Η αποτυχία των Ελπίδων

Και μέσα σε όλα, μάλλον πέρασε στο ντούκου η αποτυχία της εθνικής ομάδας U-21, των Ελπίδων όπως λέγαμε παλαιότερα, να διεκδικήσει ή να φτάσει σε πρόκριση στα τελικά του οικείου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Το βράδυ της Παρασκευής το Απ. Νικολαΐδης ήταν παγωμένο. Οχι μόνο από τον καιρό, που όταν πέφτει ο ήλιος σού γνέφει πως έρχεται ο χειμώνας. Αλλά και από το 0-2 απέναντι στην Τσεχία, που ήρθε μάλλον άκοπα για τον αντίπαλο. Εμείς; Η ομάδα του Γιάννη Γκούμα έμεινε τρίτη και καταϊδρωμένη στο γκρουπ με λίγες καλές στιγμές σε αυτή την πορεία.

Δεν φαντάζουν όλα εύκολα στις μικρές ηλικίες. Είναι κάποια χρόνια που τα ελληνικά νιάτα φαίνεται πως έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Κι όμως, παλαιότερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Θα θυμάστε τις επιτυχίες επί Νίκου Νιόπλια. Αργότερα, με τον καλό Κώστα Τσάνα στο τιμόνι έφτασαν μέχρι και σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το ’13 πήγαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στην Τουρκία. Εναν χρόνο μετά, στο… τσακ χάθηκε μια ακόμη πρόκριση. Και τότε, ήταν οι εποχές που περνούσε μόνον ο πρώτος, δεν υπήρχε μπαράζ για τον δεύτερο όπως συμβαίνει τώρα. Οι ποδοσφαιριστές, όμως, έμειναν και καθιερώθηκαν, γιατί δεν μπορεί κάποιος να αρνηθεί ότι ο Τσάνας με τον σωστό προγραμματισμό και τη διαχείριση στο δυναμικό άφησε ως παρακαταθήκη αρκετούς διεθνείς που στελεχώνουν σήμερα ακόμη και την πρώτη ομάδα. Οπως καλά βήματα έγιναν και αργότερα με τον Αντώνη Νικοπολίδη που πήρε τη σκυτάλη.

Τώρα; Ούτε κάποιο ταλέντο που να έχει βρει τον δρόμο του βλέπουμε, αλλά ούτε και διάκριση μιας ομάδας που συνηθίσαμε να τη συνδυάζουμε με ωραία (αθλητικά) ταξίδια. Τι φταίει; Η ομοσπονδία τι ακριβώς λέει για όλα αυτά; Μήπως έχει άλλες προτεραιότητες; Ισως θα ήταν υπερβολικό να πέσει όλο το βάρος της ευθύνης στον προπονητή Γιάννη Γκούμα. Στον αντίποδα, δεν μπορείς να προσπεράσεις κάποια τρανταχτά λάθη. Την έλλειψη ομοιογένειας στην ομάδα. Τους δεκάδες ποδοσφαιριστές που χρίστηκαν διεθνείς σε μια διαδικασία «φύγε εσύ, έλα κι εσύ»! Τους δεσμούς οικογένειας που δεν σφυρηλατούνται με αυτόν τον τρόπο. Την αδυναμία να κοντράρει ισχυρούς αντιπάλους. Τον Κούτσια που καλός και χρυσός είναι, αλλά έχει γεννηθεί το 2004! Πρέπει να είναι ένας πιτσιρικάς-φαινόμενο ώστε να αντεπεξέλθει σε μάχες με παίκτες γεννημένους το ’98 και το ’99. Για να φτάσει σε αυτή την ηλικία, πρέπει να… προσπεράσεις τρεις Εθνικές Ελπίδων!

Ολα αυτά και άλλα πολλά συνηγορούν στο εξής συμπέρασμα: έγιναν σφάλματα πολλά. Μην πει κάποιος ότι ήταν και θέμα φουρνιάς. Γιατί συνήθως ένας τεχνικός-παιδαγωγός πλάθει χαρακτήρας και σμιλεύει τα ταλέντα. Το είδαμε στο παρελθόν με απτά παραδείγματα. Είθε να το δούμε και στο εγγύς μέλλον.