NON PAPER

Τα Harrods βγήκαν παγανιά

Και ξαφνικά, Harrods δεν είχαμε και Harrods αποκτήσαμε. Δηλαδή, αν, σε ένα εντελώς υποθετικό σενάριο, αυτές τις μέρες γίνονταν στην Αθήνα εγκαίνια του εμβληματικού βρετανικού πολυκαταστήματος, αμφιβάλω αν θα υπήρχαν τόσες πολλές αναφορές στα ελληνικά σόσιαλ μίντια. Αιτία, του tweet του Στέφανου Τσιτσιπά στο οποίο εκτιμά ότι ήρθε ο καιρός να ανοίξουν Harrods στην Αθήνα.

Τόσο μεγάλο έγκλημα έκανε δηλαδή. Ετσι κρίθηκε από μια μερίδα χρηστών οι οποίοι, εγκλωβισμένοι στην αυτοαναφορικότητά τους που, ελέω καραντίνας, έχει πάρει διαστάσεις μιας παράλληλης με τον κορωνοϊό επιδημίας, έβαλαν φωτιά στα πληκτρολόγιά τους. Και έχω την εντύπωση ότι αρκετοί από αυτούς νόμιζαν πως εκείνη την ώρα φούντωναν με φρύγανα τη φωτιά στην οποία θα έκαιγαν τον Τσιτσιπά. Ως άλλη Ζαν Ντ’ Αρκ που ακούει τις κραυγές των καπιταλιστικών γουρουνιών αντί να αφουγκράζεται τους τίμιους κομμουνιστικούς ψίθυρους για το πώς «θα ζούμε τότε όλοι αδελφωμένοι σε μια ελεύθερη μαρξιστική ζωή».

Τι έγραψε ο Τσιτσιπάς; Αυτό που έλεγαν όλοι όσοι άρχισαν να ταξιδεύουν από τη δεκαετία του 1970 με τα οργανωμένα γκρουπ για «Λονδίνο – Παρίσι τέσσερις μέρες, τρεις διανυκτερεύσεις», «Χριστούγεννα στον Δούναβη», «Μπανγκόκ, Πατάγια, Σιγκαπούρη» και «Βίκη, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα» – όχι, αυτό είναι ταινία του Γούντι Αλεν. «Αχ να ‘χαμε και στην Ελλάδα αυτό, αχ, να ‘χαμε και στην Ελλάδα το άλλο». Και έτσι άρχισαν να ανοίγουν στη χώρα μας αλυσίδες φαστ φουντ, ευπώλητων ρούχων και επίπλων, αθλητικών, ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών ειδών. Που στην πλειονότητά τους, έκαναν πιο εύκολη, πιο όμορφη, πιο κομψή την καθημερινότητα του κόσμου.

Για τα κονκλάβια του λαϊκισμού, ο 22χρονος Στέφανος έπρεπε να νοσταλγεί τις ξεφτισμένες γιρλάντες του Μινιόν (έστω και αν έχει γεννηθεί τριάντα χρόνια μετά), τα μαύρα λουστρινένια παπουτσάκια (αν είναι από δεύτερο χέρι ακόμη καλύτερα γιατί κάνει περισσότερο Βασιλάκης Καΐλας) και στα διεθνή τερέν να τραγουδά «Να ξαναγινόμαστε πάλι πιτσιρίκοι με κοντοπαντέλονο, μπάλα και ξυλίκι, στο Χατζηκυριάκειο και την Καλλιθέα, στάκαμαν να παίζαμε όλη η παρέα».

Εικονικές μονομαχίες  

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο «συριζαϊκός αγαναχτισμός» (η αναφορά δεν είναι κομματική αλλά υπαρξιακή) βγάζει στον τάκο τον Στέφανο Τσιτσιπά. Το κάνει συνέχεια από τότε που αυτό το υπέροχο παιδί ξεχώρισε. Καθόλου παράξενο. Οταν επικροτείς ή, έστω ανέχεσαι, Νοτοπούλες και Καρανίκες, δεν μπορεί στην κοσμοεικόνα σου να υπάρχει και ο Τσιτσιπάς. Που ό,τι έχει καταφέρει, το έχει καταφέρει μόνος του, χωρίς κρατική ή άλλου είδους βοήθεια, με το δικό του πείσμα και την υλική και ηθική υποστήριξη μόνο της οικογένειάς του.

Μάλιστα, καλλιεργήθηκε διαδικτυακά και ένα είδος παραδείγματος έναντι στο υποτιθέμενο «αντιπαράδειγμα» του Τσιτσιπά. Ο Αντετοκούνμπο που μοιράζει τρόφιμα και τα λοιπά και τα λοιπά. Φαίνεται ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν στο επιχείρημά τους και προσπαθούν να κρατηθούν από αντεπιχειρήματα.

Ιδέες σε τιμή ευκαιρίας

Το ανέκδοτο, γνωστό. Ενας Σκωτσέζος (στο πλαίσιο του χιούμορ η αναφορά στην τσιγκουνιά τους, Κέλτες γαρ, είναι από τους πλέον γενναιόδωρους λαούς που έχω γνωρίσει) πηγαίνει στο τμήμα αγγελιών της τοπικής εφημερίδας για να δώσει την είδηση θανάτου συγγενή του. «Ισλι ΜακΓκίλαν απεβίωσεν». Νέτα σκέτα για να μην ανεβεί η ταρίφα. Ο υπάλληλος του λέει πως είτε μια είτε πέντε λέξεις, η τιμή είναι ίδια. Παίρνει, τότε, πίσω το χαρτί και ξαναγράφει: «Ιαν ΜακΓκίλαν απεβίωσεν. Πωλείται Μόρις».

Μου το θύμισε πανό του ΚΚΕ (μ-λ) για την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. «Αμέτρητα τα θύματα της πανδημίας, της ανεργίας, της φτώχειας, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Με αγώνες τιμάμε τα θύματα της κρατικής τρομοκρατίας. Ενοχος ο καπιταλισμός και οι πολιτικές του». Γιατί στο τέλος δεν έβαζαν και ένα «Πωλείται πολύγραφος, πληροφορίες εντός»; Ωραία θα ήταν.