Αγγελάκια

Νομίζω ότι κακώς ασχολούμαστε να καταλάβουμε τι εννοεί ο Παπανδρέου όταν μιλάει για «προοδευτική διακυβέρνηση».

Το πιθανότερο είναι ότι (όπως συνηθίζει) δεν εννοεί τίποτα.

Τι άραγε μπορεί να σημαίνει «υπάρχει ανάγκη πράγματι για μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης ριζοσπαστικής, οραματικής, αλλά και ρεαλιστικής που να συμβάλει στη συγκρότηση μιας συμμαχίας προοδευτικών, κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων» (Πατρινόραμα, 19/12);

Είναι σαν να λες ότι «υπάρχει ανάγκη να είμαστε πλούσιοι, όμορφοι, έξυπνοι, μορφωμένοι, υγιείς και να μας κυνηγούν τα αγγελάκια της Victoria Secret». Ωραίο ακούγεται αλλά πώς γίνεται;

Δεν γίνεται.

Ο Παπανδρέου το έχει από παλιά το κουσούρι. Λέει πολλά επί της διαδικασίας. Και τίποτα για την πολιτική ουσία.

Εψαχνε κρατικά στελέχη με «openGov» ενώ η χώρα χρεοκοπούσε. Κουβαλούσε 15% έλλειμμα, έκλειναν οι αγορές και παραπονιόταν ότι η χώρα είχε πρόβλημα διαφάνειας.

Ασφαλώς είχε πρόβλημα διαφάνειας. Αλλά χρεοκόπησε επειδή δεν απετράπη η χρεοκοπία.

Ετσι και τώρα. Η ιδέα είναι «να μαζευτούμε να γίνουμε πολλοί αφού δεν είμαστε πολλοί από μόνοι μας». Αλλά δεν λέει τι θα κάνουμε όταν γίνουμε πολλοί. Θα κυνηγάμε αγγελάκια;

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο βασανιστήριο στο οποίο μπορούν να υποβληθούν όσοι μιλούν για «προοδευτική διακυβέρνηση» είναι να τους βάλεις να γράψουν σε μια κόλλα χαρτί τι εννοούν.

Στην πραγματικότητα δεν εννοούν τίποτα.

Στην καλύτερη περίπτωση η «προοδευτική διακυβέρνηση» στο μυαλό τους είναι μια διακυβέρνηση στην οποία θα μετέχουν οι ίδιοι. Ενα υβρίδιο Ραγκούση και Καστανίδη. Την τελευταία φορά που ασχολήθηκαν με τη διακυβέρνηση ακόμη ξύλο τρώμε.

Εκτοτε (και για τα τελευταία δέκα χρόνια…) προσπαθούν να εξηγήσουν ότι οι ίδιοι δεν έφταιγαν. Εφταιγαν η Δεξιά, ο Καραμανλής, ο Σαμαράς, οι «πλατείες», οι αγορές, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Βενιζέλος, μόνο οι ίδιοι δεν φέρουν ευθύνη για ό,τι συνέβη.

Δεν είναι τυχαίο πως όταν ο Παπανδρέου στριμώχτηκε πολιτικά πάλι μια διαδικασία επινόησε για να ξεφύγει. Αντί για εκλογές, προσπάθησε να κάνει δημοψήφισμα. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

Είναι πραγματικά κρίμα, αλλά από την αρχή μέχρι τέλους δεν κατάφερε να διαχειριστεί τίποτα. Ούτε τον εαυτό του, ούτε την πλειοψηφία του, ούτε την παράταξή του, ούτε τη χώρα του.

Αλλά όλα αυτά έχουν πλέον κριθεί. Πληρώθηκαν. Καμιά φορά και με υπερβολικά άδικο κόστος. Δεν έχει νόημα να επανερχόμαστε.

Αν οι ίδιοι αισθάνονται αδικημένοι από την Ιστορία ή τον λαό, κανένα πρόβλημα. Είναι ανθρώπινο και είναι δικαίωμά τους. Μπορούν αν θέλουν να γράψουν άρθρα, βιβλία, μελέτες, απομνημονεύματα…

Αλλά συμβουλές για διακυβέρνηση, αλλού. Δώσαμε!