποίηση που προκαλεί η ανατροπή της σημερινής «τάξης πραγμάτων». Η συνέχεια στην οθόνη των τηλεοράσεων και στις εφημερίδες.

Ο Αντώνης Τριφύλλης είναι μέλος του ανεξάρτητου, μη κερδοσκοπικού ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις και του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ.)