Από ένα ντέρμπι ξεκινούν όλα

Μετά τόσα χρόνια, μετά τόσα και τόσα ντέρμπι, που μπορεί ένας από τους δύο αντιπάλους να πήγαινε χωρίς να είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση που θα μπορούσε, οφείλουμε πια να σταματήσουμε να μιλάμε για μεγάλα φαβορί και για εύκολες επικρατήσεις. Σαφώς και αν δούμε την εικόνα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού βγαίνει εύκολα το συμπέρασμα για το ποιος έχει τον πρώτο λόγο το ερχόμενο Σάββατο. Αν δούμε και τα ρόστερ; Τότε οι Ερυθρόλευκοι υπερτερούν ξεκάθαρα.

Αν γυρίσουμε τον χρόνο 14 μήνες πίσω, θα δούμε πως και εκείνο το Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός ερχόταν περίπου ως το φετινό. Με τον Παναθηναϊκό να προέρχεται από συνεχόμενες… σφαλιάρες (δύο ήττες, μία ισοπαλία), σε κακή αγωνιστική και ψυχολογική κατάσταση και με τον Γιώργο Δώνη να έχει υποβάλλει παραίτηση μετά τη συντριβή από τον Αρη. Τελικά εκείνο το 1-1 με το πέναλτι του Μολό στις καθυστερήσεις στο ΟΑΚΑ γύρισε το… κουμπί. Ο Δώνης παρέμεινε στη θέση του, ο Παναθηναϊκός «ρόλαρε», πήρε νίκες που είχε ανάγκη, έτρεξε ένα σερί 12 αήττητων αγώνων και είχε σταθεροποιηθεί εντός πεντάδας.

Συνέβη διότι αυτά τα παιχνίδια μπορούν να σου φτιάξουν μια ολόκληρη χρονιά. Δεν θα γίνεις σε μια βραδιά η καλύτερη ομάδα του κόσμου. Ούτε υπογράφεις συμβόλαιο με τις επιτυχίες. Αλλά η αυτοπεποίθηση που δίνει σε όλους μια καλή εμφάνιση και ένα θετικό αποτέλεσμα σε τέτοιου είδους αναμετρήσεις, δεν συγκρίνεται με καμία άλλη. Και το κίνητρο με το οποίο αγωνίζεται ο ποδοσφαιριστής δεν το βρίσκει σε άλλα παιχνίδια.

Ο Μπόλονι είχε και έχει ακόμα μπόλικο χρόνο για να προετοιμάσει την ομάδα του ψυχολογικά και αγωνιστικά για αυτό το παιχνίδι. Και να παρουσιάσει έναν Παναθηναϊκό που αν μη τι άλλο θα το… παλέψει στο Φάληρο για να πάρει αποτέλεσμα. Αν προσπαθήσει και τα δώσει όλα, θα έχει ελπίδες να τα καταφέρει. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Η προσπάθεια. Προσπάθεια που δεν είδαμε απέναντι στον Ατρόμητο, παρά τις άστοχες δηλώσεις του Μπόλονι πως ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλά για 45 λεπτά.