Γενναίοι

Η Σοφία Μπεκατώρου είναι μια γενναία γυναίκα. Απειλήθηκε, αντέδρασε, αντιστάθηκε, υπέστη, έκλαψε.

Είπε ότι αισθάνθηκε «ντροπιασμένη» ενώ δεν είχε κανένα λόγο να ντρέπεται.

Δεν καταχώνιασε όμως την προσβολή και την ταπείνωση στη λήθη. Προσπάθησε για χρόνια να το διαχειριστεί. Αντιμετώπισε την περιπέτειά της μόνη κι όρθια.

Μίλησε και κατήγγειλε.

Αλλά σας το είπα: η Σοφία Μπεκατώρου είναι μια γενναία γυναίκα.

Την ίδια στιγμή μερικές εκατοντάδες πανεπιστημιακοί διακινούν ένα κείμενο εναντίον της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Αυτοί καταφανώς δεν ντρέπονται ενώ θα είχαν κάθε λόγο να ντραπούν.

Διότι αν έκρυβαν λίγη Μπεκατώρου μέσα τους δεν θα είχαν ανεχτεί τη βία και τον φόβο, δεν θα είχαν συμβιβαστεί με τους τραμπούκους των σχολών, δεν θα εξαγόραζαν με εκπτώσεις την καθημερινή ησυχία τους.

Θα είχαν αντιδράσει, θα είχαν αντισταθεί, θα είχαν καταγγείλει, θα είχαν πετάξει τις συμμορίες έξω από τα Πανεπιστήμια.

Και τώρα κανείς δεν θα κουβέντιαζε για αστυνόμευση, ούτε για φρούρηση, ούτε θα χρειαζόταν να μαζεύουν υπογραφές κάτω από ανοησίες.

Αλλά πολύ φοβούμαι ότι τόσα χρόνια έχουν ιδεολογικοποιήσει τον αυτοπεριορισμό στο όνομα του «αυτοδιοίκητου».

Λες και το αυτοδιοίκητο επιτρέπει να μετατρέπονται οι «αυτοδιοικούμενοι» σε γκέτο. Λες κι η «αυτοδιοίκηση» παρέχει άλλοθι στο νταηλίκι.

Παρεμπιπτόντως ο Τζανακόπουλος Αγγλίας στέλνει οδηγίες τάξεως από την Οξφόρδη. Καμία αντίρρηση. Αλλά ξέρετε ποια είναι η διαφορά;

Οτι κάποιος σαν τον Τζανακόπουλο μπορεί να είναι στην Οξφόρδη χωρίς κανείς να τον απειλεί ή να τον παρενοχλεί. Ενώ τους εδώ Τζανακόπουλους αν δεν είναι σαν τους Τζανακόπουλους τους πλακώνουν στο ξύλο.

Δεν ξέρω λοιπόν τι λένε στην Οξφόρδη αλλά εμένα το ξύλο δεν μου αρέσει.

Κακά τα ψέματα, η πιο αυθεντικά συντηρητική κι αντιδραστική ιδεολογία είναι ο κομφορμισμός. Είναι η δήλωση υποταγής σε μια διαμορφωμένη κατάσταση ή ομάδα μέσα από συμπεριφορές που την επιβεβαιώνουν, ακόμη κι αν δεν τις πιστεύεις.

Τι να τις κάνω λοιπόν τώρα τις υπογραφές; Θα προτιμούσα να είναι αχρείαστες κι όχι απλώς περιττές.

Ούτως ή άλλως καμία δημοκρατική πολιτεία δεν γίνεται να αποδεχτεί ένα καρκίνωμα βίας, ανομίας και ρεμπελιού στα σπλάχνα της.

Και φυσικά οι προνομιακοί θεσμοί κοινωνικοποίησης σε μια δημοκρατική κοινωνία, όπως είναι τα Πανεπιστήμια, δεν προβλέπεται να συμβάλουν στην παραγωγή αντικοινωνικών στοιχείων.

Μόνο τέτοια μυαλά μπορεί να θεωρούν ότι η αστυνόμευση ή η φρούρηση (όπως θέλετε πείτε το…) αποτελεί αμάρτημα, αθέμιτη πρακτική ή έκνομη δραστηριότητα. Και όχι μέσο προστασίας της κοινωνίας.

Η άλλη λύση φυσικά είναι να κάνουμε πρύτανη την Μπεκατώρου αλλά δεν ξέρω αν είναι εφικτό.