«Συ μου χάραξες πορεία»

Λες να φταίει το απαγορευτικό; (για την καραντίνα μιλάω χρησιμοποιώντας τον όρο τον κατά Μπαμπινιώτη). Μπορεί να φταίει κι αυτό. Μπορεί όμως και όχι. Η μια άποψη, είναι ότι αυτός ο εγκλεισμός έβγαλε στοιχεία που χρόνια έκρυβε ο Ελληνας που πίεσε, πίεσε, σκάσανε κι αυτά και βγήκανε στα φόρα. Δεν έχω ακούσει τόσα παλαβά, ασυνάρτητα, σουρεαλιστικά, επικίνδυνα και ανατριχιαστικά μαζεμένα να σουλατσάρουν ανενόχλητα, από σάιτ σε σάιτ, από παρέα σε παρέα από καφενέ μέχρι και τη Βουλή. Καλά εδώ μπορεί και να υπερβάλω. Η Βουλή τα τελευταία χρόνια μας είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους τραγέλαφους, δεν έχω παράπονο. Αλλά όλοι οι άλλοι; Ολα τ’ άλλα; Πώς, με τι τρόπο να τα τακτοποιήσεις για να φτιάξουν μια εικόνα στο παζλ της ζωής;

Ερχονται δε με τέτοια συχνότητα τα λεγόμενα και τα συμβάντα που ξεπερνάνε και την ταχύτητα της εξάπλωσης του ιού του ξορκισμένου. Βοήθησε βέβαια αυτή τη βδομάδα η επέτειος και η απαγόρευση της πορείας, δεν λέω, αλλά έπαθα Δελαπατρίδη. Ερχονταν απανωτά τα χτυπήματα της μοίρας. Δεν προλαβαίνεις να καταπιείς την εικόνα του κ. Κουτσούμπα δίπλα στο σκισμένο πουκάμισο του κ. Παφίλη και απέναντι στον έκπληκτο πλην φαινομενικά τουλάχιστον ευγενέστατο ένστολο (τον επονομαζόμενο σε άλλες επαναστατικές στιγμές και μπάτσο γουρούνι δολοφόνο) και πιάνει σειρά η αντιδήμαρχος κ. Εβερτ και αποκαλεί με πλήρη γνώση των λεγομένων της, τους κομμουνιστάς «τρωκτικά και κατσαρίδες». Ηταν τόσο άμεση δε, η αποτρόπαια αντίδρασή της, που δεν πρόλαβα να χαρώ, ή μάλλον να απολαύσω, την εικόνα του κ. Βαρουφάκη καθισμένου οκλαδόν καταχαμαί στην άσφαλτο, κρατώντας στα σεπτά του χέρια εν είδει Μεγαλόχαρης θαυματουργού μια κατακόκκινη ταμπέλα που έγραφε, ούτε λίγο ούτε πολύ: «ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Αυτό δεν ήταν καθιστική διαμαρτυρία. Ηταν μια εικαστική επέμβαση στον χώρο. Οχι μόνο τον γεωγραφικό αλλά και της Αριστεράς γενικότερα. Ε, δεν το φχαριστήθηκα. Με το που πήγε να σκάσει το πικραμένο χείλη μου, με κύκλωσαν τα τρωκτικά και οι κατσαρίδες της αντιδημάρχου, μεγάλη χάρη της.

Πάτησα με δύναμη το πληκτρολόγιο – τι το ‘θελα – και μ’ έβγαλε σε μια φωτογραφία ακόμα πιο ανάτριχη και αποκρουστική. Ενας πατέρας σήκωνε το μικρό παιδί του για να προσκυνήσει το σκήνωμα του μητροπολίτη που πέθανε από κορωνοϊό. Αυτό θα κάνουμε τώρα; Θα πηγαίνουμε τα παιδιά μας να ασπάζονται τα φέρετρα των ιερέων; Που δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά δεν το βλέπω πολύ καλά το ιερό συνάφι. Ενας ένας τους παίρνει η μπάλα. Και δεν κάνει και διακρίσεις ο μπαγάσας ο αναθεματισμένος ο Covid o 19, μέχρι τον Αρχιεπίσκοπο έφτασε.

Αγριέψανε τα πράγματα κι αυτοί εκεί. Δεν μεταδίδεται από τη Θεία Κοινωνία και δεν φοράμε μάσκα. Τι άλλο δείγμα εξ ουρανού προσδοκούν για να βάλουν μυαλό; Ευτυχώς δεν λες που δεν άκουσε ο Πρωθυπουργός τον κ. Τσίπρα να βάλει υπουργό Υγείας την κυρία Λινού η οποία βγήκε την επομένη και είπε και αυτή για το αμόλυντο της Θείας Κοινωνίας, αλλιώς θα τρέχαμε και δεν θα φτάναμε.

Βέβαια όπως είπα και στην αρχή αυτή είναι η μια άποψη για το ξεπούρλεμα του Ελληνος. Οτι δηλαδή για όλα φταίει ο εγκλεισμός, το απαγορευτικό, η κλεισούρα. Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη, εξίσου πιστευτή. Αλλά ντρέπομαι. Ντρέπομαι και που τη σκέφτηκα. Σας στέλνω τα αεροφιλήματά μου.