NON PAPER

Ο Αϊζενστάιν και ο μπουφόνος

Τρεις μέρες μετά την επέτειο του Πολυτεχνείου, μία εβδομάδα μετά τη συγκρότηση του αντικυβερνητικού μετώπου με αφορμή την απαγόρευση των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων, μπορούμε πια να «κάνουμε ταμείο». Σε ένα τοπίο όπου το φόντο αναδεικνύεται συχνά σε πρώτο πλάνο ενώ το κυρίως θέμα υποφωτίζεται – και κυρίως θέμα παραμένει πάντα η επιδημία και τα θύματά της. Ωστόσο ο τρόπος που τα στελέχη μιας παράταξης εκμεταλλεύονται και κεφαλαιοποιούν αυτές τις συνθήκες είναι ενδεικτικός.

Το ΚΚΕ έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλά, έχει κλείσει αιώνα στην εφαρμογή άλλωστε. Να κατεβαίνει στον δρόμο και να προστατεύει τη δημοκρατία από φαντασιακούς εχθρούς που οι οπαδοί του βλέπουν να έρχονται καβάλα σε σκουπόξυλα τσιφ από τη δεκαετία του 1940. Εγκλωβισμένο στο παρελθόν, με παλιές λέξεις – συνθήματα που δεν φαίνεται να συγκινούν πλέον κανέναν εκτός από τους ήδη συγκινημένους. Σαν κάτι κινηματογραφικές αίθουσες που οι ιδιοκτήτες τους δεν θέλουν να τις ανακαινίσουν και νομίζουν ότι θα πάρουν κοινό από τα multiplex επειδή παίζουν Αϊζενστάιν και το «Πώς δενότανε το ατσάλι» του Ντονσκόι. Αυτό ξέρουν, σε αυτό επιμένουν.

Ο Βαρουφάκης και η κοινοβουλευτική παρέα του έκαναν αυτό που δεν ξέρουν να κάνουν αλλά νομίζουν ότι ξέρουν. Ο αρχηγός του Μετώπου Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής, για άλλη μία φορά, το ξεκίνησε για ντελικανής – όπως στην Αίγινα στην πρώτη καραντίνα, στο αεροδρόμιο του Παρισιού, στη «σύγκρουσή» του με τους αστυνομικούς στη συγκέντρωση έξω από το Εφετείο – και του βγήκε μπουφόνος. Θα μπορούσε αυτό να χαρακτηριστεί ως επικοινωνιακό λάθος, αλλά επικοινωνία σημαίνει «αποστολέας» και «παραλήπτης» και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, σε λίγο οι «παραλήπτες» των μηνυμάτων του κυρίου Βαρουφάκη θα είναι μη ανιχνεύσιμοι.

Η νύφη το ‘σκασε

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι, στην προκειμένη περίπτωση, θυμίζει εκείνο τον γαμπρό που άφησε αμανάτι η Τζένη Καρέζη στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η νύφη το ‘σκασε». Του έχει συμβεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Στην πραγματικότητα, έπειτα από εκείνη τη «στραβή» που έσκασε στη βάρδια της κυρίας Δούρου, σαν να μένει συνεχώς με την ανθοδέσμη στο χέρι. Είπε, ξείπε, αναίρεσε με τις πράξεις τα λόγια του και με τα λόγια τις πράξεις του και στο τέλος έμεινε να μαζεύει τα ψίχουλα από το τραπέζι του ΚΚΕ. Εχω την εντύπωση ότι η μόνη ικανή αφορμή να «παίξει» ΣΥΡΙΖΑ στις ψηλές θέσεις της επικαιρότητας – αναφέρομαι στην κοινή γνώμη διότι στα ΜΜΕ παίζει ως αξιωματική αντιπολίτευση – είναι να κουτουλήσει στους τοίχους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης το «αγριοκάτσικο της Κρήτης».

Πόσο θλιβερό για την πολιτική ζωή το δεύτερο κόμμα στη Βουλή να απασχολεί την ειδησεογραφία περισσότερο για το αν θα καλύψει ο Αλέξης Τσίπρας τον πρώην αναπληρωτή υπουργό του και όχι για την κριτική στην κυβέρνηση. Και τι κρίμα για την κυρία Γεροβασίλη να κάνει την ωραία τη λοξή τη φράντζα την οντουλέ για να στηθεί έξω από το ΕΑΤ – ΕΣΑ και την παράσταση να την κλέβει ο Παύλος Πολάκης που καταθέτει μόνος του στεφάνι στο Πολυτεχνείο.

Dirty Dancing

Δύο βουλευτές, ο Ανδρέας Κουτσούμπας της ΝΔ και η Γιώτα Πούλου του ΣΥΡΙΖΑ, παραβρέθηκαν πριν από λίγους μήνες σε πανηγύρι με μεγάλο συνωστισμό. Χθες, η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής πρότεινε να αρθεί η ασυλία τους. ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΜέΡΑ25 όμως θεώρησαν ότι η άρση δεν πρέπει να ισχύσει για την κυρία Πούλου διότι δεν χόρεψε. Εδειξε δηλαδή τόσο σπουδαία κοινωνική συνείδηση και αίσθηση καθήκοντος. Εγώ πάλι λέω να βγούμε στα μπαλκόνια μας και να τη χειροκροτήσουμε. Σπανίζουν τέτοια άτομα σήμερα στην πολιτική.