Σαν μωρό

Διαβάζεις τα ρεπορτάζ για τα γεύματα στη Μονή Πετράκη και τη μυστικότητα γύρω από τον αριθμό των ιεραρχών που έχουν προσβληθεί από τον κορωνοϊό και σκέφτεσαι πού άρχισε να χάνεται το παιχνίδι. Κι ύστερα ακούς έναν 75χρονο έφηβο να διηγείται – με μοναδικό κοινό τους μουσικούς του – το ανέκδοτο γύρω από τον ανθρωπάκο που στερήθηκε τα πάντα στη ζωή του κι όταν πέθανε έπεισε τον Αγιο Πέτρο πως πρέπει να πάει στον Παράδεισο. Στον δρόμο, «μίζερος κι ενάρετος», πέρασε από την Κόλαση κι είδε γλέντια, χορούς και ορχήστρες. Φτάνοντας στον Παράδεισο, δεν βρήκε παρά πέντε γέρους που δεν ήξεραν πώς να περάσουν την ώρα τους. Παραπονέθηκε στον Αγιο Πέτρο, κι εκείνος του είπε: «Μα πώς να βάλω ορχήστρα για πέντε ανθρώπους;».

Μαθαίνεις ότι προβλήθηκε στην πρόσοψη της Βουλής «ψηφιακό αφιέρωμα για την Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων και τα Εισόδια της Θεοτόκου» (ο στρατός και η Παναγία, δηλαδή, ταπετσαρία στον ναό της Δημοκρατίας) και αναρωτιέσαι ποιος σκαρφίστηκε αυτή την ιδέα. Κι ύστερα ακούς τον καλλιτέχνη που σε συντροφεύει εδώ και μισό αιώνα να θυμάται εκείνη την προβολή του Γούντστοκ στο Παλάς, το 1969, με τις κραυγές για ελευθερία «να απλώνονται στο συγκεντρωμένο πλήθος στη Βουκουρεστίου, όπως απλώνεται την Ανάσταση το άγιο φως από την ωραία πύλη στο εκκλησίασμα».

Βλέπεις τα βίντεο που ανέβασαν αυτοί που έλαβαν μέρος στο πάρτι γενεθλίων του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου και εκπλήσσεσαι όχι τόσο για το γεγονός, όσο για την αλαζονεία και το θράσος που χαρακτηρίζει, ειδικά αυτή την εποχή, μερικούς ανθρώπους. Κι ύστερα ακούς τον Διονύση να ερμηνεύει με ισχυρή συναισθηματική φόρτιση το «Να με προσέχεις» του Νίκου Πορτοκάλογλου – αφού έχει προειδοποιήσει κοιτώντας μας στα μάτια, ο αθεόφοβος, ότι δεν σκοτώνει μόνο τα δικά του τραγούδια, μα και των άλλων.

Ο Σαββόπουλος είναι φυσικά μια κατηγορία μόνος του. Αυτό δεν αποτελούσε εγγύηση όμως ότι η τρίωρη εκπομπή του προχθές το βράδυ στο MEGA θα ήταν σχεδόν τόσο ζωντανή, τόσο άμεση, όσο και οι συναυλίες του. Ηταν. Είτε όταν τραγουδούσε μαζί με τον Δάντη ή τον Μητσιά είτε (κυρίως) όταν τραγουδούσε μόνος του, είτε στα επαναστατικά του είτε στα ερωτικά του (τι ωραίο ότι χάζευε στο «Ζιλ και Ζιμ» τη Ζαν Μορώ «σαν μωρό»!), ήταν συγκινητικός, ήταν πειστικός, ήταν αυθεντικός.

Ούτε ήταν δεδομένο ότι η εκπομπή αυτή θα έδενε με τον περιρρέοντα ζόφο (μόλις είχαμε ακούσει για τους 108 νεκρούς). Εδεσε. Θες η έκκλησή του για «μια νέα γενιά ηρώων που θα κάνουν έφοδο στον ουρανό με την ψυχή τους», θες η ερμηνεία του «Αδεια μου αγκαλιά», θες το ανέκδοτο με τον Παράδεισο ή η ευχή «απ’ την καραντίνα στην ελευθεριά», ο Διονύσης θριάμβευσε ξανά.

Να ‘ναι καλά. Και να ανταμώνουμε.