Κιούπκιοϊ, Παρίσι, Μπάντεν Μπάντεν

Το δικό μου πρόβλημα με τον  αντιδήμαρχο Αθηναίων κ. Μακρόπουλο δεν είναι ότι νοσταλγεί το Μπάντεν  Μπάντεν και ακόμα περισσότερο την Άστον Μάρτιν του αλλά ότι δεν είναι αντιδήμαρχος Μπάντεν Μπάντεν να νοσταλγεί την Αθήνα και τις δημόσιες συγκοινωνίες της. Ή αντιδήμαρχος Νέας Υόρκης -όπου γεννήθηκε, ή  έστω του Leeds όπου σπούδασε, διαβάζω στο προεκλογικό βιογραφικό του-  και ξανά να νοσταλγεί την Αθήνα και να ζηλεύει τα ηλεκτροκίνητα λεωφορεία της.

Να έχει ζήσει κανείς σε ξένους τόπους είναι γενικά καλό και ακόμα καλύτερο για τους πολιτικούς μας: μαθαίνουν «πως ζει ο κόσμος εκεί» και ελπίζεις ότι μετά, ζώντας εδώ, θα εφαρμόσουν τις γνώσεις τους και θα γλιτώσουμε από τον ιδεότυπο που σκιαγράφησε κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για τους γόνους των πολιτικών οικογενειών: «γεννιούνται στο Ψυχικό, πηγαίνουν σχολείο στο Κολλέγιο, σπουδάζουν στην Αμερική  – και μετά γυρίζουν να κυβερνήσουν τη χώρα». Δεν νομίζω ότι πρόκειται για το σύμπλεγμα του «χωρικού από το Κιούπκιοϊ», όπως τον αποκαλούσαν κάποτε χλευαστικά τα αθηναϊκά πολιτικά τζάκια χρησιμοποιώντας το τουρκικό όνομα της Πρώτης Σερρών. Γιατί το είπε μετά τη δεκάχρονη μαθητεία του στο Παρίσι, από όπου γύρισε άλλος άνθρωπος, όπως ξέρουμε.

Ότι δεν ζουν αρκετά στο εξωτερικό τους κατηγορούσε, για να φέρουν κάτι από την πραγματικότητα του Μπάντεν Μπάντεν στην αθηναϊκή πραγματικότητα – εφόσον τη γνωρίσουν: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής Γ’, ας πούμε, μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι αθηναϊκές συγκοινωνίες «έχουν βελτιωθεί»  μάλλον επειδή δεν τις χρησιμοποιεί ποτέ, όπως και τα περισσότερα μέλη του κοινοβουλίου. Είχε γίνει μεγάλο θέμα πριν από τριάντα χρόνια όταν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μπήκε (μία φορά) σε τρόλεϊ για να δει πως ζουν οι υπήκοοί του, όπως οι παλιοί καλοί βασιλιάδες και σουλτάνοι ντύνονταν ζητιάνοι και έβγαιναν στην αγορά για τον ίδιο λόγο.

Οι περισσότεροι πολιτικοί δεν ξέρουν, ούτε θέλουν να μάθουν «πώς ζει ο κόσμος». Οι αυτοδημιούργητοι, ώσπου να τελειώσουν το πανεπιστήμιο και να γίνουν επαγγελματίες, το έβλεπαν· οι κληρονόμοι τζακιών παραμένουν αντίτυπα του «καραμανλικού ιδεότυπου». Και οι μεν και οι δε, ακόμα και αν δεν νοσταλγούν Μπάντεν Μπάντεν ή Άστον Μάρτιν, δεν έχουν ιδέα για την καθημερινότητα, τις συγκοινωνίες, τους δρόμους, τα νοσοκομεία, τα σχολεία: έγιναν πολιτικοί ακριβώς για να μην υφίστανται το χάλι των δημοσίων πραγμάτων που διαχειρίζονται. Ο δε Νικόλαος Μακρόπουλος γύρισε φαίνεται εδώ και έγινε αντιδήμαρχος για να βγάζει τον επιούσιο και κάτι παραπάνω, ώστε να μπορεί αυτός να πηγαίνει να ζει στους τόπους που του αξίζουν – και εμείς εδώ.