Κυρώσεις

Σήμερα θα κάνω τον καλό. Θα στάξω μέλι. Και μέσα στην καλοσύνη μου θα δεχτώ ότι η Τουρκία του Ερντογάν είναι μια κανονική χώρα.

Η οποία το μόνο που ζητάει είναι να λύσει τις διαφορές μας με διάλογο, διπλωματία και διεθνές δίκαιο.

Δεν θα ρωτήσω ποιος πιστεύει καλόπιστα ότι υπάρχει τέτοια Τουρκία. Αλλά θα προχωρήσω παρακάτω.

Θα δεχτώ επίσης όσα υποστηρίζουν διάφοροι ντεμέκ Ευρωπαίοι και οι ημέτεροι «δωσίκωλοι» (για να δανειστώ τον νεολογισμό του Σκαμπαρδώνη…).

Οτι δηλαδή η Τουρκία ειναι ένα γεωπολιτικό μέγεθος με το οποίο δεν συμφέρει την Ευρώπη και την Ελλάδα να τσακωθούν, ούτε να την απομονώσουν, ούτε φυσικά να της κηρύξουν (μεταφορικά, εννοείται…) τον πόλεμο.

Αντε να συμφωνήσω λοιπόν να απαλλαγούμε από «εμμονές» για κυρώσεις (Π. Ιωακειμίδης, «ΤΑ ΝΕΑ», 8/12).

Και να μην κάνουμε τίποτα. Ούτε κυρώσεις. Ούτε μέτρα. Ούτε καμία στενοχώρια.

Μόνο που δυστυχώς το ερώτημα δεν είναι τι θα κάνουμε εμείς ή η Ευρώπη. Το ερώτημα είναι τι θα καταλάβει η Τουρκία.

Κι αν δεν κάνουμε τίποτα, η Τουρκία δεν θα καταλάβει ότι είμαστε ευγενικοί άνθρωποι αλλά ότι πέρασε ο  τσαμπουκάς της. Κι ότι εφόσον πέρασε δεν έχει λόγο να τον κόψει.

Διάβασα χθες ότι η Μέρκελ πρέπει να πιέσει τον Μητσοτάκη να πάει με την Τουρκία σε «διάλογο χωρίς προϋποθέσεις» (Ν. Μουζέλης, ΕφΣυν, 9/12).

Θα έπρεπε κάποιος να ενημερώσει τον εισηγητή αυτής της πρωτοποριακής ιδέας ότι «διάλογο χωρίς προϋποθέσεις» κάνει μόνο ο ηττημένος σε έναν πόλεμο με τον νικητή. Δεν ξέρω αν έχει υπόψη του κάποιον πόλεμο που χάσαμε αλλά εμένα δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου.

Κι ακριβώς επειδή δεν χάσαμε πόλεμο δεν θέλω να χαρίσω σε κανέναν την ειρήνη.

Αντιλαμβάνομαι ότι μια γραμμή αποφασιστικότητας απέναντι στην Τουρκία μπορεί να μην είναι αρεστή σε όλους στην Ευρωπαϊκή Ενωση – εδώ δεν είναι αρεστή σε όλους στην Ελλάδα!

Αλλά νομίζω ότι όποιος ανόητος εισηγείται να αποδεχτεί (πιεζόμενη!) η χώρα έναν ρόλο ηττημένου θα βρει απέναντί του όχι κάποιους ή κάποιον πολιτικό χώρο αλλά σύμπασα την ελληνική κοινωνία.

Προφανώς δεν έχω αυταπάτες. Καταλαβαίνω ότι το κλίμα στη σημερινή σύνοδο είναι να κάνουν κάτι για να μη φανεί ότι δεν κάνουν τίποτα αλλά και χωρίς να φανεί ότι κάνουν κάτι. Μπορεί.

Ούτως  Ή άλλως όμως για τη χώρα μας άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Εκτός κι αν (για να παραφράσω τον Τσόρτσιλ) επιλέξουμε την ξεφτίλα για να αποφύγουμε τη σύγκρουση, με αποτέλεσμα να φορτωθούμε και την ξεφτίλα και τη σύγκρουση.