Παύση για Χριστούγεννα

Φέτος το έλατο είναι φυσικό. Η περιβαλλοντική συνείδηση έμεινε στην αποθήκη, μαζί με το συνθετικό δέντρο που κάθε χρόνο περιμένει τον Δεκέμβριο για να κάνει την εμφάνισή του. Τα φωτάκια είναι ολοκαίνουργια, ήρθαν πριν από λίγες μέρες με κούριερ. Οι μπάλες είναι πιο αστραφτερές από ποτέ, τοποθετημένες χωρίς ειρμό και χωρίς χρωματική διάταξη – μοναδικός στόχος κάθε γωνιά να είναι στολισμένη όσο το δυνατόν περισσότερο. Το χριστουγεννιάτικο κιτς κέρδισε τη μάχη με χαρακτηριστική ευκολία κι ας μπήκε μόλις ο μήνας. Φέτος το έλατο είναι φυσικό. Αρα του αξίζει, για τη λίγη ζωή που του απομένει, να είναι και λαμπερό.

Η μυρωδιά του δεν συγκρίνεται με καμία άλλη. Είναι μυρωδιά του έξω κόσμου, αυτού που δεν περιορίζεται στο social bubble και στις διαδρομές από και προς τη δουλειά. Θυμίζει κάποιο ταξίδι στην Ευρώπη ή ένα διήμερο σε κοντινή απόσταση από το σπίτι. Οι απώλειες είναι, βέβαια, αναπόφευκτες. Η γάτα θα μασήσει τις βελόνες και θα τις κάνει εμετό, το γυάλινο στολίδι που βαραίνει την άκρη του κλαδιού θα πέσει και θα σπάσει, η διακοπή στο ρεύμα θα αφήσει το σαλόνι χωρίς λαμπιόνια για ώρες. Αυτή είναι η μάχη της γενιάς μας, δεν λένε; Ορίστε, μπροστά μας απλώνεται η τελευταία κρίσιμη στροφή. Δώρα και φιλιά πάντα από απόσταση, μη και καταστραφούμε εντελώς στο φινάλε.

Σοβαρά τώρα, τι πόλεμος; Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε τις ΜΕΘ άδειες για όσους τις έχουν ανάγκη και μέχρι τώρα αποτυγχάνουμε οικτρά να ακολουθήσουμε απλές εντολές επιβίωσης. Οσοι γνωρίζουν από πόλεμο, γελούν με την ανυπομονησία και την ξιπασιά που μας διακατέχει – οι πραγματικοί ήρωες, οι γιατροί και οι νοσηλευτές, δεν έχουν χρόνο για ενδοσκόπηση. Κι αυτοί όμως αναγνωρίζουν τη δύναμη ενός φυσικού ελάτου, που έδινε διακριτικά το «παρών» σε όλες τις δύσκολες στιγμές, σαν υπενθύμιση πως κάτι περίμενε όσους κατάφερναν να τη βγάλουν καθαρή. Την παραμονή Χριστουγέννων του 1914, στο Δυτικό Μέτωπο, οι δύο πλευρές έκαναν ειρήνη για λίγες ώρες. Τον Νοέμβριο του 1942, κοντά στο Ελευθεροχώρι Φθιώτιδας με το μεγάλο ελατοδάσος, ξεχάσαμε για λίγο τις διαφορές μας.

Τα φετινά Χριστούγεννα δεν είναι απλά η περίοδος για να ρεφάρει η αγορά, είναι η συλλογική ανάσα πριν από τον τερματισμό. Ο κόσμος που θα αντικρίσουμε δεν θα είναι ο ίδιος με αυτόν που αφήσαμε, όσο κι αν φαντασιώνεται κανείς πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Οι τωρινές τάσεις που καταγράφονται για τους εμβολιασμούς μαζί με τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών στον δυτικό κόσμο δείχνουν πως η πανδημία στεγανοποίησε το μέτωπο λογικής, που καταλαβαίνει τις στραβές εκείνων που το εκπροσωπούν, κι ας κάνει τα στραβά μάτια. Οι λαϊκιστές είναι πια μειοψηφία, όμως δεν έχουν σωπάσει. Τίποτα, άρα, δεν έχει τελειώσει. Με τον πρώτο εμβολιασμό μια καινούρια μάχη θα ξεκινήσει. Με τον τελευταίο, θα έρθει μια ακόμη, που φαινομενικά θα είναι μάχη απολογισμού αλλά στην πραγματικότητα θα αποτελέσει σύγκρουση δύο διαφορετικών κοσμοθεωριών.

Την χρειαζόμαστε τη χριστουγεννιάτικη παύση, τα στολίδια και τις μυρωδιές. Χρειαζόμαστε τα φυσικά δέντρα και τη φαντασίωση της κανονικότητας που περιμένει να μας συναντήσει. Οχι μόνο για να αντέξουμε τον αριθμό των θανάτων, αλλά για να αντέξουμε τις μάχες που έρχονται. Θα είναι εξίσου δύσκολες και επίπονες με αυτή που δίνουμε τώρα, με την ίδια – ίσως και μεγαλύτερη – προαίρεση στην αποτυχία.