Δύο όρθιοι κι ένας πεσμένος

Υπάρχει μια παραδοξότητα όσον αφορά εμάς τους δημοσιογράφους. Οι ημέρες που, λόγω ειδησεογραφίας, είναι για εμάς «ευτυχείς» επαγγελματικά, δηλαδή πλούσιες σε γεγονότα, είναι, κατά κανόνα, δυστοπικές για την κοινωνία. Θυμάμαι, αργά το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν, στο παρά πέντε της εκτύπωσης, είχαμε «ξηλώσει» ένα τεύχος του περιοδικού στο οποίο δούλευα τότε για να το ξαναστήσουμε από την αρχή λόγω της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους, είχα αναφωνήσει «Τι ωραία ημέρα για να είσαι δημοσιογράφος!». Το έχω σκεφτεί σε πολλές περιπτώσεις από τότε. Τότε που κάηκε η Αθήνα – και τον Δεκέμβριο του 2008 και τον Φεβρουάριο του 2012 -, στο δημοψήφισμα του 2015, την πρώτη ημέρα της πρώτης καραντίνας, τη νύχτα που οι τραμπούκοι μπούκαραν στο Καπιτώλιο. Δεν πρόκειται περί τρομολαγνείας, απλά σε συνθήκες απόλυτης κανονικότητας δεν έχουμε τι να γράψουμε.

Το τετραήμερο που προηγήθηκε ήταν πλούσιο σε γεγονότα. Οχι τίποτα συνταρακτικά, αλλά ενδεικτικά που είναι, ίσως, πιο σημαντικά. Γεγονότα που σηματοδοτούν και οριοθετούν εποχές, νοοτροπίες, συμπεριφορές. Στιγμές που δεν τις συνειδητοποιούμε «εν τω γίγνεσθαι» αλλά ύστερα από πολύ καιρό. Οταν προσπαθούμε να θυμηθούμε πότε άλλαξε αυτό, πότε έγινε το άλλο, πότε συνειδητοποιήσαμε το παράλλο.

Ολη η Ελλάδα είδε, για παράδειγμα, αυτό το νοσηρό βίντεο με τους δύο νεαρούς που κλωτσούν τον πεσμένο κατάχαμα και ανυπεράσπιστο σταθμάρχη του μετρό. Τα πόδια που λυγίζουν και τεντώνονται, που σηκώνονται και πέφτουν πάνω σε ένα ανυπεράσπιστο σώμα. Μοιάζει με εφιαλτική χορογραφία. Δύο όρθιοι εναντίον ενός πεσμένου (κάπως έτσι τα έλεγε και ο αφελής σοφός «Λούσιας» του Νίκου Χουλιαρά). Τι μου θυμίζει όμως αυτό; Πού το έχω ξαναδεί; Ναι, στην οδό Γλάδστωνος το έχω ξαναδεί. Εκεί που πάλι δύο όρθιοι κλωτσούσαν έναν πεσμένο, τον Ζακ Κωστόπουλο. «Κυρ Παντελήδες» και «νοικοκυραίους» τούς είχαν πει τότε. Τώρα καταλάβαμε – όσοι θέλουν να καταλάβουν δηλαδή, διότι πάντα θα υπάρχουν αυτοί με τα παραμορφωτικά, ως προς την αλήθεια, γυαλιά – ότι δύο όρθιοι που κλωτσούν έναν πεσμένο είναι δύο όρθιοι που κλωτσούν έναν πεσμένο. Τελεία και παύλα. Δεν έχει σημασία ούτε η ηλικία τους, ούτε η κοινωνική τους τάξη, ούτε οι προβολές τους. Σημασία έχει η ψυχή τους που τελειώνει εκεί που αρχίζει ο πολιτισμός. Τη στιγμή δηλαδή που ο άνθρωπος άφησε κάτω την πέτρα που ετοιμαζόταν να πετάξει στον αντίπαλό του κι άρχισε να του μιλάει. Τόσο παλιά δηλαδή.

Συμπτώσεις, επιπτώσεις…

Ηταν κι εκείνο το πανό στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Που έγραφε μεταξύ άλλων «Κωστάκη, πού είναι ο μπαμπάς;». Το υπέγραφαν οι «αλληλέγγυοι» στον «απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα». Αυτό όμως που χαρακτηρίζει τον Κουφοντίνα δεν είναι ότι πριν από μερικές ημέρες ξεκίνησε απεργία πείνας αλλά ότι πρόκειται για έναν κατά συρροή εν ψυχρώ δολοφόνο. Που δολοφόνησε και τον Παύλο Μπακογιάννη, πατέρα του «Κωστάκη», στον οποίο απευθύνεται η ερώτηση.

Τι διαφορά έχει αυτή η ερώτηση των υπανθρώπων που αυτοσυστήνονται ως «αντιφασίστες» από εκείνο το «Πού είναι τώρα ο Παύλος σου;» του φασίστα Ρουπακιά προς τη Μάγδα Φύσσα; Σε ποια λαγούμια χώθηκαν αυτοί που αντιστρατεύνται τη θεωρία των δύο άκρων; Τι αντιφασιστικό υπάρχει στο να ειρωνεύονται οι υποστηρικτές του θύτη τον γιο του θύματος;

…περιπτώσεις

Δεν υπάρχει καμία ιδεολογία πίσω απ’ όλα αυτά. Κανένα πρόσημο. Υπάρχουν μόνο άρρωστες ψυχές. Υπάρχει ένα και μοναδικό κελί για τους Κουφοντίνες και τους Ρουπακιάδες αυτού του κόσμου. Και άλλο ένα για τους βιαστές. Συμούρδουλοι μέσα είτε πρόκειται για αθλητικούς παράγοντες, είτε για πρεσβευτές της «επανάστασης» είτε για λούμπεν περιθωριακούς αγροίκους που ασκούν εξουσία όπου τους παίρνει. Δειλά ανθρωπάκια είναι όλοι τους που κοροϊδεύονται μέσα στο φολκλόρ του φαλλού τους, που πίσω από τη δύναμη της θέσης τους ή της μπουνιάς τους κρύβουν την αδυναμία της αθλιότητάς τους.