Το σύνδρομο της Στοκχόλμης και το Πανεπιστήμιο

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα φαινόμενο το οποίο παρατηρήθηκε στη Σουηδία του 1967, όταν όμηροι μιας ληστείας έδειξαν έντονη συμπάθεια προς τους ίδιους τους απαγωγείς τους. Μπορεί αυτό να μη φαίνεται σχετικό με την πανεπιστημιακή πραγματικότητα του σήμερα, παρ’ όλα αυτά χαρακτηρίζει πληθώρα βιωμάτων και σκέψεων του μέσου φοιτητή. Χαρακτηρίζει, δηλαδή, τη μόνη ιδεολογική πραγματικότητα που έχει ο ίδιος βιώσει στο πανεπιστήμιο και με την οποία φαίνεται να έχει κυριολεκτικά ερωτευτεί.
Οι κραυγές κατά της ίδρυσης πανεπιστημιακής αστυνομίας – που περιλαμβάνονται στην παραπάνω πραγματικότητα – φαίνονται τουλάχιστον ανεδαφικές, αν αναλογιστεί κανείς πως από το 2011 μέχρι το 2017 είχαμε 350 καταγεγραμμένα περιστατικά βίας στο ελληνικό πανεπιστήμιο, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (δηλαδή πολλές χιλιάδες στην πραγματικότητα). Τι κι αν η Ελλάδα είναι η πρώτη σε κρούσματα ακροαριστερής τρομοκρατίας στην Ευρώπη, σύμφωνα με έρευνα της Europol για το 2018;

Ο παραλογισμός όμως δεν σταματά εκεί. Η πανεπιστημιακή κοινότητα στο σύνολό της αρέσκεται να περιπίπτει σε σαιξπηρικά διλήμματα.

– Και να μη γίνει αξιολόγηση καθηγητών με ποινές για τους ίδιους και να σταματήσουν οι καθηγητικές αυθαιρεσίες.

– Και να αυξηθεί η χρηματοδότηση των δημοσίων πανεπιστημίων αλλά και να μην αυξηθούν τα έσοδά τους μέσω συνεργασιών με τον -παραγωγικό – ιδιωτικό τομέα.

– Και να αυξηθούν οι διεθνείς κατατάξεις των πανεπιστημίων μας και να μη μειωθούν οι αιώνιοι φοιτητές. (Ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών είναι βασικό κριτήριο για τις διεθνείς κατατάξεις)

– Και μαζικές διαδικασίες αλλά ταυτόχρονα άρνηση των ηλεκτρονικών – μαζικότατων – ψηφοφοριών.

– Και συγγράμματα στην ώρα τους με πανδημία και να μην είναι ηλεκτρονικά.

– Και το καλύτερο: Και καταδικάζουμε τη βία στο πανεπιστήμιο, και καλλιεργούμε τον επόμενο «ακτιβισμό» με ρητορική μίσους, διχασμό και στοχοποίηση.

– Δηλαδή και γελάμε με τα γεγονότα στο Καπιτώλιο και κάνουμε Καπιτώλιο το πανεπιστήμιο.

Φυσικά ο παραλογισμός συνεχίζεται και από την πλευρά της κυβέρνησης, καθώς δεν αντιλαμβάνεται πως οφείλει να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να δημιουργήσει συγκλίσεις και αμοιβαία κατανόηση με τους φοιτητές, τους οποίους τρομάζει η όποια αλλαγή. Διότι δεν είναι μόνο η αντιπολιτευτική καιροσκοπία μερικών ή τα fake news που τους φθείρουν, είναι και η ίδια η ουσία της μεταρρύθμισης, η οποία για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, όπως κάθε μεταρρύθμιση, θα τους επιφέρει σημαντικό φορτίο πραγματικών προβλημάτων. Είδαμε εξάλλου πρόσφατα πως μια μεταρρύθμιση, η πανεπιστημιοποίηση των ΤΕΙ, που σε ένα βαθμό μας βρίσκει σύμφωνους, χρειάστηκε δύο ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί στον μεγαλύτερο βαθμό της. Τη μια εβδομάδα ένα τμήμα είχε 40 μαθήματα και την άλλη 55, την παράλλη έπρεπε να διορίσει καθηγητές και τη μεθεπόμενη να ξεκινήσει μαθήματα, κάτι που φυσικά δεν έγινε με τη μεγαλύτερη δυνατή αρτιότητα, παρά τις ηρωικές προσπάθειες πολλών καθηγητών μας.

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Τι θα γίνει; Θα σταματήσει επιτέλους ο φαύλος κύκλος επιχειρηματολογικής ασυναρτησίας; Μπορούμε να αντικαταστήσουμε το πολεμικό κλίμα με διάλογο και συναίνεση; Μπορούμε να μη μετατρέψουμε τα πανεπιστήμιά μας στις πλατείες του 2015 και του 2019; Οι Ελληνες πρέπει επιτέλους να συμφωνήσουμε σε κάτι.
200 χρόνια πριν τα καταφέραμε. Σήμερα;

Ο Βασίλης Αποστολόπουλος είναι φοιτητής ναυπηγός μηχανικός, ΠΑ.Δ.Α. και ο Γιάννης Παπαδόπουλος είναι φοιτητής Νομικής, ΕΚΠΑ,  μέλη της «Πανελλήνιας Ανεξάρτητης Κίνησης Σπουδαστών – ΠάΝΚΣ»