Το διάτρητο λοκντάουν

Να σταματήσει η πλάκα. Ή κλείστε το κανονικά, ορθόδοξα, όπως το κάνουν στην Ασία και σώζουν ζωές, ή ανοίξτε και ό,τι γίνει. Αφού δεν εφαρμόζεται τίποτα. Τα καφέ στη δεύτερη φάση της πανδημίας είναι όλα ανοιχτά. Κατακλύζονται από πελάτες που εξυπηρετούνται και στέκονται σε ομάδες πάνω από τα στοιβαγμένα τραπέζια. Δίνεις ραντεβού για άθληση, παίρνεις το καφεδάκι σου και το απολαμβάνεις όρθιος (το μόνο μειονέκτημα) μαζί με την παρέα σου. Ολοι ευτυχισμένοι. Ο ιδιοκτήτης του καφέ έχει βγάλει το προσωπικό σε αναστολή. Πουλάει τον καφέ σε πλαστικό. Μπορεί να εξυπηρετήσει περισσότερους, γιατί πόσο να κάτσεις όρθιος. Οι πελάτες ευτυχισμένοι, γιατί νιώθουν ότι τηρούν τα μέτρα. Σου λέει take away παίρνω, τι θες; Αν χρειαστεί, θα την πάω τρέχοντας τη διαδρομή μέχρι το σπίτι.

Οι επιχειρήσεις, οι φορείς, οι οργανισμοί, τα σωματεία, όλα δουλεύουν. Κανονικά στο μέτρο που δίνουν το δικαίωμα στους εργαζομένους τους να σουλατσάρουν. Γιατί από δουλειά με παραγωγικό αποτέλεσμα, μηδέν. Σαν να το έχουν εγκαταλείψει όλοι και να ψάχνουν τα «παραθυράκια» του. Εντάξει, ο πρόεδρος δικηγορικού συλλόγου νομικός είναι, και από τους καλούς. Αυτό κάνει για τον βιοπορισμό του.

Το εντυπωσιακό ωστόσο δεν είναι ότι στο γραφείο του μαζεύτηκαν μερικοί συνάδελφοί του να του ευχηθούν για τα γενέθλιά του. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι αυτοί νόμιμα είχαν δικαίωμα να κυκλοφορούν. Φαντάζομαι ότι δεν μπορεί να κλείσει ούτε εν μέσω πανδημίας ο ιστορικός Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου η λειτουργία του. Τα δικαστήρια ανοιχτά. Μπορεί οι υποθέσεις να σέρνονται επί χρόνια, αλλά αν χαθεί ένας μήνας, θα παραλύσει η οικονομία. Το παράδειγμα του πραγματικά συμπαθούς κ. Βερβεσού απλά το χρησιμοποιώ για την επιχειρηματολογία μου. Είμαι βέβαιος ότι εκατοντάδες ανάλογα περιστατικά λαμβάνουν χώρα καθημερινά, απλά έχουν την πρόνοια οι πρωταγωνιστές να μην τα ανεβάζουν στα κοινωνικά δίκτυα.

Αλλά τι να εφαρμοστεί, όταν δεν υπάρχει καμία καμπάνια ενημέρωσης. Ανθρωποι πεθαίνουν κατά δεκάδες καθημερινά και όλοι τους αντιμετωπίζουν σαν απλά νούμερα.

«Στην μονάδα COVID πεθαίνεις μόνος, κανείς δεν πρόκειται να σε δει, κανείς δεν θα σε αγγίξει. Σε σφραγίζουν και φεύγεις, όπως έκαναν σε δύο διπλανούς μου στο δωμάτιο. Τους έβλεπα μέσα στην παραζάλη της υποξίας μου να τους παίρνουν νεκρούς. Έκαναν τον σταυρό μου και αφέθηκα στην μοίρα μου. Είπα ότι δεν πρέπει να τελειώσει εδώ», ήταν η περιγραφή ενός 45χρονου που τα κατάφερε να βγει σώος από το νοσοκομείο. Άλλος περιέγραφε ότι δεν υπάρχει καν κηδεία. Το πτώμα του συγγενή σου, του φίλου σου, του ανθρώπου σου, δεν το αποχαιρετάς. Απλά φεύγει..

Τα ξέρουν αυτά οι πολίτες; Στην συντριπτική τους πλειοψηφία όχι. Η δικαιολογία ότι αρνούνται δεν αρκεί. Η ευθύνη της ενημέρωσης και της τήρησης των μέτρων, δεν είναι μόνο ατομική, είναι πρωτίστως ευθύνη του Κράτους…