NON PAPER

Ο πόλεμος των θρησκειών

«Το Πολυτεχνείο ζει, ο αγώνας συνεχίζεται». Αυτό έγραφε η κατακόκκινη κορδέλα σε ένα από τα στεφάνια που κατατέθηκαν χθες στην πύλη του Πολυτεχνείου (και τριγύρω, πέντε έξι με γροθιές υψωμένες και σκυμμένο κεφάλι σε ένα κρεσέντο προσκυνηματικού παροξυσμού που θα ζήλευαν οι προσκυνητές της Παναγίας της Λούρδης). Τώρα, ποιος ακριβώς αγώνας, στο πνεύμα του Πολυτεχνείου, συνεχίζεται, θα σας γελάσω. Αυτό όμως δεν είναι το νόημα της άσκησης της θρησκευτικότητας; Η συνεχής, η νομοτελειακή πάλη του καλού με το κακό, ο αγώνας για τη δημοκρατία η οποία βρίσκεται σε έναν αόριστο αλλά διαρκή κίνδυνο όπως ακριβώς και η χρηστότητα. Α ναι, και ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός.

Οχι, δεν μπερδεύτηκα. Το αδιαπραγμάτευτο του δόγματος υπερυψούται του ιδεολογικού ή φιλοσοφικού περιτυλίγματος. Ο πυρήνας του έγκειται στο ότι δεν χρειάζεται απόδειξη – που σημαίνει ότι δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Κοινή αναφορά όλων των «περιτυλιγμάτων» είναι η σωτηριολογία. Από το χριστιανικό «Η πίστις σου σέσωκέ σε» έως την ανατροπή του χιουμοριστικού «ΠΑΣΟΚ σώσε μας». Και βέβαια, την ακλόνητη βεβαιότητα της κομμουνιστικής Αριστεράς ότι όποιος και αν είναι ο κίνδυνος, η σωτηρία θα έρθει μόνο με την πτώση του καπιταλισμού και την επικράτηση της παγκόσμιας ειρήνης. Μέχρι να γίνει αυτό, ψιλοσωζόμαστε με την κραυγή – κάτι σαν θρησκευτικό ανάθεμα ή εξορκισμό – «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Τις Κυριακές θα ‘μαι Ζητάς στις εκκλησιές

Από την αρχή της πανδημίας και της εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων ένα μέρος της κοινής γνώμης αγανάκτησε με αυτούς που ήθελαν να εκκλησιαστούν ή να μεταλάβουν περιφρονώντας τον κίνδυνο της μετάδοσης. Ή μάλλον, αψηφώντας τον. «Αφού πιστεύω πώς θα κολλήσω; Αφού, κατά τη θεία μετάληψη συντελείται ένα θαύμα, θα αφήσει αυτό το θαύμα τον κορωνοϊό ελεύθερο;». Είναι το σωτηριολογικό που λέγαμε.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την πορεία του Πολυτεχνείου. Που για την Αριστερά είναι, όπως και η Πρωτομαγιά, υπαρξιακό θέμα. (Το ότι, εκείνη την εποχή, το θεωρούσε προβοκάτσια δεν έχει καμιά σημασία. Εδώ το φλάμπουρό της είναι το γκρέμισμα της αστικής δημοκρατίας της οποίας τους νόμους επικαλείται). Κάτι σαν περιφορά ιερού λειψάνου. Λιτανεία κενών συμβόλων. Σε εκείνο το «Ντροπή!» που αναφώνησε εντός της Βουλής ο Δημήτρης Κουτσούμπας στον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν αναφέρθηκε στο Πολυτεχνείο, ήταν πολύ έντονο το ηθικολογικό στοιχείο. Είχε κάτι από τον δογματισμό καθηγήτριας κατηχητικού.

Ας μην αναλύσουμε τώρα τον τρόπο με τον οποίον ενορχηστρώθηκε η πολιτική πόλωση με αφορμή τη σημερινή μέρα. Γνωστές αυτές οι πορείες. Ξεκινάνε από διαδικτυακά λόμπι με ύφος «Ξ. Παπαμήτρου» (από το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα»), στην προκειμένη περίπτωση τη σκυτάλη πήρε ο Νίκος Ξυδάκης και την επόμενη, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος ανακήρυξε …συνταγματική εκτροπή. Δεν πάει να λένε επιφανείς συνταγματολόγοι και το ΣτΕ ότι η απόφαση της κυβέρνησης για την απαγόρευση των συναθροίσεων είναι εντός συνταγματολογικού πλαισίου; Κάνουν ότι δεν τους ακούν. Οπως και οι ζηλωτές χριστιανοί δεν ακούνε ότι ο ιός κολλάει από το κουταλάκι της θείας μετάληψης. Εδώ μιλάμε για Πίστη.

Ναι μεν αλλά

«Αυταρχισμός» είναι η νέα λέξη φετίχ γύρω από την οποία συσπειρώνεται η – τάχα – κινηματική Αριστερά.

Σαν κουτί με πάστες που πήγαιναν παλιά στις επισκέψεις την πήγαν Γεροβασίλη, Παφίλης και Σακοράφα στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

(Οι ίδιοι πιστεύουν ότι κρατούσαν στα χέρια τους τα «Δεκαοχτώ κείμενα» new edition αλλά και η γιαγιά μου πίστευε ότι, λιβανίζοντας, θα ξορκίσει το κακό).

Για τον αυταρχισμό της κυβέρνησης διαμαρτύρονται και όσοι λένε ότι, για λόγους δημόσιας υγείας, είναι ενάντιοι στο να γίνει πορεία αλλά είναι και εναντίον της απαγόρευσής της από την αστυνομία. Αυτό υπάρχει και σε ανέκδοτο αλλά δεν το θυμάμαι.