Μεταξύ σφύρας και πραγματικότητας

Οταν τον Μάρτιο έβλεπα τις σκηνές από την Ιταλία – τους ανθρώπους που τραγουδούσαν στα μπαλκόνια, το ιατρικό και νοσοκομειακό προσωπικό που ξεπερνούσαν όρια και αντοχές, την ηθική υπέρβαση που πρέπει να κάνει κάποιος για να αποφασίσει ποιος θα ζήσει αφού δεν υπήρχαν ΜΕΘ για όλους, τα καμιόνια στο Μπέργκαμο – αναρωτιόμουν πώς το βίωναν όλο αυτό οι ίδιοι οι Ιταλοί. Τι συζητούσαν στο τηλέφωνο, τι μηνύματα αντάλλασσαν, τι αναρτήσεις έκαναν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Μπορείς να κουτσομπολέψεις όταν ξέρεις ότι, καθημερινά, χάνονται στον τόπο σου περισσότεροι από όσους θα σκοτώνονταν σε έναν μεγάλο πόλεμο; Μπορείς να κουβεντιάσεις οτιδήποτε άλλο εκτός από την απελπισία του «θανάτου σε απομόνωση»; Εχεις κουράγιο να μαλώσεις για το έλασσον όταν το μείζον είναι το υγειονομικό τσουνάμι που σαρώνει την πραγματικότητα;

Ποιος να μου το ‘λεγε ότι αυτές οι απορίες που μετά από λίγο ξεχάστηκαν, θα επανέρχονταν, παρέα, κατά κάποιον τρόπο, με τις απαντήσεις τους. Διότι πίσω από το «Μα πώς το διαχειρίζονται οι Ιταλοί» κρυβόταν ο φόβος του «Πώς θα το διαχειριστούμε εμείς αν τα πράγματα εξελιχθούν τόσο άσχημα;». Και να που εξελίχθηκαν. Μπορεί να μη γίναμε Ιταλία του Μαρτίου (και πιστεύω ότι δεν θα γίνουμε) αλλά οι στατιστικές της πανδημίας και οι συνθήκες που πλέον διαμορφώνουν είναι δραματικές. Αυτό που θεωρήσαμε ως τη «χαμένη μας άνοιξη», τώρα μοιάζει με παιδική χαρά.

Και λοιπόν; Η δραματική εκτροπή της ειδησεογραφίας άλλαξε τον τρόπο με τον οποίον τη διαχειριζόμαστε; Δεν νομίζω. Την προσαρμόσαμε στους μικρόκοσμούς μας που, για να αντέξουν το βάρος της, διογκώνονται παραμορφωτικά. Κρατάμε ό,τι βολεύει τις εμμονές, τα τραύματα, τα απωθημένα μας και τα υπόλοιπα τα καταχωνιάζουμε σε εκείνη την περιοχή της συνείδησης όπου χρησιμεύουν μόνο για επιχειρήματα εναντίον των άλλων. Προχθές το βράδυ, στο νοσοκομείο που εφημέρευε στη Θεσσαλονίκη, δεν υπήρχε ούτε μια διαθέσιμη ΜΕΘ για Covid και οι περισσότεροι συζητούσαμε ακόμη για τις πορείες του Πολυτεχνείου. Ετοιμάζονται βαγόνια για να μεταφέρουν διασωληνωμένους από τη Βόρεια Ελλάδα στην Αθήνα και το διαδικτυακό κοινό μοιράζει από «ναι μεν αλλά» κάτω από ειδήσεις για επώνυμους που νοσούν. Στις Σέρρες ανοίγουν τάφους για τους νεκρούς από κορωνοϊό και η εφημερίδα της αντιπολίτευσης τουιτάρει ότι θα χρειαστούν περισσότεροι. Και για να το ελαφρύνουμε, ένας ηθοποιός, πρώην υφυπουργός, κηρύσσει πόλεμο εναντίον των εμβολίων, ένας άλλος ηθοποιός δείχνει τη σωστή στάση για αφόδευση και μαζεύει χιλιάδες likes και ένας τρίτος ηθοποιός, νυν βουλευτής, λέει πως ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ο νέος Γρηγόρης Λαμπράκης.

Μπορεί τα ίδια να έκαναν και οι Ιταλοί. Μήπως δεν γίνονται χειρότερα τώρα στη Γερμανία; Ισως πάλι έτσι να είναι η ζωή. Να συντηρείται, κάτω από οιεσδήποτε συνθήκες, μέσα από τις μικρότητές μας. Και να είναι αυτές που μας κρατάνε στα ίσα μας μέχρι να ξεμπερδέψουμε, με το καλό, από αυτόν τον εφιάλτη.