Η κρυφή γοητεία της «κεφαλαιοκρατίας»

Μετά τις μάχες, τους πολέμους και τις ιστορικές περιόδους, σειρά έχουν σήμερα θεσμοί, οργανισμοί και αξιώματα, για τους οποίους/τα οποία συχνά ανακύπτει το δίλημμα «με πεζό ή με κεφαλαίο;».

Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα μάλλον κοινώς αποδεκτά. Με κεφαλαία αρχικά γράφονται θεσμοί, οργανισμοί, ιδρύματα, σύλλογοι, κ.ά. και όχι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι ή αυτοί που τους/τα διευθύνουν, οι οποίοι άλλωστε συχνά αλλάζουν. Εχουμε έτσι το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Υπουργείο Υγείας, το Υπουργείο Πολιτισμού, αλλά τον υπουργό Εθνικής Αμυνας, τον υφυπουργό Δικαιοσύνης, τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας, τον γενικό γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού. Εχουμε επίσης τον Δήμο Καρδίτσας ή την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, αλλά τον δήμαρχο Καρδίτσας ή τον περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας. Επίσης, στον χώρο της παιδείας, έχουμε προφανώς το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Πατρών ή το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, αλλά τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τον κύριο Α, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών, ή την κυρία Β, επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Για να το πω και λίγο προκλητικά, έστω και με κίνδυνο «να ανάψουν λίγο τα αίματα», όλα αυτά τα Γενικός Γραμματέας, Πρόεδρος, Καθηγητής, κ.λπ. με κεφαλαίο συνιστούν εν μέρει (κατά τη γνώμη μου, πάντοτε) και μια μορφή βλαχοδημαρχισμού. Είναι, δηλαδή, παιδιά μιας αντίληψης σύμφωνα με την οποία το κύρος του αξιώματος, της θέσης ή της ιδιότητας αυξάνεται μέσω των πολλών κεφαλαίων. Γράφεις, με άλλα λόγια, Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Χ, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του οργανισμού Φ ή του συλλόγου Ψ, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης Ω, και γεμίζει το μάτι σου. Το φχαριστιέσαι, βρε παιδί μου!