Μέτρημα

Ο Λίντον Τζόνσον έλεγε πως «πρώτος κανόνας της πολιτικής είναι να ξέρεις να μετράς». Ας αρχίσουμε λοιπόν από το μέτρημα.

Ολες οι δημοσκοπήσεις το τελευταίο 18μηνο δίνουν στο ΚΙΝΑΛ σταθερά ποσοστά 5,5%-7,1% – έναν μέσο όρο 6% και κάτι…

Την περασμένη Πέμπτη συνεδρίασε το Πολιτικό Συμβούλιο. Η Γεννηματά είπε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για την επικαιρότητα.

Και συμπέρανε ότι «διάφορα κέντρα και παράκεντρα μεθοδεύουν ένα Κίνημα Αλλαγής ελεγχόμενο».

Γιατί; Επειδή «δεν θέλουν τον πρωταγωνιστικό του ρόλο» και «ιδιαίτερα ενοχλείται το σύστημα εξουσίας του Μαξίμου».

Απορίες. Ποιος είναι ο «πρωταγωνιστικός ρόλος» που δεν θέλουν διάφοροι;

Ποια «κέντρα και παράκεντρα» μεθοδεύουν να ελέγξουν κάποιους και για ποιον λόγο;

Ποιο «σύστημα εξουσίας» ενοχλείται ιδιαίτερα από ένα κόμμα του 6%;

Να το πω πασοκικά μήπως γίνω περισσότερο κατανοητός.

Οταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στα ντουζένια του ποιο «σύστημα εξουσίας» στο Μαξίμου του Ανδρέα ή του Σημίτη ή ακόμη και του Γιώργου ασχολήθηκε ποτέ με το ΚΚΕ, τον Συνασπισμό ή το ΛΑΟΣ που πάνω-κάτω κινούνταν τότε στα μεγέθη του σημερινού ΚΙΝΑΛ;

Κανένα, είναι η απάντηση. Ούτε που τους ένοιαζαν. Κι αυτό επειδή (στην πολιτική και αλλού…) το μέγεθος μετράει.

Με άλλα λόγια, δεν αρκεί να είσαι μια ιστορική, ευπρεπής, υπεύθυνη πολιτική δύναμη. Πρέπει να βγαίνουν και οι αριθμοί.

Γιατί όμως το ΚΙΝΑΛ δεν μετράει όπως σίγουρα θα μπορούσε και ενδεχομένως θα έπρεπε;

Το καλύτερο παράδειγμα είναι η «έκθεση Πισσαρίδη».

Δεν μπαίνω στην ουσία της. Ο Σημίτης έκανε μια συγκροτημένη αξιολόγηση, χωρίς ανοησίες, πρόχειρους χαρακτηρισμούς και επιθέσεις, για να καταλήξει ότι αποτελεί «σημαντικό βήμα» («ΤΑ ΝΕΑ», 28/11).

Αυτόκλητος απάντησε ο Τσακαλώτος χαρακτηρίζοντας τον Σημίτη «εκπρόσωπο των ελίτ» – είναι η πεζοδρομιακή λογική που λέει πως όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας κάποιο κουσούρι έχει…

Ακολούθησε ο Ν. Χριστοδουλάκης που προσπάθησε να το ισορροπήσει λέγοντας ότι η έκθεση είναι «εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα» αλλά όχι «επιχειρησιακό σχέδιο» – και λοιπόν;

Στη συνέχεια ο Γ. Παπακωνσταντίνου διαπίστωσε ότι «η προστιθέμενη αξία της βρίσκεται στην κατεύθυνση που χαράζει και στην πληρότητά της» («ΤΑ ΝΕΑ», 5-6/12).

Και η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ κατέληξε ότι η Εκθεση είναι «μονοκομματική» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για ένα κείμενο ειδικών που δεν φτιάχτηκε από διακομματική επιτροπή…) και επικαλέστηκε τον Χριστοδουλάκη, ο οποίος δεν είχε πει τίποτα ουσιώδες ώστε να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει κανείς μαζί του.

Συμπέρασμα; Το καταλάβατε. Κανένα συμπέρασμα.

Και ναι και όχι και ίσως και μεν και αλλά. Και 6%.