Λέγε λέγε, κάτι μένει

Διαβάζω την έρευνα της Prorata, που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, και ιδίως το σημείο του πίνακα όπου εκτίθεται η αντιπάθεια των πολιτών προς τους υπουργούς. Ανεξάρτητα αν μετριούνται και μεγάλα ποσοστά συμπάθειας, σημειώνω τα πολύ υψηλά ποσοστά αντιπάθειας που έχουν πολιτικοί όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (49%), ο Κώστας Χατζηδάκης (47%), ο Βασίλης Κικίλιας (49%), ο Μάκης Βορίδης (58%), ο Αδωνις Γεωργιάδης και η Νίκη Κεραμέως (61%).

Χωρίς να κρίνω τις κυβερνητικές αποδόσεις τους, προσπαθώ να εξηγήσω το τόσο μεγάλο ποσοστό αντιπάθειας που συγκεντρώνουν. Μόνο μια εξήγηση έχω. Ολα τα προαναφερθέντα πρόσωπα έχουν μπει στο στόχαστρο όχι αναγκαστικά για το κυβερνητικό έργο τους (στο οποίο δεν πάνε άσχημα) αλλά για αυτό που παρουσιάζονται ότι είναι. Ο Χρυσοχοΐδης χαρακτηρίζεται «πατέρας του αυταρχισμού», ο Χατζηδάκης «νεοφιλελεύθερος», ο Κικίλιας «αδύναμος να κάνει πολιτική». Ο Μάκης Βορίδης ως νεαρός ακροδεξιός είναι «ο τσεκουράτος», ο Γεωργιάδης θεωρείται «ακραίος» και η Κεραμέως «θεούσα». Προφανώς, οι συγκεκριμένοι πολιτικοί είναι διάφορα άλλα – και ιδεολογικά και πολιτικά, ενώ η πολιτεία τους δεν έχει σχέση με τους χαρακτηρισμούς. Ε, και; Οι χαρακτηρισμοί μετράνε. Οι οποίοι διακινούνται μεν από την αντιπολίτευση, αλλά μέσω των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων εγγράφονται στο συλλογικό υποσυνείδητο ως πραγματικότητα.

Οποιος είχε πει «λέγε λέγε, κάτι θα μείνει», τελικά, έχει δίκιο – ισχύει ακόμα και σε περιόδους υπερπληροφόρησης.