Click away σε ραστώνη

^«Η ραστώνη της συνεχούς εναλλαγής καναλιών (του ζάπινγκ) και η ευκολία της «σαρώσεως» έγχρωμων εικόνων καθιστούν αφόρητο για το παιδί τον κόπο της μελέτης και, ως εκ τούτου, το αποξενώνουν από την αποθησαυρισμένη γραμματεία», έγραφε πριν από πολλά χρόνια ο Βασίλης Θέρμος. Το εν λόγω κείμενο είχε κερδίσει και μια θέση στις προαγωγικές εξετάσεις της Β’ Λυκείου του 2003. Μάλιστα είχε χρειαστεί να δοθεί ο ορισμός της λέξης ραστώνη από πλευράς της τότε επιτροπής διεξαγωγής των εξετάσεων, καθώς θεωρήθηκε δύσκολη για τη μαθητιώσα νεολαία.

Από τότε έχουν περάσει δύο σχεδόν δεκαετίες και όσοι επιχειρηματολόγησαν κατά της τηλεόρασης και υπέρ του βιβλίου, ατύχησαν. Εν μέσω καραντίνας και έλλειψης πολλών επιλογών, οι κάθε λογής οθόνες και οι εναλλαγές εικόνων, ήταν τα μόνα μέσα που διατήρησαν εντός του επιτρεπόμενου πλαισίου ζωντανό το ενδιαφέρον των νέων εντός της οικίας τους. Μια γενιά ολόκληρη ανακάλυψε μια λέξη η οποία φέτος βρήκε μια ακόμα σημασία. Κοντά στη γνωστή και κλισεδιάρικη θερινή ραστώνη, η οποία συνοδεύει μονότονα το καλοκαίρι.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της χριστουγεννιάτικης ραστώνης μας προέκυψε και το click away. Μέσα σε αυτή τη μαλθακότητα και τη ραθυμία της καραντίνας, προέκυψε η δυνατότητα για χιλιάδες επιχειρήσεις να δουλέψουν. Το άλλοθι ότι οι εταιρείες ταχυμεταφορών (couriers) δεν τα κατάφερναν – που η αλήθεια είναι ότι δεν τα κατάφερναν – αυτομάτως εξαφανίστηκε. Οποιος ήθελε να δουλέψει, δούλεψε.

Παραδόξως αυτοί που δεν δούλεψαν ήταν ένα σημαντικό μέρος των «μεγάλων». Αντίθετα δούλεψαν πολλοί «μικροί». Τα μικρομάγαζα της γειτονιάς επέδειξαν αντανακλαστικά πολυεθνικής. Αντίστοιχα μεγάλες, γνωστές αλυσίδες, αφέθηκαν σε παθητικό μάνατζμεντ. Δεν έκαναν τον κόπο να το προσπαθήσουν. Είχαν «φτιάξει» τα οικονομικά τους, με τις αναστολές του προσωπικού και των φόρων, τις μη επιστρεπτέες προκαταβολές και τις επιδοτήσεις. Συμμετείχαν στις πωλήσεις εικονικά. Για τα μάτια του κόσμου. Ξαφνικά οι πελάτες τους συνειδητοποίησαν ότι από τις 20-30 μέρες που περίμεναν για να λάβουν το πακέτο των αγορών πριν από το click away, οι 10-15 μέρες ήταν ευθύνη των εταιρειών. Το υπόλοιπο ήταν των ταχυμεταφορών. Το λίγο προσωπικό που είχαν ενεργοποιήσει, δεν αρκούσε. Και όμως δεν πρόσθεσαν νέο.

Οι εταιρείες αυτές δεν έχουν καταλάβει όμως τι ζημιά έκαναν στην επιχείρησή τους. Πόσα χρόνια θα πάρει για να ξεχάσουν οι πελάτες τους την ταλαιπωρία που υπέστησαν. Για τα δώρα που δεν έφτασαν εγκαίρως.

Αντίθετα όσοι το προσπάθησαν δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμα το μέγεθος της επιτυχίας τους. Εκαναν στην πιο δύσκολη περίοδο μια μικρή επανάσταση.

Αναφέρομαι σε αυτούς τους λίγους, που δούλεψαν μερόνυχτα, ετοιμάζοντας τις παραγγελίες. Για να μη μείνει κανένας πελάτης παραπονούμενος. Αναφέρομαι σε αυτόν τον ένα, που όχι απλά είχε έτοιμη στην ώρα της την παραγγελία, αλλά έπαιρνε τηλέφωνο για να τη φέρει ο ίδιος στο σπίτι του πελάτη. Για όλους αυτούς η χριστουγεννιάτικη ραστώνη παραμένει άγνωστη έννοια…