Εχθρός μας είναι…

Τώρα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ καθαρό μυαλό. Ο κίνδυνος πλήρους απώλειας της κοινωνικής συγκατάθεσης σε ό,τι γίνεται, σε ό,τι εφαρμόζεται είναι ορατός. Χρειάζεται στιβαρή ηγεσία. Οχι μονολιθική. Οχι κοντόφθαλμη. Οχι αυταρχική. Υπάρχουν λύσεις φιλελεύθερες. Ο δημόσιος διάλογος μπορεί να εκθέσει συμπεριφορές. Πρέπει να γίνει. Μαζί και ο διάλογος πίσω από τις κλειστές πόρτες. Πρέπει να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια συζήτησης, πειθούς.

Ο γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας δεν τρελάθηκε ξαφνικά και βγαίνει μπροστά στο θέμα της πορείας της 17ης Νοεμβρίου. Διαβλέπει ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα γίνει. Η οργανωμένη παρουσία του ΚΚΕ μπορεί να περιορίσει να μετατραπεί σε πορεία κατά του κορωνοϊού και των υποχρεωτικών – για μένα – μέτρων της κυβέρνησης. Οι υπόλοιπες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και των φιλικών προς τον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεων αυτό θέλουν. Να δημιουργηθεί το πρόπλασμα ενός νέου – εξωφρενικού για την εποχή που ζούμε – κινήματος. Η κυβέρνηση δείχνει να ετοιμάζεται να πέσει μέσα στην παγίδα.

Μια μέρα είναι, θα περάσει, θα έλεγε κανείς. Αλλά από το τι θα αφήσει θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό το πώς θα βγάλουμε τον χειμώνα. Αν νομίζει η κυβέρνηση ότι θα λειτουργήσει ο κοινωνικός αυτοματισμός και οι πολίτες που κάθονται στα σπίτια τους θα στραφούν κατά αυτών που θέλουν να βγουν στον δρόμο, είναι γελασμένη. Η τακτική της δεν θα αποδώσει, γιατί πολύ απλά δεν εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική.

Η κυβέρνηση απώλεσε το στρατηγικό πλεονέκτημα που είχε την περασμένη άνοιξη. Χρειάζεται νέο σχέδιο, νέα στρατηγική. Κάτι που θα δείχνει ξανά ότι κάνει την υπέρβαση. Οτι βγαίνει μπροστά από το πρόβλημα. Με αυτό τον τρόπο θα δείξει στους πολλούς, αυτούς που κάθονται σπίτια τους, ότι ξέρει τι κάνει. Οτι αυτή έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Οτι αυτή βάζει τους στόχους και όλοι μαζί τους πετυχαίνουμε. Δεν έχει χαθεί το παιχνίδι.

Πρέπει να γίνει συνείδηση όλων ότι εχθρός μας δεν είναι μόνο ο ιός. Εχθρός μας είναι μία μία οι επιπτώσεις του, αλλά και τα προβλήματα που ανέδειξε. Εχθρός μας είναι η μοιρολατρική άποψη ότι κάποια στιγμή τα κρούσματα θα πέσουν, ακόμα και ότι κάποια στιγμή θα λάβουμε χιλιάδες δόσεις εμβολίου. Εχθρός μας είναι η αόριστη υπόσχεση ότι κάποια στιγμή θα λήξει το lockdown. Πώς, πού, πότε, γιατί, λέγαμε παλιά στη δημοσιογραφία.

Η χώρα βάλλεται από παντού και η άμυνά της δείχνει ευάλωτη. Πώς θα ανοίξει η οικονομία, έστω και προσωρινά, όταν δεν γίνονται τώρα προσπάθειες οχύρωσης του συστήματος υγείας. Οταν δεν χτίζεται τώρα η γραμμή άμυνας των επόμενων εβδομάδων. Για παράδειγμα ένα σύστημα πρωτοβάθμιας υγείας. Ο γιατρός της γειτονιάς. Τα απλά περιστατικά θα έμεναν εκτός νοσοκομείων.

Πώς γίνεται να απευθύνεις κάλεσμα σε ορισμένες ειδικότητες γιατρών και όχι σε όλες; Είναι σαν να καλούνται στον πόλεμο – γιατί σε συνθήκες πολέμου βρισκόμαστε – μόνο οι βαρυοπλίτες και όχι οι τυφεκιοφόροι. Και λεφτά υπάρχουν. Οχι πολλά, αλλά υπάρχουν. Θα επιστρέψουν στην ελληνική οικονομία πολλαπλάσια. Και μπορούν να γίνουν περισσότερα. Μήπως να ξαναδούν στην κυβέρνηση τα 3,7 δισ. με μηδενικό επιτόκιο που δίνει χωρίς όρους ο ESM, για την ενίσχυση του συστήματος υγείας;