Τάσεις

Κίνηση Μελών, ΡΕΝΕ, Ομπρέλα. Είτε πρόκειται για αρκτικόλεξα, είτε για λέξεις που κουβαλούν συμβολισμούς οι ονομασίες των τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ προδίδουν για τους κονεσέρ την αλλαγμένη ανθρωπογεωγραφία του κόμματος. Για την ακρίβεια, τους φρέσκους συσχετισμούς εσωκομματικών δυνάμεων. Ομως, οι λίστες με τους συμμετέχοντες δεν περιλαμβάνουν ούτε ένα νέο όνομα. Στις καινούργιες τάσεις στρατολογούνται παλιοί – και λιγότερο παλιοί – σύντροφοι. Κι η εμφάνισή τους ξαναβάζει κάτω από τον προβολέα πάγια προβλήματα της Κουμουνδούρου. Αργά το απόγευμα της Κυριακής, π.χ., κυκλοφόρησε διαδικτυακά ένα κείμενο μελών που αυτοτοποθετούνται εκτός οποιασδήποτε – για να το πούμε στην παρωχημένη πια συριζαϊκή αργκό – συνιστώσας, αλλά στο πλευρό του Τσίπρα. Οι γράφοντες θέλησαν να εκφράσουν την – sic – ανησυχία τους «για τις φραξιονιστικές πρακτικές ή/και συγκρούσεις στο κόμμα». Επειδή αυτές στην ανάλυσή τους το απομακρύνουν από την εσωκομματική δημοκρατία, δίνουν επιχειρήματα στην κριτική όσων βρίσκονται απέναντί του και θολώνουν το μήνυμά του προς τους ψηφοφόρους. Κι όχι μόνο. Κάνουν το ρεπορτάζ αξιωματικής αντιπολίτευσης των τελευταίων ημερών να μοιάζει με παρατεταμένη προμνησία.

Λύσεις

Τα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνονται ήδη ιδωμένα γιατί ένας υπέρμαχος του πολιτικού ρεαλισμού θα έλεγε ότι μέσα στους κόλπους του πάντα κάποιοι γκρινιάζουν για έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας – συνέβαινε συχνά και στα χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς. Αλλά κι επειδή ένας από τους πολιτικούς του αντιπάλους θα νομιμοποιείτο να υπενθυμίσει πως οι συνιστώσες του έπαψαν τυπικά να υπάρχουν – αφού καταργήθηκαν μεν προκειμένου να πάρει στις εκλογές του 2015 το μπόνους των 50 εδρών, συνέχισαν δε να αποτελούν το κομματικό modus operandi, όπως αποδεικνύει η δημόσια υπεράσπιση των τάσεων από στελέχη κάθε βαθμίδας. Οπότε, ένας τρίτος παρατηρητής θα μπορούσε να επισημάνει – συνδυάζοντας τα δύο παραπάνω – ότι ο τρόπος που χειρίζεται τα εσωτερικά του εξηγεί σε έναν βαθμό και τα κολλημένα πέριξ του 20% δημοσκοπικά του ποσοστά. Πώς; Αν φέρ’ ειπείν η διάσπαση των προεδρικών σε δύο ρεύματα προκρίνεται ως λύση για την ανάκτηση του περιλάλητου ηθικού πλεονεκτήματος, αποπειράται πάλι να ξεπεράσει τα προβλήματα ενός κόμματος εξουσίας με μεθόδους ενός του 4%. Πρώτος εκείνος, λοιπόν, παραμένει καθηλωμένος στον προ-προηγούμενο εαυτό του.