Καταργούσε τα σύνορα φαντασίας και πραγματικότητας

Είναι απίστευτο πραγματικά αυτό που συμβαίνει με τον Ντιέγκο Μαραντόνα: ο αιφνίδιος θάνατός του νομίζεις ότι εξαφάνισε ακόμα και τον κορωνοϊό! Εκεί που σε όλα σχεδόν τα ΜΜΕ του δυτικού κόσμου το μοναδικό θέμα ήταν η πανδημία, τα lockdown και τα εμβόλια, δυο μέρες τώρα η βασική είδηση είναι η φυγή του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή που γνώρισε ο κόσμος. Και είναι τρομερό πως με την εξαίρεση διάφορων Αγγλων που δεν του συγχώρεσαν ποτέ το περίφημο χέρι του Θεού (ο παλιός τερματοφύλακας Πίτερ Σίλτον έβγαλε χθες χολή…), όλοι μα όλοι οι υπόλοιποι είχαν να πουν για αυτόν λόγια αναγνώρισης εκφράζοντας τη λατρεία τους. Ακόμα κι ο Πελέ, τον οποίο ουκ ολίγες φορές ο Μαραντόνα πίκρανε με ατάκες βιτριολικές, είπε ότι θα συναντηθούν σύντομα στους ουρανούς κι εκεί θα είναι παντοτινοί συμπαίκτες.

Μπάνι

Αυτό το τεράστιο κύμα θλίψης δεν έχει να κάνει μόνο με τα απίστευτα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα. Κατά τη γνώμη μου οφείλεται πολύ και στην οικειότητα που δημιουργούσε ο ίδιος ο Μαραντόνα, αλλά και στο γεγονός ότι υπήρξε ένας τρομερός παραγωγός ιστοριών από αυτές που πρώτοι από όλους ζηλεύουν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές. Ο Νίκος Αναστόπουλος, που τον έζησε ως παίκτης της Αβελίνο στην Ιταλία όταν ήταν στις μεγάλες δόξες του, είπε χθες μια ωραία φράση – μια από τις δικές του: «χαιρόμασταν την τεχνική του, θαυμάζαμε τα κατορθώματά του και ζηλεύαμε την αλητεία του». Η φράση περικλείει μια μεγάλη αλήθεια: ο Μαραντόνα δεν ήταν απλά ο συμπαίκτης που όλοι θα ήθελαν, αλλά και ο μποέμ τύπος, με τις ιστορίες του οποίου μπορούσαν να γελάνε πρώτοι από όλους οι ποδοσφαιριστές. Ο Σαλβατόρε Μπάνι, συμπαίκτης του στη Νάπολι, είχε πει κάποτε πως όλοι τον ζήλευαν γιατί έκανε μια τρομερή καριέρα χωρίς να πει όχι σε καμία κατάχρηση! Οι ποδοσφαιριστές (και οι αθλητές γενικότερα) είναι άνθρωποι που για να φτάσουν στην επιτυχία και στην καταξίωση στερούνται πολλά. Οτι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της εποχής μας δεν στερήθηκε σχεδόν τίποτα (το αντίθετο…), τον έκανε απερίγραπτα δημοφιλή στα μάτια συμπαικτών και αντιπάλων. Ολα αυτά τα χρόνια, όσοι έχουν μιλήσει για αυτόν, ξεκινούσαν κάθε τους δήλωση λέγοντας το όνομά του («Α, ο Ντιέγκο…») κι αφήνοντας ένα χαμόγελο. Αυτό το χαμόγελο ήταν πάντα η έκφραση ενός μοναδικού θαυμασμού που κανείς άλλος δεν θα νιώσει ποτέ του.

Λατρεία

Φυσικά είναι απερίγραπτες οι σκηνές λατρείας που εξελίσσονται στο Μπουένος Αϊρες και στη Νάπολι. Υπάρχει ένα tweet που κυκλοφορούσε χθες και που δείχνει τη στιγμή που το ασθενοφόρο τον μεταφέρει από το σπίτι του στο νοσοκομείο. Είναι περικυκλωμένο από μια τεράστια πομπή από μηχανές και αυτοκίνητα που κορνάρουν, ενώ ο κόσμος φωνάζει το όνομά του! Ολο αυτό καταλαβαίνεις ότι είναι εντελώς αυθόρμητο κι ανοργάνωτο, αλλά και απόλυτα ειλικρινές και αληθινό. Χθες βράδυ η Νάπολη φωταγωγήθηκε πέντε λεπτά πριν ξεκινήσει το ματς της ομάδας με τη Ριέκα για το Γιουρόπα Λιγκ. Οι Ναπολιτάνοι βγήκαν στα μπαλκόνια για να τον χειροκροτήσουν και να τον αποχαιρετήσουν. Κι αυτή είναι σίγουρα η πρώτη από μια σειρά από εκδηλώσεις.

Τe Diegum

Στη Νάπολη τη δεκαετία του ’90 δημιουργήθηκε ο οργανισμός Te Diegum, σκοπός του οποίου ήταν η ανάδειξη των όσων ο Μαραντόνα έκανε για την πόλη. Προχώρησε σε εκδόσεις βιβλίων, έκανε μερικές σπουδαίες εκδηλώσεις και συνεργάστηκε και με τον Ασίφ Καπάντια, σκηνοθέτη του τελευταίου ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Μαραντόνα, το οποίο εξελίσσεται όλο στη Νάπολη. Για τον Καπάντια σημαντικό μέρος της δημοφιλίας του Μαραντόνα στη Νάπολη έχει να κάνει όχι μόνο με τα όσα κέρδισε με την ιταλική ομάδα, αλλά και με τις μυθικές διαστάσεις που απέκτησε με τον καιρό το περίφημο ματς της Εθνικής Ιταλίας με την Αργεντινή στο Μουντιάλ του ’90. Εκείνος ο ημιτελικός που έγινε στη Νάπολη ήταν και παραμένει το αριστούργημα του Μαραντόνα: έπαιξε όσο κανείς ποτέ με τα νεύρα μιας χώρας που διοργάνωσε Παγκόσμιο Κύπελλο με σκοπό να το κατακτήσει. Και την κέρδισε!

Δηλώσεις

Εχοντας ζήσει αυτά τα γεγονότα στην Ιταλία πρέπει να πω ότι η απόδοσή του στο ματς αυτό δεν ήταν συγκλονιστική: συγκλονιστικό ήταν το ότι είχε καταφέρει να δημιουργήσει στους Ιταλούς τεράστιο άγχος με μια σειρά από δηλώσεις που είχε κάνει από την αρχή του τουρνουά.
Ο Μαραντόνα πρόβλεπε ότι θα βρει απέναντί του τους Ιταλούς και θα τους αποκλείσει από την πρώτη μέρα των αγώνων. Δήλωνε ότι τους καλεί να διαλέξουν αν θέλουν να χάσουν στον ημιτελικό ή στον τελικό! Οταν το μιλανέζικο κοινό αποθέωσε την Εθνική του Καμερούν γιατί κέρδισε την Αργεντινή στην πρεμιέρα είπε ότι χαίρεται που επιτέλους οι Ιταλοί χειροκροτούν Αφρικανούς, πράγμα που σημαίνει πως χάρη σε αυτόν έπαψε να υπάρχει ρατσισμός στη χώρα! Εκανε κριτική στον κακόμοιρο ομοσπονδιακό των Ιταλών Αντζέλιο Βιτσίνι για τις επιλογές του, αποκαλώντας τον «πιόνι του Βορρά» γιατί δεν χρησιμοποιούσε ως βασικούς τους παίκτες της Νάπολι.

Μιλούσε για το κόστος του Μουντιάλ κατηγορώντας την οργανωτική επιτροπή για σπατάλες, έλεγε ότι όλα είναι στημένα για να παίξουν στον τελικό οι Ιταλοί, έκανε ακόμα και κριτική διαιτησίας μετά το ματς της Ιταλίας με τους Αμερικάνους στη Ρώμη και είχε πει ότι δεν θα δει τα άλλα ματς για να μην εκνευριστεί με τους ρέφερι!

Επαιζε

Στην πραγματικότητα έπαιξε με τα νεύρα όλων και οδήγησε μια χώρα στην υστερία – κορόιδευε ακόμα και την επιλογή της τραγουδίστριας που είπε το τραγούδι της διοργάνωσης, την Τζιάνα Νανίνι. Ελεγε ότι είναι η πιο άσχημη Ιταλίδα και ότι είναι γνωστό πως τα τραγούδια της προκαλούν γρουσουζιά. Ιστορικό έμεινε φυσικά το διάγγελμά του προς τους Ναπολιτάνους την παραμονή του ημιτελικού: «Σας παρακαλάνε να είσαστε με την Ιταλία αύριο.
Να ξέρετε ότι θα σας θεωρούν Ιταλούς μόνο για μια μέρα. Τις υπόλοιπες μέρες θα σας βλέπουν πάλι σαν ξένους. Εγώ θεωρώ αυτή την πόλη πατρίδα μου, πιο πολύ από τον πρωθυπουργό της χώρας»!

Ορια

Δεν είναι αλήθεια πως οι Ναπολιτάνοι που ήταν στο γήπεδο τότε τον υποστήριξαν – απλά δεν τον αποδοκίμασαν. Με τον καιρό όμως η ιστορία απέκτησε τη δική της διάσταση: σήμερα οι Ναπολιτάνοι κλαίνε τον Ντιέγκο πιστεύοντας και ότι του συμπαραστάθηκαν εκείνο το βράδυ, όταν απέκλεισε τη Σκουάντρα Ατζούρα δείχνοντας την πίκρα τους στους βόρειους και το κράτος τους. Η λατρεία του ήταν πάντα πολύ κοντά ένα είδος συλλογικής ψύχωσης: ο ίδιος καταργούσε τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα επιτρέποντας στον καθένα να έχει έναν δικό του Μαραντόνα. Το καταλαβαίνεις και στην Ελλάδα από τις αναρτήσεις του Τσίπρα, της Δούρου, του Παππά κ.λπ.