Μια συναισθηματική σχέση

Η κατηγορία είναι ουσιαστικά η ίδια: ότι η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται τις έκτακτες συνθήκες για να περιορίσει τις ελευθερίες των πολιτών. Ανάλογης βαρύτητας είναι και οι χαρακτηρισμοί: εκεί συγκρίνουν τους νόμους που ψήφισε χθες το Κοινοβούλιο με τον νόμο του 1933 που άνοιξε τον δρόμο στον Χίτλερ, εδώ συγκρίνουν την κυβέρνηση με τη χούντα.

Κάπου εδώ εξαντλούνται οι ομοιότητες. Γιατί στη Γερμανία γίνονται διαδηλώσεις εδώ και καιρό, όχι όμως για να τιμηθούν κάποιες επέτειοι, αλλά για να καταγγελθούν τα μέτρα κατά της πανδημίας. Και γιατί πίσω τους δεν βρίσκεται η Αριστερά, αλλά η άκρα Δεξιά.

Παρ’ όλα αυτά, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης θα πρέπει να αισθάνεται κάποια ανακούφιση: ο παραλογισμός δεν αποτελεί ελληνική αποκλειστικότητα. Παρατηρείται κι αλλού υποτίμηση του εχθρού. Και το κυριότερο: πέφτει κι αλλού ξύλο. Αν μάλιστα οι έλληνες αριστεροί ήταν συνεπείς, θα έπρεπε να καταγγείλουν και το ξύλο που έφαγαν χθες οι γερμανοί νεοναζί όταν προσπάθησαν να σπάσουν το μπλόκο της αστυνομίας. Τις ατομικές ελευθερίες τους διεκδικούσαν κι εκείνοι.

Οπως θα περίμενε βέβαια κανείς, τα πράγματα στη Γερμανία είναι πιο σαφή και πιο οργανωμένα. Εκεί δεν υποδύονται όλοι τους συνταγματολόγους. Ούτε χάνονται σε δυσεξήγητες διακρίσεις ανάμεσα στις πολιτικές εκδηλώσεις και τις απλές πορείες. Υπάρχουν κανόνες για την πραγματοποίηση δημόσιων συγκεντρώσεων, οι οποίοι είναι ενισχυμένοι και αυστηρότεροι τώρα που υπάρχει πανδημία. Οποιος δεν τους τηρεί, είτε είναι αριστερός είτε δεξιός, υφίσταται κυρώσεις.

Ο έλληνας υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αντίθετα, έχει μια βαθιά συναισθηματική σχέση με τη δουλειά του. Θεωρεί την τήρηση της τάξης κάτι σαν προσωπικό στοίχημα. Αναλαμβάνει έτσι ρόλους που δεν του ανήκουν, όπως το να απαγορεύει συγκεντρώσεις ή να τις επιτρέπει εφόσον πληρούν κάποιες δικές του προϋποθέσεις. Δεν διστάζει μάλιστα να προσθέσει στη συζήτηση και το παρελθόν του. «Νιώθω μεγάλη απογοήτευση γιατί τιμώ το ΚΚΕ από μικρό παιδί», είπε την Τρίτη το βράδυ στον ΣΚΑΪ. Τουλάχιστον δεν απογοητεύτηκε από τον Βαρουφάκη, γιατί το πλήγμα θα ήταν πια πολύ βαρύ.

Κι επειδή είναι δοσμένος στη δουλειά του, ετοιμάζεται ήδη για την επόμενη πρόκληση: τις εκδηλώσεις στη μνήμη του Γρηγορόπουλου, που ήδη απαγόρευσε, αλλά ενδεχομένως και να τις επιτρέψει όταν έρθει εκείνη η ώρα, εφόσον κρίνει, για παράδειγμα, πως έχουν πολιτικό χαρακτήρα, ή τουλάχιστον τις οργανώνει κάποιο κόμμα που τιμά. Σε κάθε περίπτωση, βρήκαμε θέμα συζήτησης για τις επόμενες δύο εβδομάδες, έτσι, για να κρατιόμαστε σε φόρμα.

Ο υπουργός υποσχέθηκε επίσης ότι θα ερευνηθούν όλες οι καταγγελίες για κατάχρηση εξουσίας. Βέβαια ο Δημήτρης Ινδαρές και τα παιδιά του ακόμη περιμένουν μια εξήγηση, μια έκθεση, ένα πόρισμα – παραλίγο να γράψω μια συγγνώμη -, αλλά μπορεί πράγματι τα όποια άλλα θύματα της όποιας άλλης αστυνομικής βίας να φανούν πιο τυχερά.