Ανακάλυψη, εφαρμογή και παγκόσμιο τείχος ανοσίας

Διανύοντας ήδη το πρώτο έτος από την αιφνίδια εισβολή του νέου κορωνοϊού στη ζωή μας, πρακτικές όπως ο κατ’ οίκον περιορισμός, η εφαρμογή μέτρων ατομικής προστασίας, καθώς και η αποφυγή συναθροίσεων και κοινωνικών εκδηλώσεων έχουν παγιωθεί σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας. Οι ανακοινώσιμοι παγκόσμιοι θάνατοι από τη λοίμωξη COVID-19 ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια προκαλώντας αισθήματα θλίψης και συνεχούς ανησυχίας, ενώ τα συστήματα υγείας όλων των χωρών, ακόμα και των πλέον προηγμένων, δέχονται απίστευτες πιέσεις απότοκες της μαζικής ζήτησης υπηρεσιών υγείας από βαρέως πάσχοντες.

Ελπίδα σε όλο το θολό τοπίο αποτελούν τα εμβόλια νέας τεχνολογίας, τα οποία, αν και έχουν αρχίσει να χορηγούνται ήδη στη χώρα μας, αρχικώς στους επαγγελματίες υγείας και κατόπιν στον γενικό πληθυσμό, δεν καταγράφουν υψηλότατα ποσοστά ευρείας αποδοχής και εφαρμογής τους σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ μάλιστα υπάρχουν και φανατικοί πολέμιοι αυτών. Ποιοι είναι όμως οι συνηθέστεροι λόγοι αμφισβήτησης ενός από τα μεγαλύτερα επιστημονικά επιτεύγματα του αιώνα μας με κίνδυνο να αθροίζονται εκθετικά οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές;

Ενα από τα κομβικότερα σημεία σκεπτικισμού περί των συγκεκριμένων εμβολίων είναι ο σύντομος χρόνος ανακάλυψης και η ταχύτητα παραγωγής τους, εκφράζοντας τον φόβο ότι δεν έχουν δοκιμαστεί επαρκώς. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι η πληροφορία του γενετικού υλικού του ιού αναλύθηκε και αναγνωρίστηκε μέσα σε λίγες μόνο ημέρες από τους Κινέζους και η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα διέθετε τη συγκεκριμένη πληροφορία ήδη από τον Ιανουάριο του 2020. Κατά συνέπεια, οι ερευνητές μέσω της ανταλλαγής των βέλτιστων τεχνολογικών πρακτικών έθεσαν ως τον απόλυτο στόχο την ανακάλυψη ενός εμβολίου το οποίο θα συντελούσε στη δημιουργία του πολυπόθητου τείχους ανοσίας και θα σηματοδοτούσε το τέλος της πανδημίας. Θεμελιώδης στήριξη στο συγκεκριμένο εγχείρημα, η άνευ προηγουμένου χρηματοδότηση από τους παγκόσμιους οργανισμούς και φορείς υγείας, από την Ευρωπαϊκή Ενωση για τη δική μας ήπειρο, των λοιπών αναπτυγμένων κρατών, των μεγάλων κοινωνικών και ερευνητικών ιδρυμάτων, των φαρμακευτικών εταιρειών, των μεμονωμένων δωρητών, καθώς και από τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων εθελοντών σε κάθε φάση των κλινικών μελετών με σκοπό την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων σχετιζόμενων με την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των εμβολίων. Η επίδραση στο γενετικό υλικό και η επικινδυνότητά τους όπως λανθασμένα διαδίδεται από τους οπαδούς του αντιεμβολιαστικού κινήματος λόγω της RNA σύστασης των εμβολίων όχι μόνο είναι αβάσιμη επιστημονικά, αλλά αντιθέτως τα καθιστά ιδιαίτερα ασφαλή, αφού δε χρησιμοποιούν λοιμώδεις παράγοντες για την παρασκευή τους και η εισαγωγή του συγκεκριμένου RNA στον ανθρώπινο οργανισμό δεν ενέχει τον κίνδυνο να μεταβάλλει τη φυσιολογική DNA αλληλουχία του κυττάρου. Η συγκεκριμένη τεχνολογία εσφαλμένα θεωρείται σύγχρονη και «άγουρη» επιστημονικά, καθώς στην πραγματικότητα είναι απότοκος εμπειρίας περίπου 30 ετών, αφού έχει ήδη δοκιμαστεί στο πλαίσιο κλινικών δοκιμών κατά του καρκίνου, για τον ιό της γρίπης, τον ιό Ζίκα, τον κυτταρομεγαλοïό καθώς και για τους ιούς SARS και MERS. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η παραγωγή τους δύναται να τυποποιηθεί με ευκολία και να παραχθούν σε μεγάλη κλίμακα μέσω τεχνολογικών εφαρμογών πολύ οικονομικότερων και ταχύτερων από εκείνες των συμβατικών εμβολίων μέχρι τώρα.

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες και η πιθανή νόσηση από το ίδιο το εμβόλιο δρουν ως ανασταλτικοί παράγοντες σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού που βομβαρδίζεται συνεχώς από πληροφορίες και μηνύματα κυρίως από το Διαδίκτυο, τα οποία στοχεύουν στην αποκάλυψη μη καταγραφόμενων, αποκρυπτόμενων θανάτων ή τυχόν παρενεργειών. Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής έχουν εμβολιαστεί περισσότερα από 5 εκατομμύρια άτομα σε όλες τις ηπείρους, το ότι υπάρχει διαρκής επαγρύπνηση και ενημέρωση για τα ανεπιθύμητα συμβάντα, το ότι έχουν καταγραφεί επίσημα παροδικές, ανεκτές και πλήρως αναστρέψιμες αντιδράσεις που αφορούν κυρίως στα συστατικά του εμβολίου θεωρούνται καταλυτικές προδιαγραφές για να χαρακτηριστούν ασφαλή. Η ανησυχία για πιθανές μακροχρόνιες επιπτώσεις από τον εμβολιασμό κατά της λοίμωξης COVID-19 είναι πλήρως κατανοητή αλλά γνωρίζοντας ότι το εμβόλιο εισάγει μόνο ένα μικρό τμήμα του ιού που διασπάται και αποβάλλεται πολύ γρήγορα, γιατί να είναι χειρότερο από τις μακροχρόνιες επιπτώσεις στα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού από φυσική νόσηση;

Μια κοινωνία που έχει δείξει ήδη την εμπιστοσύνη της στην εξέλιξη της επιστήμης μέσω των εμβολιασμών στον παιδιατρικό πληθυσμό και κατά συνέπεια έχει αφήσει στη λήθη ασθένειες όπως η ευλογιά, η πολιομυελίτιδα και η ιλαρά ας επιλέξει να ενημερωθεί από τους ειδικούς επιστήμονες με χρόνια εμπειρία και διάβασμα και ας απομονώσει συνειδητά τις όποιες «σειρήνες της παραπληροφόρησης». Ο πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης, υποστήριζε ότι «στην πραγματικότητα, υπάρχουν δύο πράγματα, η επιστήμη και η γνώμη. Το πρώτο γεννά γνώση, το τελευταίο άγνοια». Ας είμαστε όλοι θερμοί οπαδοί αυτού του κινήματος λοιπόν.

Η δρ Σταματούλα Τσικρικά είναι πνευμονολόγος ΓΝΘΑ, ιατρός Δημόσιας Υγείας, πρόεδρος Ενωσης Πνευμονολόγων Ελλάδας