Ποστάρω άρα υπάρχω

Γενέθλια δεν είχαμε και γενέθλια σαν να κάναμε τις περασμένες μέρες με αφορμή το βίντεο από το «ντου» που έγινε στο γραφείο του προέδρου του ΔΣΑ – όπως είπε ο ίδιος – από συγγενείς και συνεργάτες, με τούρτες, κεράκια και σαμπάνια. Το είδαμε, το εμπεδώσαμε, το μόνο που δεν μάθαμε με ακρίβεια είναι τι γεύση είχε η τούρτα αλλά ας πάει και το παλιάμπελο, μέρες που ‘ναι.

Η… σεμνή αυτή τελετή με τα «Σεισμός, σεισμός, Δημήτρης Βερβεσός και συνωστισμός» είχε, προφανώς, πολλές «τρύπες». Πρώτα απ’ όλα, αυτές που έχουν να κάνουν με τα περιοριστικά, λόγω πανδημίας, μέτρα. Η καταπάτησή τους από τον πρόεδρο του μεγαλύτερου δικηγορικού συλλόγου της χώρας είναι πρόκληση. Ακόμη και αν πρόκειται περί surprise party (που λέμε και στο νησί), εγώ ξέρω πως στον καθένα γίνονται οι εκπλήξεις που του αξίζουν. Που τις σηκώνει ο οργανισμός του δηλαδή. Υποθέτω ότι δεν θα είχαν αυτήν τη φαεινή ιδέα οι φίλοι του κυρίου Βερβεσού αν ο ίδιος ήταν αυστηρός και κάθετος, χωρίς «ναι μεν αλλά», ως προς την τήρηση των μέτρων στο επαγγελματικό και οικογενειακό του περιβάλλον.

Αυτά όμως είναι υποθέσεις. Την πραγματικότητα τη βλέπω στο βίντεο που έγινε viral. Στο οποίο, πέρα από αυτήν καθαυτή τη γιορτή, αποτυπώνεται η αδήριτη, στα όρια του ψυχαναγκασμού, ανάγκη της δημοσιοποίησης των ιδιωτικών στιγμών στον κυβερνοχώρο. Αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που έκανε τους συνεργάτες του κυρίου Βερβεσού, ανάμεσα στους οποίους θα ήταν και νομικοί, να υπερβούν τα επιστημονικά τους αντανακλαστικά και να παραδοθούν στην απατηλή λάμψη της διαδικτυακής ματαιοδοξίας. Bonfire of the likes που θα έλεγε και ο Τομ Γουλφ.

Τι αναρωτιέμαι δηλαδή; Γνωρίζω πολύ καλά. Είναι η ίδια ανάγκη που έκανε το «αγριοκάτσικο της Κρήτης» και πρώην υπουργό να δημοσιοποιήσει την εκ μέρους του καταπάτηση των μέτρων προκειμένου να μη μείνει εκτός της ιντερνετικής σκηνής. Είναι ο ίδιος λόγος που ένα βράδυ το περασμένο καλοκαίρι έμεινα για λίγα λεπτά μόνη στο τραπέζι όπου τρώγαμε με μια φιλική παρέα. Ολοι, μα όλοι, οι παρευρισκόμενοι, από 25 έως 65 ετών, σηκώθηκαν, με τα κινητά ψηλά σαν εξαπτέρυγα, να απαθανατίσουν την πανσέληνο που μόλις είχε σκάσει μύτη. Και στη συνέχεια, να την ποστάρουν. Αν δεν την πόσταραν, θα ήταν σαν το φεγγάρι να μη γέμισε εκείνο τον μήνα.

Περί αισθητικής και άλλων δαιμονίων

Και επειδή πολύ μιλήσαμε περί αισθητικής τα τελευταία 24ωρα, προσπαθώ να την ανιχνεύσω σε αυτήν τη μόδα της επέκτασης του πανηγυριώτικου Happy Birthday σε όλες τις ηλικίες. Απόρροια και αυτή του διαδικτυακού πολλαπλασιαστή που κάνει τα γενέθλια (τα δικά μας και πολύ συχνά και των κατοικίδιών μας) από προσωπική γιορτή μέγα μιντιακό γεγονός. Προφανώς κάποιοι άνθρωποι παίρνουν χαρά από τη «δημόσια» περιφορά της σεράνο των γενεθλίων τους με τα αναμμένα κεράκια και η χαρά του άλλου είναι σεβαστή. Ωστόσο σκέφτομαι ότι αν σε κάποιον που έκλεινε τα 56 – όπως ο κύριος Βερβεσός – εύχονταν, σε κανονικές συνθήκες και χωρίς χορωδιακή υποστήριξη, «μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά» δεν θα αισθανόταν και πάρα πολύ ωραία.

Ο «μπάρμπα Τζιάνι»

Την άνοιξη είχα δημοσιεύσει σε αυτήν τη στήλη μία φωτογραφία από το Μιλάνο. Συγκεκριμένα, ένα καλάθι με ψωμιά και γλυκίσματα το οποίο κάποιος φούρναρης της πόλης έβγαζε κάθε μέρα έξω από το μαγαζί του, μια στοιχειώδη βοήθεια για όποιον είχε ανάγκη. Μετά έμαθα ότι ο φούρναρης ήταν ο Τζιάνι Μπερναρντινέλο, 79 ετών, «παιδί του πολέμου» δηλαδή, που έκανε πολλές δουλειές μέχρι να ορθοποδήσει και να ανοίξει το μαγαζί του.

Προχθές έμαθα ότι ο μπαρμπα-Τζιάνι πέθανε από κορωνοϊό. Ενας άνθρωπος που έζησε και πέθανε σαν ένας μικρός ήρωας μίας καθημερινότητας που πολλές φορές στην πορεία της ζωής του πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις.