Ενα μήνυμα μέσα στη νύχτα

Με τον φίλο περάσαμε μαζί αρκετό διάστημα των φετινών «διακοπών» (κάπως πρέπει να ονομάζουμε αυτό το υποκατάστατο που ζήσαμε το καλοκαίρι). Γύρω στα 50, μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, με μεγάλες διακρίσεις στον επαγγελματικό του χώρο που όμως, λόγω κορωνοϊού, βρίσκεται σε αναστολή. Δεν ήταν ακριβώς αρνητής του Covid – μια εγχείρηση καρδιάς που έκανε προ δύο ετών τού χτυπούσε το καμπανάκι αλλά δεν νομίζω και τόσο ηχηρά. Είχε όμως πολλές ενστάσεις ως προς τα περιοριστικά μέτρα που, τότε, είχαν αρχίσει να επιστρέφουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ευρωπαϊκή χώρα της μόνιμης διαμονής του. Θεωρούσε ότι θα αποτελούσαν «όχημα» για να παγιωθούν άλλες καταστάσεις. Και πως διογκώνουν – έστω και λίγο – τα στοιχεία.

Επιστρέψαμε εγώ στην Αθήνα κι εκείνος στη γενέθλια πόλη, στη Βόρεια Ελλάδα, αφού δεν είχε επαγγελματικές υποχρεώσεις που θα του επέβαλαν να γυρίσει στη βάση του. Από τις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έβλεπα ότι, μέχρι πρότινος, τις έκανε τις βολτούλες του. Φωτογραφιζόταν με μάσκα βέβαια αλλά όταν γράφεις περί «τσιπουρακίων με φίλους», ε, δεν το πίνεις από το αυτί, τη βγάζεις.

Πριν από μερικές νύχτες, ήρθε ένα μήνυμα στο τηλέφωνό μου. Είχαν περάσει προ πολλού τα μεσάνυχτα και ανησύχησα. Ο φίλος μού έγραφε ότι είχε νοσήσει από κορωνοϊό. Και υπέφερε πολύ. Σωματικά αλλά και ψυχολογικά από τις ενοχές για το ότι μπορεί κι εκείνος να είχε μεταδώσει τον ιό σε άλλους. Οταν μιλήσαμε, έκανε την αυτοκριτική του αλλά μετά άρχισε να μου δίνει… ιατρικές συμβουλές. Τι να τρώω, τι να μη τρώω, να παίρνω εχινάκεια και βιταμίνη C. Κουβέντα για το ότι θα πρέπει να περιορίσω τις επαφές μου. Διότι ο αγαπημένος φίλος, παρά την ταλαιπωρία του, δεν είχε απομακρυνθεί, όπως κατάλαβα, από τις αρχικές του απόψεις αφού πίστευε ότι με τη βιταμίνη C θα προφυλαχθώ.

Προς το παρόν, εύχομαι να γίνει γρήγορα καλά. Και στη συνέχεια να καταλάβει ότι το να θεωρείς πως είσαι θύμα της αμέλειάς σου και όχι των ιδεοληψιών σου είναι βολικό μεν αλλά ατελέσφορο.

Τα βοτάνια της θείας Μαρίκας

Και τον πνευμονολόγο Αντώνη Χατζηγεωργίου τον ήξερα. Πριν από λίγα χρόνια κουράρισε έναν φίλο μας. Είχαμε θαυμάσει, τότε, την επιστημοσύνη του, την ευσυνειδησία του, την ανθρωπιά του. Ο Αντώνης έφυγε χθες, σε ηλικία 42 ετών. Από κορωνοϊό. Πριν από τρεις μήνες, έγραφε στον λογαριασμό του στο Facebook: «Δεν έχει να κάνει με τη μάσκα φίλε μου. Ανέκαθεν δεν είχε. Είναι που δεν γουστάρουνε να ακούνε τους ειδικούς […] Στα ιατρικά ρε φίλε; Σε αυτά που χρειάζονται κανα δυο χρόνια μέχρι να καταλάβεις τη διαφορά μεταξύ DNA και RNA, βακτηρίων και ιών, θνησιμότητας και θνητότητας; Στα ιατρικά ρε φίλε; Που, στα κανονικά σου, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το Depon από το Stedon; Που παίρνεις αντιυπερτασικό και γράφεις στο κουτί «για την καρδιά»; […] Η Ιατρική είναι εμπεριστατωμένη γνώση, τεκμηρίωση, πρωτόκολλα, διαδικασίες. Είναι εκατοντάδες χιλιάδες ερευνητές σε όλον τον κόσμο που εργάζονται νυχθημερόν προκειμένου να αποκρυπτογραφήσουν μηχανισμούς, σηματοδοτικά μονοπάτια, κινάσες, φωσφορυλιώσεις, υποδοχείς, κυτταροκίνες, αποπτώσεις και τόσα άλλα. Η Ιατρική είναι κάτι παραπάνω από το βοτάνι της θείας σου της Μαρίκας…». Ας το κρατήσουμε αυτό ως φόρο τιμής στη μνήμη του. Και στον ορθό λόγο.

Φωτιές

Ζορίζονται, λένε, με τη μάσκα. Καταπιέζεται, λένε, το δημοκρατικό αίσθημα αν δεν γίνει η πορεία του Πολυτεχνείου. Αυτά εδώ. Διότι στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, οι Αρμένιοι, πριν φύγουν για πάντα από τα σπίτια τους τα καίνε. Ετσι ώστε να πάρουν μαζί τους τη μνήμη τους χωρίς να αφήσουν πίσω τους στοιχεία. Να «καις» το παρελθόν σου για να μπορέσεις να το κουβαλήσεις ατόφιο. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο τραγική εκδοχή της προσφυγιάς.