Βαριά φανέλα

Στην Ευρώπη, αν μία ομάδα διαθέτει αυτό που λέμε «βαριά φανέλα», μπορεί να τα καταφέρει έστω και την τελευταία στιγμή. Αυτό είδαμε στα προχθεσινά ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, όταν με εξαίρεση την Μπαρτσελόνα που πέρασε «αέρα» από το Κίεβο (και χωρίς τον Μέσι) απέναντι στην Ντιναμό, Γιουβέντους, Τσέλσι και Σεβίλλη, πήραν τη νίκη που τους έδωσε από την 4η αγωνιστική την πρόκριση στα νοκάουτ παιχνίδια της διοργάνωσης, στις καθυστερήσεις.

Κι οι τρεις αυτές ομάδες έχουν τεράστια εμπειρία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, έχουν κατακτήσει τρόπαια και στις δύο διοργανώσεις. Η Γιουβέντους έχει σηκώσει δύο φορές το Τσάμπιονς Λιγκ και άλλες τρεις το (τότε) Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η Τσέλσι μία φορά το μεγάλο τρόπαιο και άλλες δύο το Γιουρόπα Λιγκ, ενώ η Σεβίλλη μπορεί να μη διαθέτει την εμπειρία του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά είναι η ομάδα που έχει κατακτήσει περισσότερες φορές το Γιουρόπα Λιγκ (έξι). Ολα αυτά, κάτι λένε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Θέλετε και κάτι άλλο; Ακόμα και η Παρί Σεν Ζερμέν, μία ομάδα που παρά τα τεράστια χρηματικά ποσά που ξοδεύει για να προσθέσει στο ρόστερ αστέρια του ποδοσφαίρου, κατάφερε πέρυσι, μετά από αρκετές προσπάθειες να αγωνιστεί σε έναν τελικό.

Προχθές, στο Παρκ ντε Πρενς, είχε άλλον έναν «τελικό», που μπορεί να μην οδηγούσε σε τρόπαιο, αλλά, στην περίπτωση άσχημου αποτελέσματος, σε μία καταστροφική ευρωπαϊκή σεζόν, καθώς ο κίνδυνος αποκλεισμού από τους «16» της διοργάνωσης θα ήταν πλέον ορατός. Κι όμως, σε ένα τόσο κρίσιμο ματς τα κατάφερε κόντρα σε μία Λειψία, που ναι μεν είναι μία καλοδουλεμένη και με ταλέντο ομάδα, όμως, δεν διαθέτει ευρωπαϊκή εμπειρία. Οπως ακριβώς συνέβη και στον προημιτελικό του καλοκαιριού με την περυσινή έκπληξη, Αταλάντα.

Αυτές είναι οι διαφορές ανάμεσα στα εθνικά πρωταθλήματα και τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τα «αστέρια» του Τσάμπιονς Λιγκ, έχουν μία διαφορετική μαγεία για τους μεγάλους συλλόγους, άλλωστε, εκεί οι παίκτες έχουν και πολύ μεγαλύτερο κίνητρο.